Oktober 2005

Door de combinatie van emoties over het overlijden van mijn oma, en de driehonderdzevenentachtigduizend nieuwe indrukken van mijn nieuwe baan, ben ik de afgelopen dagen avond aan avond gesloopt. Ik ben blij dat ik met de trein reis. Auto rijden zou 's avonds geen goed idee zijn. In de trein is mijn enige verantwoordelijkheid niet in slaap te vallen.

Vrijdag wordt oma gecremeerd. Er zullen wat van mijn ooms aanwezig zijn, denk ik. Een tante zeker. En mam en Ger natuurlijk. Verder weet ik niet wat en wie ik moet of kan verwachten, eigenlijk.
Om acht uur al komen mam en Ger me van huis ophalen. Om tien uur is de crematie. Ik ben slecht in crematies en begrafenissen. Ik moet er onstuitbaar van huilen. Geluidloos weliswaar, maar met een enorme tranenvloed. Meestal niet om mezelf of om de overledene, maar om het verdriet dat ik zie bij anderen.
Ik hou niet van al die tranen bij mezelf. Misschien is het nu relatief rustig. We gaan het zien.

Ondertussen zitten de eerste paar werkdagen op mijn nieuwe plek er op¹⁾. Het bevalt me goed. Ik ben heel goed en professioneel ontvangen en geïntroduceerd in de organisatie. Mijn nieuwe baas heeft me overal mee naartoe gesleurd en kennis laten maken.
Daarnaast heb ik iets van zeven of acht afspraken de komende twee weken, om nog eens een tien of twaalf mensen te ontmoeten. Die zitten door heel Den Haag heen. Één club zit in Arnhem. Heel wat af te reizen de komende weken dus.

De kennismaking betreft niet allen de mensen. Ook de werkomgeving is geheel nieuw. De producten en processen zijn stuk voor stuk helemaal anders dan waar ik tot nu toe ooit heb gewerkt. En veel van de bedrijfsprocessen worden nou net mijn pakkie an (zo'n beetje alles behalve primaire, financiële en personele processen). Dat wordt smullen dus.

Anderzijds zijn de mensen weliswaar nieuw, maar toch ook bekend. Uitgedrukt in stereotypen heb ik ze allemaal al eens of meermaals ontmoet. De pietjes precies, de neuroten, de ouwe trouwen en de gouwe ouwen, de 'ik ben bijna met pensioen, mnahnah nahnah nah...'s, de buffels, de lachebekken, de luiaards, de stille krachten, de luide onzekeren. Zo zien zij mij ook als nieuw en toch bekend, ongetwijfeld. Ik ben benieuwd in welk hokje ik word geduwd en hoe lang ik daar pas.

Ik raak in die korte tijd aardig ingericht. Vooral vandaag heb ik een administratieve slag kunnen maken, door een elektronische mappenstructuur aan te leggen en daar een web based shell overheen te gooien. Als ik straks een eigen netwerk-account heb voor het netwerk van het CDC, kan ik die structuur en shell eenvoudig kopiëren naar een omgeving waar niet alleen ik er bij kan komen, maar ook andere belanghebbenden. Tot het zo ver is, kan ik de inrichting verfijnen, door hem zelf in gebruik te nemen en mijn eigen proefkonijn te zijn.

Ik zal sowieso mijn eigen proefkonijn moeten spelen voor een aantal bedrijfsprocesen. De staf waar ik nu deel van uit maak, bestaat eigenlijk nog niet. Is nog in oprichting, een project. De werkelijke inrichting er van is één van mijn taken. Hele praktische vragen, als Hoe kom ik aan mijn ICT en KSA?, kennen nu nog geen formeel antwoord. Ik mag en de vragen fomuleren, en de antwoorden er bij proberen te vinden.

Voor nu ben ik te moe om creatief te zijn. Ik wil misschien niet eens op blijven voor Midsomer Murders. Verder is er niet gek veel op televisie vanavond, geloof ik. Gelukkig maar. Dan mis ik niets als ik mijn oogjes dicht heb.

| Categorie: persoonlijk |