November 2005

Wat een schitterend weer vandaag. Heerlijk om te wandelen. En dat heb ik dan ook gedaan. Uitgebreid gelopen. Eindelijk weer eens. Na de wandeling met mijn oom in de Moors van North York heb ik weer wat meer lef gekregen en vandaag kreeg die hervonden lef de ruimte van me.

En het lopen ging bijzonder goed. Ik ben weer eens rond de Reeuwijkse plassen gelopen. Door de Goudse Hout het plassengebied in, iets aan de Westkant naar het Noorden, langs de Reeuwijkse Hout als keerpunt naar het Oosten, aan de Oost kant weer terug naar het Zuiden. Dan door Sluipwijk naar de weg tussen Gouda en Reeuwijk, en vanaf de brug bij Reeuwijk langs het water weer naar huis. 18 Kilometer. Afgelopen zomer durfde ik daar niet meer aan te denken. Nu liep ik, met mijn wandelstokken weliswaar, die 18 kilometer geheel pijnvrij. Geen pijn in mijn voeten. Geen centje pijn.

Wat een genot zeg, om pijnvrij te lopen. Heerlijk om dat weer eens te beleven. En ook om geen pijn in je voeten te hebben na de wandeling. Ze zijn nu wat vermoeid, maar doen helemaal niet zeer. Nergens. Geen blaren, geen pezen, geen botjes. Eerder vermoeid raken dan pijn krijgen. Zo is wandelen weer lekker.

Wel heb ik veel te snel gelopen. Ik heb die 18 kilometer afgelegd in ongeveer drie uur en een kwartier. Een gemiddelde snelheid van een goede vijfeneenhalve kilometer per uur dus. Dat was een beetje teveel van het goede. Ik zweette onderweg behoorlijk en voelde dat mijn hartslag wat was opgelopen, maar ik raakte niet buiten adem of zo. Geheel niet.

Toch was ik volkomen afgemat toen ik thuis eenmaal weer op de bank zat. Ik wilde eigenlijk alleen maar even liggen en de ogen sluiten. Zo moe was ik wel.
Na ongeveer een uurtje knapte ik weer wat op. Vooral wat drinken hielp, en zeker nadat ik wat had gegeten voelde ik me opeens stukken beter weer.

Ik weet niet goed hoe ik dat tempo wat kan drukken. Volautomatisch versnel ik als ik met stokken loop. Mijn passen worden groter, terwijl het loopritme niet belangrijk verandert. En als dat al verandert, versnelt het eerder dan dat het zou vertragen. Ik let er niet bijzonder op, maar ik merk wel dat ik hard ga met die wandelstokken.

Te hard dus eigenlijk, gezien de tijd die ik nodig heb om van zo'n wandeling weer te herstellen. Ik ontbeer nogal wat conditie om dit te doen, zo snel. Maar wat niet is, kan ik opbouwen. Denk ik.

Ik heb wel wat pauzetjes ingelast overigens. In totaal misschien wel tegen de drie kwartier. Een aantal korte, leunend op mijn stokken, kijkend naar de plassen en de dieren. Turend door mijn verrekijkertje. Een fotootje schietend. Plaatjesboek, tableau vivant.

Één wat langere pauze ingelast, doch niet zo lang als ik had gepland. Bij het restaurant bij de Reeuwijkse Hout wilde ik eigenlijk wat eten. Maar ik had de grootste moeite om een rookvrije plaats te vinden.
Ja, ergens in een apart lokaaltje achteraf waar de verlichting niet eens aan was. Zijn ze nou helemaal bedonderd! Laten ze de rokers daar lekker bijeen zetten. Ophokken die stinkers. De niet-rokers hebben toch zeker meer rechten? Die veroorzaken geen overlast (roken in een restaurant: bah!) en brengen ook geen extra kosten met zich mee (het hebben en schoonhouden van asbakken bijvoorbeeld; het afvoeren van de afval die ze veroorzaken).

