Oktober 2005

Ik heb in de nacht van dinsdag op woensdag erg weinig geslapen. En in de nacht van woensdag op donderdag weer. Ik sliep wel in, vrij snel en ook diep, maar na een aantal uren schrok ik wakker en viel niet opnieuw in slaap. Bovendien overheersten gedurende het eerste uur na het wakkerworden, flashbacks van het hele gebeuren. Levensechte flashbacks. Onaangenaam.

Door aan leuke dingen te denken en te proberen diep adem te blijven halen, en regelmatig, ontspande ik wel weer, maar ik viel niet opnieuw in slaap. Bovendien hield ook de pijn in mijn hoofd en de spierpijn in mijn nek, schouders en rug (en later zelfs heupen) me wakker.
Er waren meer gekke fysieke klachten: zweet op mijn voorhoofd, in mijn nek en in mijn handpalmen. Af en toe duizelig, kort maar heftig. Spontane kleine bloedneuzen. En een maag-darmstelsel dat van slag was. Het geheel leek wel wat op een griepje of zo.

Gisteren was de dag van de aangifte. Omdat ik twee nachten erg weinig had geslapen en me sowieso unheimisch voelde, belde ik mijn nieuwe baas voor een dag verlof. Ik had woensdag gemerkt dat ik me slecht kon concentreren. Toen ik 's Ochtends naar het station had gelopen, ervoer ik bovendien een forse aarzeling om uiteindelijk het station binnen te gaan en richting perron te lopen. Angst. Angst om wat er was gebeurd en om die vogel opnieuw te ontmoeten.

Kennelijk had het geheel nogal indruk gemaakt. Waar ik tijdens het incident vooral boos was, begon achteraf tot me door te dringen dat ik ook erg bang was geweest van die agressieve jongeman. Ik was me domweg rot geschrokken van zoveel agressie.

Terwijl de politie me had toegezegd om me te bellen in de loop van woensdag om een afspraak te maken om de aangifte af te ronden, heb ik ze niet meer gehoord. Gisteren besloot ik dus om dan zelf maar terug te gaan naar het politiebureau.
Tegen half elf 's ochtends was ik daar en ik meldde aan de receptie waarvoor ik kwam. De mevrouw reageerde eerst met U zult later moeten terugkomen, want we hebben op dit moment niemand om uw aangifte op te nemen. Yeah, right... dacht ik. Nou mevrouw, zei ik Dat denk ik niet. Ik ben nu te veel afgepoeierd en weggestuurd en ik blijf tot ik ben geholpen, want dit accepteer ik niet langer.

De mevrouw aan de bali zag dat het menes was en zei me te kunnen wachten. Ik kreeg zelfs een kop koffie.

Na ongeveer een half uur kwam er een mevrouw om de aangifte op te kunnen nemen. Eindelijk. Eindelijk aangifte kunnen doen.
Ze zocht nog na in het systeem of haar collega er aan toe was gekomen om het stuk dat ik bij haar had achtergelaten, al te verwerken tot een concept proces-verbaal van aangifte, maar na het zoeken op verschillende trefwoorden, kon ze niets vinden. We moesten dus van het begin beginnen.

Een ruim uur later was de aangifte voltooid en plaatste ik mijn handtekening. Op het proces-verbaal heet het:

Incident

geweld zonder letsel zonder wapen

Ik doe aangifte van bedreiging met gebaren (lichaamstaal). ... Tevens doe ik aangifte van mishandeling en belediging.

M.O.-omschrijving

AAB werd in de trein uitgescholden, tegen haar been geschopt, op haar tenen getrapt en fysiek bedreigd.

En inderdaad, in het heel kort is dat wat gebeurde. Ik werd stijfgescholden, geschopt en anderszins (eenvoudig) mishandeld en bedreigd. Geen wonder dat ik zo van slag ben geraakt. Geen wonder.

Geen wonder, bevestigde de mevrouw van slachtofferhulp die ik sprak na dat ik aangifte had gedaan. Na de aangifte kon ik meteen een afspraak maken met slachtofferhulp, voor diezelfde middag nog. Ik merkte dat ik daar behoefte aan had. Ik zag dat er verband was tussen het incident van dinsdag ochtend en mijn geestelijke en fysieke gesteldheid nu, maar ik had toch ook behoefte om na te gaan of deze reactie wel klopte met de situatie. Of ik niet te heftig reageerde vooral. Ik was wat bezorgd om de slapeloosheid bijvoorbeeld. En over die flashbacks.

Ik ben eerst eens wat gaan eten bij de MacDonalds en ben vervolgens anderhalf uur gaan wandelen door en langs de stad. Toen ik tegen drie uur weer op het politiebureau aankwam, was ik lekker uitgewaaid en klaar om het er opnieuw over te hebben. Dat herhalen van het verhaal is vrijindringend en vermoeiend, merk ik.

Ik heb zeker een uur met de mevrouw van slachtofferhulp zitten praten. Mijn reactie, geestelijk en fysiek, is helemaal niet gek. Zeker niet omdat dat incident in de trein volgde op zo'n tien dagen die toch al redelijk turbulent zijn geweest (vertrek van de ene werkplek en inwerken op een nieuwe baan; mijn oma die overleden is tussendoor en haar crematie; daarmee het herzien van allerlei familie die ik al tijden en tijden niet had gezien, wat zijn eigen emoties meebrengt; dan zo'n yup die me schopt, stijfscheldt en bedreigt). Eens is het op, is de rek er uit, en dat moment was bij mij nu kennelijk bereikt.
En als je het zo op een rijtje zet, geheel niet vreemd inderdaad. Geheel niet vreemd. Een eventful periode, die afgelopen twee weken. Ik zou het geheel niet erg vinden, als ik eens een paar dagen of een week of zo, hier in dit blog zou moeten melden Sorry jongens, maar ik heb geen idee waar ik over zou kunnen schrijven vandaag.

Enfin, er is niets geks met mij aan de hand. Ik ben me domweg rotgeschrokken en dat kwam bovenop de gebeurtenissen van deze oktober. Geen wonder dat ik een paar nachten slecht slaap en me niet zo goed voel. Laat dat maar gebeuren, dat gaat wel weer weg.

Vanmorgen heb ik dus opnieuw mijn baas gebeld, voor nog een dagje verlof. Ik denk dat ik eens naar Utrecht ga vandaag, om daar een koffer te halen die ik er vorige week vrijdag, de dag van oma's begrafenis, heb gezien. Hier in Gouda verkopen ze koffers voor veel te hoge prijzen.
Dan een rustig weekend in. Zaterdagmiddag naar een vriend. De vriend die recent is verhuisd naar een fraai en vrij nieuw apartement. Ik ben benieuwd hoe de woning er ingericht uitziet. Zeer benieuwd.
Zondag misschien even naar mam en Ger. Een knuffel opdoen, want dat kan ik wel gebruiken. En om de gezelligheid.

Volgende week is geen lange werkweek, want donderdag ochtend ga ik met het vliegtuig naar mijn oom in Engeland. De woensdagmiddag er voor heb ik nog een vervolgafspraak met de mevrouw van slachtofferhulp. Ik denk dat ik haar kan komen vertellen dat het goed met me gaat, want afgelopen nacht heb ik gewoon door kunnen slapen. Heerlijk pas wakker worden in de ochtend. Geen flashbacks meer, ook. Het gaat snel veel beter dus.

Engeland, York. God, wat heb ik daar zin in.

| Categorie: persoonlijk |