Februari 2006

Ik walg nog steeds als ik denk aan de bende gauwdieven te Den Haag en hoe ze bijna een kwart van mijn leefgeld hebben gejat. Ze hebben mijn vertrouwen in fatsoenlijk bestuur, in de trits Rechtvaardigheid, Rechtsgelijkheid en Rechtszekerheid een enorme dauw gegeven en daar zal ik niet snel van herstellen.

En ondertussen gaat het leven domweg verder. Af en toe onderbroken door een geestig neveneffect van mijn woede (en die van anderen) en de reactie van mensen daarop. De onnozelehals waar ik een paar dagen geleden van sprak, was iemand die via teletekst even iedereen die er fors op achteruit was gegaan per 1 januari over één kam schoor en neerzette als het type inhalige, rijke stinkerds. Het geestige is dat heel iemand anders, die mijn stukjes hier niet zo leuk vind en waarmee kort een onbelangrijke woordenwisseling ontstond in een forum, dacht dat ik het over haar had. Wie de schoen past... denk ik dan glimlachend als ik zo'n reactie zie. En ik ga verder met leven.

Op het werk is het druk. Overweldigend druk mag ik wel zeggen. Wel heel leuk druk. Allerlei ontwikkelingen in de rumoerige omgeving waar ik me nou eenmaal bevind. Soms been ik het maar net bij. Soms ook haak ik opeens af.

Vandaag was zo'n dag. In de loop van de dag ontwikkelde zich koppijn. Tijdens een eventful vergadering en lunch merkte ik dat het om migraine ging. Helaas had ik geen medicijnen bij me. De afgelopen tijd heb ik een aantal malen een migraine aanval gehad en het kleine voorraadje dat ik normaal gesproken in mijn tas heb zitten, was schoon op. Tegen beter weten in probeerde ik het toch met gewone pijnstillers, Ibuprofen en Saridon, tegelijk. Maar behalve dat ik last van mijn maag kreeg, gebeurde er verder weinig.

Vlak na de lunch vroeg mijn baas nog iets eenvoudig van me. Ik was eigenlijk van plan om naar huis te gaan. Morgen weer een dag. Maar toch heb ik eerst dat kleine klusje nog even voltooid. Kokhalzend en af en toe mijn hoofd grijpend van pijn. Man, ik was bijna vergeten hoe ellendig je je voelt bij een echte volle migraineaanval. Wat dat betreft ben ik zeer gelukkig met de pijnbestrijders. Als ik ze bij me heb.

Maar na het afronden stapte ik tegen vier uur toch maar op. Het wandelen naar het station was door de kou best te doen, al was het geluid van het langsrazende verkeer minder prettig. In de trein settelde ik me in een hoekje, legde mijn hoofd in een hand en schermde ik mijn ogen af. Het is maar een kort stukje. Ik zou zo thuis zijn.

Maar het korte stukje ging wat langer duren dan volgens het spoorboekje de bedoeling was. Er was op het traject Den Haag - Gouda sprake van een sein- en wisselstoring. Het kleine stoptreintje boemelde op een sukkeldrafje over het knerpende spoor door een buitenaards landschap. De mist werd almaar dikker. De rijp had alles stevig in zijn greep.
Bij iedere gelijkvloerse overweg loeide de trein mistroostig zijn hoorn. Whoehoehoeoe oeh Whuuh Whuuh Whoehoehoe oehf Zo hoort alleen de trein te klinken, die je ver weg voert terwijl je al ver van huis bent. Het is het geluid van wezenloze afstanden.

Ik masseerde nog maar eens mijn oog en mijn slaap, en onderdrukte al gapend een kokhals. Toch vond ik mijn omgeving uitzonderlijk mooi en zeer compleet. Dat geloei, die mist die rijp. Het trage passeren van het Klingklingkling klung klong klong bij de rode knippers die de files op de binnenwegen even in tweeën knipten.
Eenmaal op het station, bleek het bitter koud in de dikke mist. Er motsneeuwde ijskristallen in mijn ogen en tussen mijn schoenzolen en de bestrating. Ik zag weinig en het bleek serieus glad.

Eenmaal thuis nam ik snel medicijnen in en viel ik in slaap op de bank. Nu ben ik net wakker en hoor op het journaal van Nederland 1 dat een collega van mij zijn externe geheugen heeft verloren aan het publiek. De sufferd. Ik hoop dat z/hij een uitbrander krijgt, maar ook dat mijn werkgever er iets van leert. Beveiligen doe je niet door alles onmogelijk te maken en dicht te timmeren. Dan vinden je mensen daar wel een weg om- en doorheen. Mensen zijn zeer creatief daarin.
Beveiligen doe je door mensen functioneel toegesneden voldoende te faciliteren met de juiste mogelijkheden èn ze tegelijk zeer grondig op te voeden over hun verantwoordelijkheden. Dan voelen ze geen noodzaak de beveiliging te doorbreken en weten ze ook hoe ze moeten handelen.

Maar goed, dat is niet mijn pakkie-an, al zit Integrale Veiligheid wel in mijn portefeuille. Naast zo'n tien andere bedrijfsvoeringsaspecten.

Wat dat betreft ben ik wel op mijn plek op dit moment. In een wat diepere discussie op usenet, opeens onmogelijk persoonlijk op zo'n publiek medium, gaf ik op enig moment aan wat zo'n beetje mijn houding was in de wereld: ik participeer. En de functie die ik nu heb, vraagt niet meer van me dan uitbundig meedoen. Me op het lijf geschreven dus. Mits dat lijf een beetje meewerkt.

Ik heb overigens mijn weblog verplaatst. Hij stond in een directory die door Google niet werd geïndexeerd. Dat is niet fijn. Het zal te maken hebben met de server waarop ik gehost ben. Dat is een server die ondermeer de FrontPage extensies ondersteunt. En in FP zijn bepaalde directories gereserveerd voor bepaalde functies. Zo ook de directory /_private/, denk ik.

Dus, op aanraden van John die er wel zo'n beetje verstand van heeft, heb ik die directory hernoemd. Naar /weblog/ (hoe verrassend). Ik heb even moeten zoeken, maar na een half uurtje ongeveer had ik ook de correcte code gevonden om de redirect voor een complete directory met [ISAPI_Rewrite] in te stellen:

[ISAPI_Rewrite]
#Redirect een gehele directory
RewriteRule /_old-dir(.*) /_new-dir$1$2 [I,O,RP]

Als je het eenmaal weet...

Maar goed, het werkt. Bovendien heb ik in de .htaccess die nog op mijn oude site staat, ook het oude adres van het weblog aldaar laten verwijzen naar de jongste locatie. Ik hoop dat de Googlebot de nieuwe plek vlot oppakt en gaat spider'n en indexeren. De bezoekersaantallen per dag lopen op dit moment terug en dat vind ik jammer. Ik hoef niet perse veel meer bezoek dan voorheen, maar ik wil wel ten minste op mijn oude niveau uitkomen.

Eens zien hoe dit zich verder ontwikkelt.

| Categorie: persoonlijk webontwerp |