September 2005

Vanmorgen kreeg ik een leuk compliment van een collega. Ik heb het je al eerder eens gezegd, zei hij. Jij weet je altijd goed te kleden. Ik had één van mijn nieuwe jasjes aan op een nieuwe rok met een nieuw topje. Het compliment was dus zeer welkom. Dank je wel reageerde ik stralend.

Ik heb voor mijn nieuwe werkplek wat te lezen toegezonden gekregen via de mail. Een stapel die ik heus niet uit mijn hoofd hoef te leren, maar waar ik toch wel kennis moet zien te maken met de inhoud er van de komende tijd. In de loop van de ochtend ben ik dat eens gaan uitprinten.
Opeens bedacht ik me dat ik dat thuis wil lezen. Ongestoord, ongehinderd, in mijn eigen omgeving, in mijn eigen tempo en ook een beetje op mijn eigen momenten. Ik kan in de loop van vanmiddag en in de loop van een paar uurtjes morgen zeer veel leeswerk wegzetten.

Dus heb ik de geprinte stapel in een ordnertje gepakt, heb ik mijn boeltje opgeraapt en ben ik al na iets meer dan drie uur weer naar huis gegaan. Met de trein. Lopend en met de trein.

Het treinreizen bevalt me, denk ik. Ik weet niet of het me blijft bevallen, maar de afgelopen dagen was het lekker. Een bonus was, dat ik vanmorgen bij het uitstappen tegen een tweetal sympatieke collega's van mijn oude afdeling aan liep. Of eigenlijk andersom.
Ik werd aan mijn jasje getrokken en keek tot mijn volslagen verrassing in een breed grijnzend gezicht. Ik heb het plan om naar de kazerne te gaan lopen, laten varen en ben met de bus gegaan. Wat bijkletsen, roddelen eigenlijk. Collega's die in hoog tempo in woorden even het voetlicht passeren. Ik moet onthouden in welke trein ze zaten. Dan kan ik vaker bij ze aansluiten zo 's ochtends. Ik had absoluut de indruk dat zij ook prettig verrast waren en dat ze het gezellig vonden mij weer te zien en te spreken.

Op de terugweg ben ik wel gaan lopen. Het bleek heerlijk weer met een volhardend zonnetje tussen slagschepen van stapelwolken. Warm zelfs. Wat te warm om mijn jas aan te houden. Met rugzak, ordner en jas stapte ik stevig door. In mijn rugzak zaten mijn gewone tas met alles dat daar in hoort, en een paar nette schoenen. Onderweg loop ik op mijn wandelschoenen. Ik bedacht me dat dat nou eenmaal de comfortabelste manier van wandelen is.

Op het station heb ik de Volkskrant gekocht. Daarin staat vandaag op pagina 8 het stuk van Mirjam van Immerzeel, de journaliste die mij heeft gesproken over mijn weblog. Roddelen over de baas op je weblog? Ontslag! is de wat lange titel.
Ik heb al gegoogled om te zien of de publicatie ook online is te vinden, maar de zoekwoorden weblog, immerzeel leveren voor de site volkskrant.nl niet direct een relevant resultaat op. Als je het stuk wilt lezen, zul je de krant moeten kopen. Of lenen of zo. Dat kan ook.

Hoewel ik afgelopen weekeinde, in tweede instantie, om correctie van een paar kleinigheden heb verzocht (en dat is toch bijna een week geleden inmiddels), is de tekst sinds ik het concept te zien kreeg, niet aangepast. Dat is jammer, want nu staan er toch een paar onjuistheden in. Ik heb bijvoorbeeld de MIVD nooit aan mijn bureau gehad en dat heb ik terug gemeld. Ook heb ik nooit gezegd dat ik via mijn blog naar een andere functie zoek. Bovendien suggereert de tekst een causaal verband tussen één en ander, en dat is er niet.
Jammer dat niet alleen mijn correcties niet zijn doorgevoerd, maar dat zelfs de tekst zoals die nu is gepubliceerd iets afwijkt van de tekst die ik voor proof reading toegezonden kreeg. En dan niet in gunstige zin.

Maar verder is het wel een aardig stuk. Ik ben benieuwd of ik er reacties op krijg en zo ja, van wie dan. Ik zie in mijn statistieken een kleine opleving van bezoekers die van het Ministerie van Defensie komen. Collega's die even komen gluren.
Ik vraag me af wat ernstiger is. Roddelen over je baas buiten werktijd in welke vorm dan ook of privé internetten in de baas z'n tijd? Hallo, jongens Hoe gaat het er mee?

Einde lange lunchpauze. Tijd om te gaan zitten lezen.