Januari 2006

De wereld draait. Merkt u dat? Ja, natuurlijk merkt u dat. Het duidelijkst op de evenaar, het zwakst op de polen. Maar zelfs op de polen merk je dankzij de scheefstand van de draaiingsas van de aarde, dat ze draait. Om haar as, en als geheel ook nog eens om de zon. Met een ongelofelijke rotgang giert ze door het bijna lege om die zon heen. Altijd op weg naar buiten, op weg naar bijster koude verten en leegten. Altijd gevangen in de zwaartekracht van de zon.

Gelukkig maar.

Er zijn wijzere mensen dan u en ik die dachten en nu nog denken over tijd en ruimte. Tijd als vierde dimensie (van de inmiddels wetenschappelijk breed gedragen en onderkende elf of zo).

Tijd. Een wonderlijk aspect dat je als kind later begrijpt dan 'links' en 'rechts', en daar had ik behoorlijk moeite mee. Nog. Nog altijd moet ik nadenken als ik 'links' of 'rechts' moet zeggen, vooral op momenten dat het er toe doet. Hier linksaf mam. Hé, ho! Andere linkerkant mam! En dat ligt niet aan mam.

Tijd. Tijdsverschil. Ook zo'n merkwaardig fenomeen. Waar ik mijn ogen opendoe, omdat het daglicht verschijnt, legt 240° Oostwaards iemand net zijn hoofd te rusten, omdat daar het daglicht allang en breed is verdwenen.
Maar het is nou net 'tijdsverschil' dat je als mens het bewustst maakt van het fenomeen tijd. Buiten de zonsopkomst en -ondergang laten tijdsverschillen zien dat tijd bestaat, hoewel wat gekunsteld door de mens vormgegeven met die vierentwintig uren per dag, zestig minuten per uur, zestig seconden per minuut. En nog eens niet exact genoeg ook.

Tijdsverschillen. Straks bevind ik me in 2006. Mijn oom Luc, die in Engeland woont, zit dan nog een uur te wachten op het aftellen van de klok. Een tik van de secondenwijzer en we staan een jaar uit elkaar. En hoe wens je elkaar gelukkig nieuwjaar, happy new year!, als je je in verschillende jaren bevindt?

Die ene seconde doet mensen zoenen, kalenders waardeloos worden, laat vuurwerk ontsteken, klokken stilstaan. Een jaar heeft geen driehonderdvijfenzestig dagen. Daarom is er iedere vier jaar een hele schrikkeldag in de Westerse kalenders ingebouwd (behalve op hele eeuwen, maar weer wel bij een milenniumwisseling; die constructie laat op zich al zien hoe complex we tijd hebben gemaakt).

Maar er is meer: een dag heeft ook geen vierentwintig uur. Eens in de zoveel tijd, no pun intended, voegen de geleerden een schrikkelseconde toe tussen twee jaren. Het oude jaar voorbij, het nieuwe nog niet begonnen. Een seconde waarin de tijd even stilstaat. Een tijdloze seconde, die daarmee de potentie van de eeuwigheid heeft. Want hoe meet je een seconde die buiten de tijd is geplaatst?

Voor na die eeuwigheid: Alle goeds. Een gelukkig en gezond 2006. En voor de vliegers onder u: Behoud van brevet.

| Categorie: persoonlijk |