September 2005

De mist bracht me vanmorgen in een tijdloos gebied tussen Gouda en Zoetermeer. De zon was net aan op aan het komen, roze room op frambozenvla overgoot het landschap, omspoelde daarbij wat hoger was dan twee meter. Een aantal windmolens, poldergemalen, stond roerloos wakker te worden. De wieken gezamenlijk gericht op niets in de volkomen windstilte.

Nergens infra in beeld, geen steden, geen kassen, geen fietsers of auto's. Opeens daagde het me. Zo zag het hier vier eeuwen geleden ook uit. dacht ik. Precies zo. Ik had een tijdreis gemaakt. Vanuit de spitstrein werd me vier seconden een blik gegund in vier eeuwen geleden. Het wonder van waarneming.

Na die vier seconden die overigens veel langer leken te duren, raasde mijn blik rammelden op ijzeren sporen de eenentwintigste eeuw weer binnen, met aan de ene kant een lange file en aan de andere kant de uitloper van een industrieterrein. Ik keek naar mijn medepassagiers. Geen van allen hield zich bezig met wat er buiten de trein passeerde. We waren met velen, maar ik had het wonder van de tijdreis kennelijk alleen beleefd.

Categorie: Persoonlijk