Ik stop ermee!

Ik stop ermee!

Ik stop ermee. Ik ben er klaar mee en het is gewoon tijd. Tijd om écht te ondernemen. Tijd om mezelf te laten zien en te laten zien wat ik kan, waarmee ik anderen kan helpen, inspireren of verblijden.

Ik ben klaar met die onzekerheid

Tot nu toe heb ik jullie vooral verteld wat ik niet deed. En hoe ik onzeker ik daarover (en eigenlijk over alles) was. Doordat ik dat opschreef, had het ook steeds mijn aandacht, die onzekerheid. En op een bepaalde manier blijft dat dan ook nog langer bij je hangen. ‘Waar je op focus groeit’ hoor ik vaak genoeg. Dus als ik jullie (en mezelf) steeds blijf vertellen hoe lastig ik alles vind en wat ik allemaal niet doe en niet durf, wordt die onzekerheid steeds groter.
En waar heb ik meer aan? Laten zien wat ik allemaal wél kan en wil. Lijkt me voor iedereen uiteindelijk een stuk leuker.

Al die potentie..

De laatste tijd krijg ik veel complimenten over mijn bedrijfsnaam en website (www.taaltraiteur.nl). Als er zoveel potentie is, waarom zou ik die niet benutten? Is toch zonde als ik dit geschrijf alleen voor mezelf hou en in mijn dagboeken bewaar, om die vervolgens over tien jaar weg te gooien? (Ja, dat heb ik dus laatst gedaan en nu heb ik spijt, omdat ik in een tv programma zag hoe geweldig het is, als je die nog hebt)
Terwijl andere mensen en bedrijven misschien op zoek zijn naar de juiste woorden en ze niet kunnen vinden. En ik kan die woorden wél leveren, ik ben tenslotte niet voor niets leverancier van hapklare taal :-).

Week van de zichtbaarheid

Deze week heb ik dan ook besloten me te focussen op zichtbaarheid. Want dat heb ik natuurlijk wel nodig. Als mensen mij willen inhuren als tekstschrijver, voor blogs, speeches of gedichten, is het verdomde handig dat ze van mijn bestaan afweten. Dat is tenslotte de eerste stap.

Ik heb jullie hulp nodig!

En nu heb ik jullie hulp nodig, want als jullie deze blog delen, ben ik weer een stuk zichtbaarder. Waardoor ik die mensen die hulp nodig hebben bij het bloggen, speechen, het op papier zetten van hun verhaal, kan vinden én zij mij!
Dus delen wordt deze keer énorm gewaardeerd!

Oh ja, dit is dus mijn website hè: www.taaltraiteur.nl

 

Alvast enorm bedankt voor jullie hulp!

Ik vergelijk mezelf graag met anderen

Ik vergelijk mezelf graag met anderen

Al die andere vrouwen …

Tegenwoordig zie ik allemaal vrouwen voorbij komen die het al helemaal gemaakt hebben. Mocht je je afvragen waar ik die dan zie, Instagram, mijn favoriete tijdverdrijf 😉. Maar goed, die vrouwen dus. Net 30 en dan al een goed lopend bedrijf hebben, of meerdere. Soms nog niet eens 30. En dan voel ik me wel eens een dummie. Als het boek ‘ondernemen voor dummies’ bestaat, hebben ze mij tijdens het schrijven als ideale lezer in gedachten gehad. Want ik ben al 37 (echt? Schrijf ik dit nu gewoon op? Ja, dat doe ik) en wat heb ik nu helemaal gedaan in mijn leven, echt ondernemend was het allemaal niet.

Dat vergelijken, is dat nodig?

Ik weet ook heus wel dat vergelijken niet handig is, je niets verder helpt, je alleen maar minder zelfvertrouwen geeft etc. En soms denk ik dat het juist wel handig is, vergelijken. Als je namelijk naar iemand kijkt en je daar slechter van gaat voelen, zit in die persoon, of dat verhaal dus iets wat je ook wilt bereiken. Dat hoeft niet die hele loopbaan te zijn, maar iets uit dat verhaal van die persoon steekt mij, dus daar heb ik dan wat te doen.

