November 2005

Ik kan vandaag al de hele dag goed voelen dat ik gisteren lekker heb gewandeld en daar stevig bij heb doorgelopen . Vanmorgen bij het opstaan was ik wat stijf. Vooral de achterkant van mijn benen, rond mijn knieholtes, mijn billen. De douche warmde het geheel wat op en daarmee werd het weer soepel.

Tot mijn blije verrassing zag ik het eerste ijs van deze winter! IJs achter op het platte dak van mijn dakterras, rijp op het gras langs de sloten langs het pad dat ik loop naar het station, op weg naar mijn werk.

Vandaag was ik 'het land in', op bezoek bij een bedrijf. Vanaf het station in de plaats van bestemming moest ik zo'n twee kilometer lopen naar de plaats van de bespreking. Toen ik daar eenmaal was, was echt alle spierpijn geheel verdwenen.

Maar na anderhalf uur zitten praten, had ik opeens heel ergens anders spierpijn: in mijn rug. Ja, echt waar. Spierpijn in mijn rug van het wandelen. Wel heb je ooit.
Het zijn de spieren die in mijn onderrug langs de ruggengraat lopen, die dikke kabels. En wat spiergroepen daar weer naast, wat verder naar opzij en naar voren. En de spieren die vervolgens aansluiten op m'n billen.

Het is niet moeilijk te bedenken waar dit van is. Als ik op mijn bank zit, rechtop en toch ontspannen, en vervolgens me met twee armen opdruk, voel ik een groot deel van die wat gevoelige spieren protesteren. Het komt dus van het draaien en afzetten door met twee wandelstokken te lopen. Wandelen als complete work out. Maar dat is lekker.

Enfin, dezelfde twee kilometer moest ik ook weer teruglopen. Of moest, ik wilde dat graag. Het was prachtig weer vandaag en ik zou de rest van de dag toch maar binnen zitten. Even twintig minuutjes in het zonnetje, fris briesje er bij, mooie stapelwolkjes in het verder strakblauwe zwerk. Toch een leuke onderbreking van een kantoordag, waarbij zelfs tijdens de lunch gewoon doorgewerkt moest worden.

In de loop van de verdere dag is de spierpijn vooral in mijn rug nogal toegenomen. Dat belooft wat voor morgenochtend. Dat wordt auwauw bij het wakker worden en opstaan. Maar even niet aan denken nu.

Morgen wil ik overigens twee ooievaars vangen met mijn cameraatje. Als ik er aan denk. Niet die grote groene parkieten die ook in de omgeving verblijven. Ook heel apart overigens, zo hartje Den Haag.
Iedere dag, ongeveer een twintig minuten na sunset, in het aardig schemerdonker dus al, scheren er twee ooievaars over het gebouw waar ik werk. Ik zit op de bovenste etage, vlak onder het dak. De ooievaars komen nog geen drie meter over de daklijst, vanuit het Noorden in de richting van het Centraal station. Ik wil proberen ze morgen te fotograferen. Als ik er aan denk.

| Categorie: persoonlijk |