Eigenlijk zouden rokers een dubbele toeslag moeten betalen in openbare gelegenheden en horeca: enerzijds bijdragen in de kosten die moeten worden gemaakt om de rotzooi achter hun vervuilende konten weg te ruimen, anderzijds een compensatie voor de overlast die ze niet-rokers bezorgen en die bij die laatsten op de prijzen en rekening in mindering wordt gebracht, wegen het geleden ongemak. Fikse bedragen voor vragen. Een roker hoeft niet te roken, hoor. Dat doet z/hij vrijwillig. Een Niet-roker zit vervolgens onvrijwillig in de kankerverwekkende stank van die blije roker. Wat een onzinnige omkering van rechten en plichten. Daar moet echt eens wat aan gedaan worden.

Maar goed, dat geheel terzijde. Ik zit weer op mijn oude wandelniveau wat betreft de actieradius. Met stokken welliswaar, maar daar heb ik geen hinder van. Rustig verder uitbouwen nu. Net zo ik voor de zomer al van plan ben geweest.

Nog zo'n terzijde: Vandaag heb ik ze voor het eerst in het wild gezien, de stokstuiners, de Nordic Walkers. Een aantal paren en een klein aantal Einzelgänger.
Ik heb ze eens goed bestudeerd. En eigenlijk zie ik niets geks aan ze. Ja, hun stokken, die zijn wat apart van vorm, maar verder lopen ze precies zoals ik loop. Die hele beweging van de arm en hand bij het plaatsen van de stok en het je er op afzetten tot de arm nagenoeg gestrekt is, en dat altijd kruislings met het been en de voet die je plaatst, afrolt en naar achteren strekt, ik doe dat precies zo. Vraag ik me meteen af waarom voor Nordic Walking nou weer zo nodig een aparte uitrusting nodig is: aparte stokken, apart nauwsluitend pak, aparte schoenen. Geen idee wat daar de voordelen van zijn, behalve voor de fabrikant.

Ik ontmoette twee maal dames, al wat op leeftijd, die beiden geen idee hadden wat ze nou eigenlijk liepen te doen met die stokken van ze. Ze prikten maar wat. Onregelmatig ritme, de stokken te ver naar voren plaatsen, weinig afzetmogelijkheid. Bij één dame waren de stokken zichtbaar te kort afgesteld.
Ik had bijna de neiging om aan te bieden de stokken goed in te stellen en een tijdje met eerste de ene dame en later de andere dame mee te lopen om ze de techniek te laten zien. Maar ik bedacht me. Ik kon niet inschatten hoe de dames op mijn aanbod zouden reageren en ik had geen zin een een afwijzing, al dan niet grof of gepikeerd. Dus liep ik door.

Jammer eigenlijk. Die dames lopen grote kans om niet te gaan begrijpen hoe ze de stokken effectief kunnen gaan inzetten. Dan blijven de stokken steeds vaker in de paraplubak staan. Later verhuizen ze dan naar zolder, om tussen de steengrill, de sapmachine, de ThyBuster en de paardrijlaarzen van dochterlief te verstoffen, tot ze over een jaar of wat worden weggegooid.

Destemeer jammer, daar ik inmiddels het effect van wandelstokken, of dat nou gewone trekking poles of wat specialistischer stokken voor Nordic Walking zijn, zo goed ken, mits goed gebruikt. Ik ben nu wat stijf in mijn spieren aan de achterkant van mijn benen. Ik voel een aantal spieren in mijn armen goed. Morgen heb ik wat spierpijn, denk ik.
Maar ik heb wel weer achttien kilometer gelopen. En hoe! Mijn nek, schouders, bovenrug en armen zijn heerlijk los en ontspannen geraakt. Mijn voeten zijn blaarloos pijnvrij en ik heb genoten.

Wat een dag.

| Categorie: wandelen |