Mindswitch!

Dat doe ik vanaf nu. Ik kijk vol bewondering (stiekem vol jaloezie, maar dat klinkt zo lelijk, dus zeg ik dat niet) naar mensen waarvan ik vind dat ze een topleven hebben. En dan bedenk ik me wat dat dan precies is, datgene wat ik zo graag wil van dat leven van hen. Daar wil ik ook heen de komende jaren. Vaak is het iets met vrijheid geloof ik. Het is toch heerlijk om een beetje van afspraak naar afspraak te gaan, wat te kletsen. Om 15.00uur te stoppen met werken en dan ook nog elke twee maanden op vakantie te gaan. Oké, wellicht zit hier ook nog iets in verwerkt als de ‘Instagram-werkelijkheid’ en ziet alles er mooier uit dan het werkelijk is. Maar toch, het lijkt mij wel ideaal!

Nu nog even geduld vinden, want zo’n leven komt vast niet met een paar maanden (een jaar moet vast lukken 😊). En mezelf blijven vertellen dat niet alles perfect is en ik ook niet in alles de beste hoef te zijn. Een paar kleine dingetjes dus, prima te doen!

Geen tijd..

Geen tijd..

Misten jullie me al?

Misschien vroegen jullie je af hoe het met me gaat. Misschien ook niet. En het zou zelfs kunnen dat jullie niet eens meer wisten wie ik ben. Geeft allemaal niks.

Ik ben weer terug uit mijn grot. Heb ondertussen niet stilgezeten. Dat wilde ik schrijven, ook al is het helemaal niet waar. Ik heb behoorlijk stil gezeten.

Het nut van stilzitten

Het meest heb ik stilgezeten tijdens onze vakantie. Dat was echt genieten trouwens, die vakantie. En wat hadden we mooi weer deze zomer! We verbleven heerlijk in Nederland en konden niets anders doen dan genieten.

Tijdens de vakantie heb ik tijdens het stilzitten bedacht dat ik dingen anders wilde doen. Zoals jullie wellicht hebben vernomen, heb ik ondertussen een baan aangenomen. Het werd me toch te heet onder de voeten, waarbij ik besloot dat het een stuk handiger zou zijn om iets van een inkomen te hebben.

De eeuwige smoes..

En die baan kost best veel tijd. Tijd die ik niet in mijn bedrijf kan stoppen. En omdat die baan toch ook inkomen geeft, was mijn bedrijf ook niet echt prioriteit. Of tenminste, ik deed er weinig aan en verzon smoezen zoals geen tijd om er niet aan te kunnen werken.  In de vakantie besloot ik dan ook dat ik het anders ging doen. Na de vakantie heb ik niet één, maar twee bedrijfscoaches gesproken. En nu is er weer een plan. Een plan met kleine stapjes, die uiteindelijk grotere stappen zullen worden. Vind ik heel fijn. Ik heb ook afgesproken met één van die bedrijfscoaches dat ik over twee maanden weer een afspraak heb. Kijk, daar hou ik van. Ik kan namelijk heel goed plannen maken en ze niet uitvoeren. Dat wisten jullie al, toch?

Ik heb weer een juf!

Maar nu heb ik iemand die dat gaat controleren voor mij. En ik heb altijd nog die juf of meester nodig die over mijn schouder heen kijkt en met rode pen gaat corrigeren. Of mij een groene krul geeft. Ik weet het, dat is echt onzinnig. En er komt echt een moment dat ik het ook zonder rode of groene strepen kan. Nu gewoon nog even niet. Dan is het fijn dat iemand er is om je te helpen. Het is dat gevoel dat je het niet alleen voor jezelf doet, maar ook een beetje voor de juf. Terwijl ik tegen mijn kinderen natuurlijk altijd zal zeggen, mochten ze ooit geen huiswerk willen maken, “je doet het voor jezelf hè”. Ik heb dat namelijk nooit begrepen. Ik deed het alleen maar voor de leraar, want zelf redde ik het ook wel zonder vond ik.

