Maart 2006

Nog steeds ben ik ziek. Dat is nu al een volle week. Vorige week zondag vroeg ik me nog af of ik gewoon verkouden was, of dat ik griep had. Nu is me inmiddels wel duidelijk dat het griep is. Voor een verkoudheid is het te heftig en duurt het te lang.

Vooral de koorts (inmiddels verhoging) en benauwdheid vergen veel van me. Dat daarnaast mijn ingewanden volkomen van slag zijn, doet me veel minder eigenlijk. De benauwdheid is zeer vermoeiend en de koorts leidt tot zeer gevoelige spieren en gewrichten de hele tijd. Dat is op zich al vermoeiend. Bovendien vind ik het onplezierig om na de geringste inspanning zwetend en hijgend in elkaar te zakken en vervolgens enkele uren nergens meer toe in staat te zijn.

Gisteren nog. Het enige waar ik in een winter op hoop is sneeuw. Hopen sneeuw. Gisteren was het dan eindelijk zo ver. In de nacht was er een fiks pak gevallen. Toen ik op mijn terras mijn hand er gestrekt en rechtstandig in stak, kwam het peil tot boven halverwege mijn handpalm. Wauw! Bijna tien centimeter sneeuw!

Het was nog geen acht uur toen ik dik ingepakt en met mijn snow steps onder mijn wandelschoenen bevestigd, de mistige, witte winterwereld instapte. Er waren maar weinig andere mensen op straat, behalve andere zonderlingen die met camera's de pracht vast poogden te leggen. Een impressie van wat ik trof:

Ik heb meer dan veertig foto's geschoten in zo'n anderhalf uur tijd. En toen fluks terug mijn bed in. Slapen en bijkomen.

Ik ben blij dat ik gisteren naar buiten ben gegaan. Dat ik mezelf dat gunde. Vandaag blijf ik dan maar weer binnen helaas. Misschien even een kleine boodschap doen voor het broodnodige (vrij letterlijk), maar verder even niets ondernemen.

Niet heel erg. Ik heb mijn sneeuw gehad deze winter en ik kan er uitbundig en geïllustreerd van nagenieten.

| Categorie: persoonlijk wandelen |