Oktober 2005

Vrijdagochtend is mijn oma gecremeerd. Mams broers waren er alle vier. Haar zusje, mijn tante, was er niet. Daar had ze zo haar redenen voor. Wel had ze persoonlijk al afscheid genomen van oma. Eerder, waar oma opgebaard lag.

Tot mijn verrassing was er een boeket van mijn zusje. Het is te begrijpen dat ze er niet bij was. Ten eerste had ze van Aruba over moeten komen daar voor. Ten tweede is het contact met mam en mams tak van de familie (en met mij) geheel verbroken. Dat eerste, daar is met enige wil nog wel een mouw aan te passen. Dat tweede, nee. Niet het juiste moment kennelijk.

Ik hoorde van mam dat Frans, mijn voorheen stiefvader, had verzocht om persoonlijk afscheid te mogen nemen van oma. Mam heeft hem dat, in overleg met één van haar broers, geweigerd. Terecht. Die zieke geest heeft niets te zoeken bij mams familie. Helemaal niets.

De plechtigheid was sober en ingetogen. De rust was enorm, tot een nichtje van mij opstond en zei Jullie zijn allemaal zo stil Ze had tranen. Nou, ze was toevallig wel een hele lieve oma. ging ze verder. Dag oma.
Iedereen was toen in tranen. Ik ook. Dat meiske. Tja, voor haar is ze een lieve oma geweest. Voor mij ook trouwens, en voor mijn zusje. Maar voor de overige kleinkinderen niet eigenlijk. Ze koos haar favorieten uit en liet de rest links liggen. Geen fraai gedrag van oma, maar zo was ze nou eenmaal.

Ook voor mij was ze een hele lieve oma. Jij bent mijn oudste kleinkind zei ze dan. Jij bent mijn favoriete grietje Klein duivels lachje Maar dat moet je niet tegen de anderen zeggen, hoor. maakte ze het complot compleet.
Ach lieve omaatje. Dag, lieve omaatje.

Ik was met mam en Ger meegereden naar Den Haag. En mijn oom uit Engeland. Die heeft bij mam en Ger overnacht. Ik wilde niet meteen uit de crematieplechtigheid weer terug naar huis, dus ging ik met mam en Ger mee terug naar hun huis. Hoe ik later thuis zou komen, merkte ik dan wel.

Gekke dag. Het was een gekke dag aan het worden. Wat doe je nou, de rest van zo'n dag? Wat ga je nou nog doen?

Na een vroege lunch (of een laat ontbijt, afhankelijk van of je al wat had gegeten) besloten mam, mijn oom en ik om naar Utrecht te gaan. Gewoon, genieten van het weer dat weer opknapte na de sombere, grijze start. Genieten van de zon in een mooie stad. Mam reed naar Woerden en daar stapten we op de trein voor de rest van de rit. Dat loste ook mijn latere probleem van weer thuis te geraken op. Ik zou domweg van Woerden naar Gouda gaan met de trein. Dan was ik zo weer thuis.

In Utrecht hebben we heerlijk gewandeld en de oude stad bekeken (vanaf het station: het deel dat achter de Dom ligt, en de Dom zelf uiteraard). Mam heeft er een opleiding gevolgd en wist ons vakkundig door leuke en mooie straatjes te loodsen, en langs prachtige oude geveltjes.

We zijn Utrecht begonnen met een biertje, en zijn er ook weer mee afgerond, een biertje bij een kroegje op één van de werven. Een biertje en stapels bitterballen.
Het beloofde een gekke dag te worden, en dat werd het ook. Eerst een crematie, dan een stad met zon en bier. En dan toch alleen thuis. Zo eindigen mijn dagen altijd immers, of bijna altijd. Met tijd te overdenken wat er nou eigenlijk gepasseerd is zo'n dag.

Maar niet te lang. Ik wilde er niet te lang bij stilstaan dat mijn zusje, de ongelovige Thomas, haar bloemen voor oma liever via mijn voormalige stiefvader, de kindermisbruiker, liet regelen en bezorgen, dan via haar moeder (die vast niet van zonden vrij is, maar nooit iemand zo zwaar beschadigd heeft) of haar zus (die zeker niet van zonden vrij is .
Ik wilde er niet te lang bij stilstaan, dat omaatje nu definitief verdwenen was, opgelost, tenzij in de herinnering van de volgende generatie en die daarna. Ik moet haar domweg niet vergeten om haar voort te laten bestaan. Met mijn verscheiden, en dat van mijn generatiegenoten, verdwijnt ze werkelijk geheel. Het kan zijn dat dat nog even duurt, overigens .
Ik wilde er ook niet bij stil blijven staan, dat ik al die ooms (met aangetrouwd spul) al jaren niet had gezien, en misschien weer lang niet zou zien. Die familie wil maar geen familie zijn, en eigenlijk mis ik dat. Enorm soms, zelfs. En ik ben niet de enige, want ik hoorde van mam dat mijn nichtje er net zo over denkt. Zij heeft een vriend, verloofde, en als ze dan optrekt met zijn familie, denkt ze weleens Hoe kan dat nou? Ik ken dat wel Dat moet ik toch ook hebben, ergens? denkt ze dan.

En dat heeft ze ook ergens. Bij crematies duiken ze opeens op. De ooms. Voor haar nog een tante er bij, mijn moeder. Dat heb ik ook, die ooms. Dat zijn dezelfde ooms, weet je. Allemaal familie.

Familie.

De rest van dit weekend heb ik het maar eens rustig aan gedaan. Te rustig, eigenlijk. Ik had best een wasje of wat kunnen draaien, maar ik had geen lust. Geen zin. Ik heb gisteren wat boodschappen gedaan en ik ben op jacht geweest naar een nieuwe koffer. Ik heb nog niets gekocht, maar weet inmiddels wel wat ik wil hebben. Een hard shelll van Samsonite in een beetje apart kleurtje, geel of zo. Duur koffertje, maar als het goed is, ook duurzaam.

