Januari 2006

Die roofridders in Den Haag hebben het toch goed voor elkaar. Lekker onderling bakkeleien en zelf nieuws maken, zodat de enorme teruggang in bestedingsruimte voor duizenden en duizenden mensen volstrekt geen aandacht krijgt. Nergens. Niet in de officiële persberichten, niet op teletekst, niet in journaals op radio of TV. Nergens.

Hoe bestaat het! Er lopen massa's mensen rond die gevoelig in hun portemonnaie zijn getroffen en nergens hoor/lees je er een woord over.

Je hebt natuurlijk ook de mensen die modaal verdienen of minder en waar het effect van de nieuwe zorgwet neutraal uitpakt, of zelfs positief. Altijd wel een onnozelehals die dan een soort lekker puh uit begint te kramen. Zo van Er zouden tallozen heel blij zijn met jouw inkomen! Ja, me hoela. Dan hadden ze andere keuzes moeten maken en jaren en jaren keihard moeten werken en studeren. Dan hadden ze dat inkomen gehad.

Het is zo godvergemes laf om de discussie over een 5% inkomstenderving, of eigenlijk 5% teruggang in je bestedingsruimte, een draai te geven in de richting Jij verdient toch genoehoeg? Klootzak! denk ik dan. Als je 5% bestedingsruimte kwijtraak, onverwacht, onaangekondigd, en zonder dat je daar iets aan kunt doen, is dat altijd 5%! En dat is ongelofelijk veel. Voor iedereen zou dat ongelofelijk veel zijn. Dat is het dus ook voor mij.

En die sukkeltjes die je aanvallen op je schaal en inkomsten, vergeten dat anders dan zij met hun (beneden) modale inkomen, ik nergens een subsidie of tegemoetkoming of toeslag voor krijg en ook niet kan terugvallen op voorzieningen zoals de sociale woningbouw en zo. Ik moet alles zelf betalen, alles zelf ophoesten, overal zelf voor opdraaien. Ik durf te wedden dat er na betaling van allerlei premies, woninghuur en vaste lasten eigenlijk niet eens zo gek veel verschil in bestedingsruimte zit tussen dat van mij en dat van iemand die wel modaal verdient en al die aanspraken heeft op sociale voorzieningen bovendien.

Laat ik het anders zeggen: werken is duur en werken in een representatieve baan is nog duurder. De eisen die mijn werkomgeving stelt aan mijn kleding bijvoorbeeld, zijn nogal anders dan die voor een monteur of een administratieve kracht. Ik kan echt niet op mijn werk verschijnen in een spijkerbroek van de zeeman van twintig euro, met een paar gympen daar onder van de schoenenreus voor vijftien euro. Onmogelijk. Mijn schoenen kosten al gauw ruim honderd euro en mijn rokken, topjes, truien en jasjes kosten per combinatie al gauw ruim tweehonder, soms driehonderd euro. En zo hoort het ook. Dat wordt van me verwacht.
Die teruggang van ruim honderd euro per maand kan net het verschil betekenen tussen wel of niet mijn auto aanhouden. Net het verschil tussen tijdig mijn schoenen kunnen vervangen, tussen wel of niet dat weekend vliegen. Het is genoeg om argwanend mijn uitgaven in de gaten te houden en zeer terughoudend te zijn met allerlei woeste plannen.

Maar ach, zo'n sukkelaar die alleen maar het verschil in loon ziet en geen enkel oog heeft voor wat er verder nog speelt, dat is nou net waarom het zo'n sukkelaar is, denk ik dan.

Een schitterend voorbeeld van wel of niet potentie zie ik dagelijks in de trein naar mijn werk. Het verschil tussen tweede klas en eerste klas is niet het geld. Het is stijl en karakter. Als de trein een station nadert, staat op de balkons van de tweede klas al gauw een ploeg mensen klaar om naar buiten te willen. Het dringt en wringt een beetje en de vogel die het deurknopje moet gaan bedienen staat al heel vroeg dat knopje in te drukken. Veel te vroeg, vaak als de trein nog in beweging is. Een heel balkon voor energieverspilling en ergernis. Allemaal ongericht en onproductief.
Op de balkons in de eerste klas gaat dat anders. Ook daar verzamelen zich mensen, maar het dringen en wringen blijft achterwege. De knoppendrukker staat ontspannen te wachten tot de trein stilstaat en drukt dan één keer op de knop. Effectief en efficiënt. Geordend gaat de groep naar buiten, terwijl de passagiers van de tweede klas over elkaar heen buitelend naar buiten komen vallen zo ongeveer.

Dat laatste chargeer ik wat, maar de verschillen in gedrag zijn significant. In de eerste klas zijn de mensen naast rustiger, doelmatiger en doelgerichter, ook slanker en ze stinken zelden naar rook of drank. Het is domweg een heel ander slag volk. Ze hebben meer zelfbeheersing en ze weten wat ze willen en dat laten ze zien.

Ander voorbeeld, ook in de trein. Op weg naar werk, als ik instap, blijkt de eerste klas vol. Er is nog wel een zitplaats op één van de balkons. Op een klapstoeltje in een rijtje van drie tegenover nog zo'n rijtje. Die stoeltjes creëren een onmogelijk smalle zitplaats, zeker in de winter wanneer iedereen lekker dik gekleed gaat. Toch ga ik zitten, op een middelste plaats, tussen twee mensen die er al zaten toen de trein aankwam rollen. Ik blijf een beetje vooruit zitten, om die twee niet te veel te hinderen.
Enkele minuten later merk ik, dat ik inmiddels geleund zit en dat de twee andere passagiers iets naar voren zijn gekomen. Ik heb geen idee wanneer dat is gebeurd. Het is domweg gebeurd die switch. Ik zit breed en comfortabel en de andere twee hebben daar ruimte voor gemaakt en zitten wat voorover. Kennelijk is deze verdeling van de ruimte op dat moment voor iedereen natuurlijk. Dat zegt wat over mij. Dat zegt wat over beide anderen.

Merkwaardig. Ik zou me niet zo gauw van m'n plek laten drukken door een verse passagier. Ook dat zegt wat over mij.

Enfin, genoeg geleuter over de richtinglozen. Die zijn voor mij wel zo ontzettend onbelangrijk. Ik wens ze allemaal een lollig leventje met veel kindertjes en kleinkindertjes. Die kunnen dan allemaal hard werken om mijn pensioen te betalen, want ondanks de premieverhogingen van de afgelopen jaren, geloof ik er niets van dat mijn generatie dat gezamenlijk gaat opbrengen nu wij nogsteeds FPU-premies betalen voor onze ouders.

| Categorie: persoonlijk |