December 2005

Het is fraai weer daar buiten, zie ik. Vanmorgen heb ik eerst maar eens uitgeslapen, tot even na negen uur. Diep weggedoken onder mijn dikke, met schapenwol gevulde dubbele dekbed, koppie in het kussen gedrukt. De dag nog even uitstellen, al zoemt, giert en bromt de omgeving na enige tijd wakkerliggen wel heel opdringerig. De dageraad duurt eindeloos.

En nog ben ik niet echt op gang gekomen. Ik heb inmiddels ontbeten, het vogelvoer buiten verzorgd, zodat de beestjes een aantal dagen vooruit kunnen zonder mijn aanwezigheid, koffie gedronken. Jacques Brel zingt in het Frans over onvermijdelijke oorlog en vrienden die huilen. Zon strijkt langs mijn vloer tot aan bijna waar ik zit. Spreeuwtjes vechten om de verkruimelde vetbollen op mijn dakterras, alsof er niet ruim voldoende is voor allemaal.

Gisteren is het inderdaad van wandelen gekomen. Via OnTrack had ik eerder al een lekkere wandeling uitgezocht: 'De Zandloper' die over het Kootwijkerzand voert, en door bossen van verschillend karakter. Uitgestrekte dennenbossen, gemengd en ook uitsluitend loofbos kom je er tegen, met in die laatste velden bosbessen zover je kunt kijken.
Deze noordelijke kant van de Veluwe is overigens volkomen anders van karakter dan de zuidrand. Sowieso vind ik het stuifzandgebied erg mooi, al wordt er niet heel veel meer gestoven heb ik de indruk. Veel zand ligt vastgekleefd onder een slijmerige smurrie van rottend mos. Misschien dat dat 's zomers anders is.
Anderzijds is er maar weinig heide te ontdekken. Veel is vergrasd. Ik zag activiteiten van het afplaggen en omploegen van grasvelden, maar een schaapskudde of twee zou hier ook wonderen kunnen doen, schat ik zo in.

Die laag met rottend mos is zo glad, dat ik al dwarrelend en scharrelend van het pad afgeraakt, glijdend van een helling opeens onderuit ging. Niet hard, nergens enige schijn van pijn of dreigend blauw, maar wel een hele smerige knie Als bij de broek van een klein kind dat buitenspeelt bij slecht weer. Zo'n knie.
Gelukkig ken ik een trucje om de ergste smurrie weer te verwijderen: wrijf de smerige plek grondig in met schoon zand, wacht tot het een droog plakkaatje is en sla, krabbel en wrijf het zand (met de smurrie!) er dan pas af. Gegarandeerd een nagenoeg schone broek, mits het niet om modern vuil gaat, maar om schone modderige substanties, en de broek niet van katoen is, maar van kunststof of wol. Geen idee waar ik die handigheid heb opgepikt ooit. Vast van een verstandige oma vroeger of zo.

Een paar uur later kon ik die vuile plek inderdaad zondermeer en nagenoeg geheel van mijn broek kloppen.

Ik genoot met emmers van het spelend wandelen. Om de haverklap zag ik weer iets, links of rechts uit de flank, dat ik van dichtbij wilde zien. De ene keer was dat een schitterende jeneverbesstruik (die dus niet alleen bij mam in de omgeving groeien, maar ook hier, op het Kootwijkerzand). De andere keer een onverklaarbaar stuk blauw dieper in het bos, dat een bijna leeggelopen ballonnetje bleek te zijn, of een raar oranje, dat een wonderlijk hoekijzer van bijna een meter lang bleek te zijn.

Aan het begin van de officiële wandeling, althans vlak na het punt waar je het zand opstapt, kom je een lang ijzeren lint tegen, niet in te schatten hoe lang, van ongeveer een inch breed en twee milimeter dik. Het lijkt onder de grond te liggen en alleen maar af en toe gedeeltelijk boven te komen. De ligging van het deel dat je kunt zien lopen, is ongeveer oost-west. Wat zou dat in godesnaam kunnen zijn? Zou het te maken hebben met de oude elektriciteitscentrale die inmiddels is ontmantelt, met het observatorium slechts enkele kilometers verderop, met het voormalige zendstation Radio Kootwijk, met de talloze militaire toepassingen die zich in de nabije omgeving hebben afgespeeld (en deels nog afspelen; Harskamp, Stroe). Ik zou vol nieuwsgierig dat lange lint wel eens willen proberen te volgen. Wat doet dat daar? Van waar naar waar loopt het? Wat is de functie (geweest)?

Ook kleine en grote(re) wondertjes van de natuur trokken mijn aandacht. Wat je moeilijk kon ontgaan was de enorme schade aan bomen die recent is aangericht door de zware sneeuwval. Bomen zijn domweg in tweeën gespleten onder de zware sneeuwlast van een week of wat geleden. Kruinen zijn uit bomen gebroken, enorme takken afgeknapt bij de stam. Wat een ravage! Daar zal de natuur wel even voor nodig hebben om van bij te komen.

Wat ik heel fraai vond waren de plukjes mos van een grote variëteit. Gewone mossen en korstmossen. Schitterend gewoon. En nog zijn er veel paddenstoelen ook. Wederom cantharellen tegengekomen, en talloze kleine en nog kleinere hoedjes op dunne steeltjes. Ook indrukwekkende elfenbanken die een boom aan zijn einde helpen. En een paddenstoeltje, inimini formaat, dat de visuele structuur heeft van een koraal. Wat een wonderlijk dingetje. Nooit gezien. Geen idee wat het is.

De officiële route leidt je veel langs ruiterpaden. Terecht. Ik had eerder zelf ook al ontdekt dat ruiterpaden vaak door mooiere stukken natuur leiden dan voet- en fietspaden. De route doet de naam De Zandloper werkelijk eer aan. Niet alleen door het stuifzand, maar ook door de keuze voor de ruiterpaden als pad.

Enfin, samen met die vriend heb ik heerlijk gedarteld en gespeeld. De officiële lengte van de route (de korte variant) is zo'n negen kilometer, maar met al het linksaf-rechtsaf-zie je dat-gespeel (en met twee maal verkeerd lopen) is daar makkelijk een kilometer, misschien wel twee bij gekomen. En vergis je niet in de zwaarte van lopen in rul zand. Ik was aan het eind van de dag toch lekker moe en voldaan. Geen spierpijn of al te gevoelige voeten, maar wel moe en voldaan.
Het weer werkte wonderwel mee, veel beter dan de verwachtingen met miezer en motregen. Het was wel zeer vochtig (het papier waar ik het routekaartje op had geprint werd steeds natter, gewoon van de lucht), maar er was weinig wind en er kwam geen neerslag. Er was zelfs een stukje blauw af en toe, net niet genoeg om een hemd van te maken, maar toch. En zonlicht, zonder de zon zelf te zien te krijgen.

We waren redelijk op tijd weer bij de auto (na zo'n drieëneenhalf uur buitenspelen) en hadden al wel honger, maar dat bleek veel te vroeg. Kleinere restaurantjes of eetgelegenheden zagen we niet, althans niet iets dat ons beviel. De grotere waren nog veel te leeg en ongezellig. Of ik wilde er niet naartoe (zoals de restaurants van de AC-keten; daar heb ik louter slechte tot zeer slechte ervaringen mee).
Pas bij Reeuwijk hebben we uiteindelijk dan maar bij de Mac gegeten. Bij mij thuis nog een kop koffie voor de dag om was. Na zo'n dag buitenspelen kan ik het risico van caffeïne wel nemen. Ik slaap altijd buitengewoon goed van een paar uur buitenlucht.

| Categorie: wandelen |