Verder heb ik kranten gelezen, TV gekeken en vandaag zo'n vijftien kilometer gewandeld, blij dat dat weer gaat (hoewel dat alleen maar is dankzij de wandelstokken). Ik heb nu geen noemenswaardige pijn onder mijn voeten. Ze zijn een beetje moe, en iets gevoelig op de kwetsbare plek voor mijn hiel, onder mijn voet. Maar geen pijn.
Mijn armen zijn ook moe, overigen . Ik voel een aantal spieren stevig zitten, ook in mijn schouders en de bovenkant van mijn rug. Ik liep hard, hoog tempo. Ik was drijfnat toen ik thuiskwam. Drijfnat. Zo nat dat ik dacht dat mijn waterzak had gelekt, maar het was condens van mijn eigen zweet dat op het koude water in de zak neersloeg, althans op de zak zelf.

Ik heb die zak, en de slang, net schoon gemaakt met wat bruistabletten die daar speciaal voor bedoeld zijn. Eigenlijk zijn het pillen geperst bakpoeder (die ouderwetse van sodiumcarbonaat) met een beetje tandpastasmaak.
Naspoelen en weer gebruiken. Ik proef geen tandpasta, maar merk wel dat het water frisser is dan voorheen.

Eerder had ik al een borstel door die zak gehaald. En een apart soort pijpenragertje, met een lange flexibele steel door de slang geragd. Zo'n steel die uit een buigzame veer bestaat, die je ook ziet bij rioolontstoppers en schoorsteenvegers (het apparaat, niet de vent). Daarmee waren in ieder geval de (zichtbare) algen verdwenen die er in waren begonnen te groeien.
Nu, na die behandeling met heet water en die pil geperste bakpoeder, ziet het er niet alleen wat frisser uit, het water smaakt ook beter.

Het zal ook helpen, dat het vandaag eigenlijk een forst stuk frisser was dan eerder. Ik had een dunne coltrui aan met mijn fleece er overheen. Toen ik van huis ging, dacht ik dat ik mijn fleece na korte tijd wel uit zou willen doen, als ik eenmaal warm was gelopen. Maar nee, juist niet. Vooral tegen de wind in, vond ik het behoorlijk fris. Ik ritste mijn fleece zelfs dicht op enig moment. Dat is lang geleden, dat ik buiten was met een dichtgeritst jack, of iets dat daar op lijkt.

Ondertussen speelt zich na de verschrikkelijke aardbeving een drama af in voorwinters Pakistan (en een stukje Kashmir). Ik betrap me er op, dat ik er geen interesse voor heb. Geen compassie ook. Ik mag Pakistan en de Pakistani niet. Ik verdenk ze van extremistische denkbeelden in naam van de Islam. Ik verdenk ze van misbruik van gelden ten faveure van hun atoomprogramma, terwijl eigen landgenoten, regiogenoten, lijden en in middelseeuwse omstandigheden blijven hangen.

Als ik hoor dat het vooral vrouwen met (kleine) kinderen zijn die zijn omgekomen, omdat het voor vrouwen te ongewoon is om naar buiten te gaan, zelfs in zulke extreme omstandigheden als een forse aardbeving, breekt mijn hart. Dat is de reden van de scheve verhouding man-vrouw onder de slachtoffers, de doden en gewonden zijn vooral vrouw of kind. Die dode vrouwen hebben nergens meer last van, en voor die kerels met hun onderdrukkende en oorlogszuchtige cultuur heb ik alleen maar een uitgesproken Lekker puh gevoel in mijn hoofd, in mijn buik. Daar kom ik niet zo gauw omheen
Ik heb nog geen euro gestort op giro 800800. Ik twijfel niet eens. Ik wil het domweg niet. Ze verkopen hun atoomprogramma maar aan Iran en gebruiken de middelen die dat oplevert voor hulp aan de eigen bevolking. Of zo. Zo iets. Pakistan is iets dat ik wil vergeten.

En dan zijn er nog de kippen. Mallotige vogels, die griep kunnen krijgen. Net als varkens. En mensen. Bij vogels en varkens noem je het ook wel pest. Sommige van die vogelgriepvirussen kunnen ook gevaarlijk zijn voor mensen. Zo'n variant is de H5N1, die in de oriënt zo'n zestig mensenlevens heeft gekost (in ruim een jaar; wat is dat nou helemaal?).

Die variant van de vogelpest, of vogelgriep, rukt op naar het westen. Het is inmiddels aangetroffen in Roemenië en Turkije. De ernst van de situatie zit er blijkbaar in, dat deze voor mensen gevaarlijke variant, in de mens die al met gewone griep besmet is, kan muteren in een variant die van mens tot mens besmettelijk is (nu krijgen de mensen deze griep nog slechts rechtstreeks van de vogels die besmet zijn; ze kunnen elkaar niet besmetten). Of dat het via een varken naar de mens komt, terwijl dat varken al besmet is met een ander virus, een voor mensen dodelijke cocktail ontpopt zich.
Men spreekt van een dreigende pandemie, van inentingen, en nog eens van die zestig doden op een ander werelddeel.

De prijs van brandstof lijkt een stuk minder belangrijk. Dat ze me de trein in gedreven heeft, ben ik al weer vergeten. En zelfs de crematie van omaatje staat al weer op afstand.

Ik moet niet vergeten er aan te denken morgenochtend, dat de treinen tussen Gouda en Den Haag omrijden de komende week. Met vertragingen als gevolg natuurlijk. Niet vergeten.

| Categorie: persoonlijk |