Tijd voor actie

Maar goed, we dwalen af. Ik ga weer wat doen vandaag. Wisten jullie dat ik dit stukje om 6 uur ’s ochtends heb geschreven? Dat is namelijk vet handig van mezelf bedacht. Voordat ik aan mijn baan begin, ben ik eerst met mijn eigen bedrijf bezig. Heb ik er alweer een paar uurtjes op zitten. Het kost je alleen wat slaap, maar je wint dus tijd! Die smoes kan ik nu niet meer gebruiken, dat ik te weinig tijd heb. Ach, verzin ik vast weer een andere 😉

Hoe je het jezelf moeilijk maakt

Hoe je het jezelf moeilijk maakt

In een hokje

En toen kwam opeens de dag dat je jezelf in een hokje hebt gezet. En ik hou helemaal niet eens van hokjes. Ik weet nog dat ik vroeger naar Artis ging en het uitermate zielig vond voor de leeuwen daar, die krappe hokjes.

Jaren terug heb ik mezelf al in het hokje vrouwen geplaatst. Daar voel ik me goed bij, over het algemeen. Het is niet altijd makkelijk om vrouw te zijn. Als vrouw heb je toch bepaalde nadelen. Die ene week per maand dat je alleen nog maar gelukkig wordt van chocola, als je kinderen wilt ben jij toch echt degene die ze zal moeten dragen en baren en dan word je ook nog eens altijd minder betaald dan mannen. Het nadeel van een man zijn is dan toch, nee dat weet ik eigenlijk ook niet. Nu heb ik jaren in een mannenwereld gewerkt en er is mij ook wel eens gezegd: jij hoort gewoon bij de mannen. Ook prima, toch kruis ik overal het hokje ‘vrouw’ aan als het over mij gaat.

Het nadeel van thuiswerken

Ik ben nu een tijdje thuis aan het werk. Opdrachten vinden en schrijven. Dat soort dingen, daar vul ik mijn dagen mee. Dat doe ik dan voornamelijk vanuit huis. Wel zo makkelijk, dat huis staat er toch. Toevallig hebben we ook ergens een bureau en er is altijd genoeg eten. Praktisch is het allemaal goed geregeld in mijn thuiskantoor. Maar om nou te zeggen dat het echt gezellig is. Nee, het is best wel saai hier.

Ik ben niet zo aardig

Doordat ik alleen thuis ben, hou ik ook enorme gesprekken met mezelf. Waarin ik niet bepaald alleraardigst ben. Zeker niet. Ik zeg voornamelijk dingen als: dit kun jij niet. Dit gaat jou nooit lukken. Zie je wel, ga maar weer solliciteren. Wie ziet er nou op jou te wachten. Zelfs solliciteren zal wel niks meer worden. En er is geen collega die me even terugfluit.

Vervolgens dénk ik dat het beter zou zijn om er wat vaker uit te gaan, te sporten, te mediteren. Ik geloof oprecht dat ik daar creatiever én productiever van word. Ik doe het echter niet. Stug blijf ik achter mijn laptop zitten omdat ergens, lang geleden, ik mezelf heb geleerd dat je de hele dag hoort te werken. En werken doe ik in mijn geval nu eenmaal achter de laptop. Dat er vervolgens geen letter meer op papier verschijnt, dat doet er even niet toe. En dus zit ik in mijn hokje. Vrouw, achter een laptop, op de zolderkamer.

Ik hoop dat er af en toe bezoek langskomt. Niet voeren, ik kan bijten.

 

 

 

Met de billen bloot..

Met de billen bloot..

Hoge verwachtingen

Toen ik een jaar of negen was, zat ik in de kleedkamer van de gym. Op het moment dat ik me aan het omkleden was, kwam er een moeder van een jongetje ook de kleedkamer in. Ze wees mij aan en zei tegen haar zoontje: “dat is het slimste meisje van het dorp”. Andere moeders in de kleedkamer knikten instemmend. Haar zoontje was onder de indruk, ik ook.

Vanaf dat moment heb ik mezelf hoge verwachtingen opgelegd. Want het slimste meisje van het dorp, dat moest toch zeker iets heel belangrijks gaan doen later. In mijn hoofd ontspon het idee dat ik tenminste topvrouw van Philips moest worden, of minister president, of.. Nou ja, in ieder geval iets unieks, heel belangrijks en goedbetaald. Later zouden alle mensen naar mij kijken en bewonderend zeggen: “Vroeger was zij al zo slim, we hadden eigenlijk niets anders verwacht dat ze zo’n topfunctie zou bekleden. Maar toch, wat een prestatie!”

Fouten maken is verschrikkelijk

Het is niet alleen die moeder geweest hoor, die dat zei. Later kwamen er nog meer mensen die speldenprikjes gaven. Zo hoorde ik ook vaak: “goh, handig hoor. Je hoeft helemaal niets te doen en haalt toch hoge cijfers”. In mijn hoofd werd dat: “Stel dat je er een keer wél wat voor moet doen, dan ben je dom.” En dat kan natuurlijk niet. Nee, want ik was het slimste meisje van het dorp. Ik mocht niet laten blijken, dat ik af en toe ook iets niet wist. Of erger nog, fouten maakte. Dus op momenten waar ik dacht fouten te gaan maken, deed ik gewoonweg niets. Want als je niks doet, kun je ook geen fouten maken. En als ik iets niet wist, stelde ik geen vragen. Stel je voor, wat zouden de mensen dan van me denken?

School reünies mijd ik ook het liefst. Wat moet ik dan zeggen, ik heb immers de top nog steeds niet bereikt. Zo werkte ik eens bij de gemeente als beleidsadviseur en kwam ik een oud klasgenoot tegen. Toen hij hoorde wat ik deed was zijn reactie: “goh, dat had ik niet van jou verwacht”. En ik kon het alleen maar met hem eens zijn. Ik had ook meer van mezelf verwacht, maar op de één of andere manier maakte ik die verwachtingen niet waar. Ik wist niet waarom dat niet lukte, maar was net zo teleurgesteld.

Ik kan beter niks doen

Gemaakte fouten durfde ik dan ook nooit te delen. Falen is echt het ergste wat er in mijn hoofd kan gebeuren. Daarom doe ik geregeld niks. Stap ik niet op potentiële klanten af. Daar heb ik belang bij. Zo lang ik geen actie onderneem, kan er ook niets mislukken. Stel je voor, dat ik al 50 potentiële klanten heb benaderd en ik geen enkele opdracht binnenhaal. Wat voor mislukking ben ik dan? Nee, dan kan ik die 50 potentiële klanten beter niet benaderen, kan er ook niets mislukken. En als dan ons spaargeld op is, mijn bedrijf niet van de grond is gekomen, verzin ik wel een smoes. Iets in de trant van: Ja, ik kwam er achter dat een eigen bedrijf toch niet is wat ik wil.

Een fout gemaakt en mijn leven gaat gewoon door!

Maar nu wil ik toch even één van de fouten van de afgelopen tijd delen. Spannend, want daar ben ik dus niet zo van.

Van het ondernemerschap heb ik echt geen kaas gegeten. Ik doe maar wat, of niets zoals ik net melde. Afgelopen week kreeg ik een blauwe envelop op de mat. Je kent ze wel. Als ondernemer krijg je die nog vaker. Ik opende ze dan, keek er vluchtig in en dacht, daar ga ik wel iets mee doen als ik echt klanten heb. Nu opende ik de laatste en ik werd direct wakker geschud. Er stond in de brief dat ik ruim € 5.000,- moest betalen! Wat?? Ik had net mijn eerste factuur eruit gestuurd en nu al zo’n bedrag betalen? Ja, ik had dus aangifte moeten doen, zoals je dat als ondernemer elk kwartaal zou moeten doen. Nu hadden ze een inschatting gemaakt én me een boete gegeven omdat ik niets had aangegeven.

Vandaag heb ik dus snel aangifte gedaan, een app gedownload zodat ik dat nooit meer vergeet en mezelf een schouderklopje gegeven. Want hé, ik heb een fout gemaakt en ik leef nog steeds! De boete moet ik helaas wel betalen, die is gelukkig te overzien, dat is mijn leergeld.

En nu hop, die 50 potentiële klanten benaderen!