September 2005

Vandaag ben ik een half uurtje eerder van huis gegaan dan voor mij (sinds ik met de trein ben gaan reizen) gebruikelijk is. Al enkele dagen maak ik mee dat ik vol betalend voor de eerste klas in de ochtendspits moet blijven staan. Dat vind ik heel vervelend.

Dus besloot ik er wat aan te doen. Een trein eerder, zo schatte ik in, zou minder vol zijn. Tien voor zeven stapte ik in en, inderdaad, ik kon zonder enig probleem een comfortabele zitplaats uitzoeken. Ik doezelde wat, luisterde mijn muziekje op mijn SE K750i, bladerde door de Sp!ts. Een heerlijk rustige trip die me in no time op Den Haag centraal bracht.

Lopend naar de stationsuitgang probeerde ik vanuit de stationshal al vast te stellen of het regende buiten. De trein bleek nog droog, ik zag geen natgeregende mensen het station in komen, en door de deuren zag ik zo gauw geen regen. Al was die aan het vallen, dan had ik dat waarschijnlijk niet gezien, want het schemerde nog fors.

Ik ritste mijn jas gedeeltelijk dicht en begon te versnellen. Bij het oversteken richting Malieveld nam ik iets groots vliegends waar in de periferie van mijn blikveld. Zeer groot zelfs. Ik keek op. Reiger... ik aarzelde. Ooievaar! stelde ik vast. Een ooievaar landde op een lantarenpaal. Keek vanaf die paar meter hoogte naar het gekrioel onder hem (haar?). Auto's, trams, een bus, talloze fietsers en voetgangers gehaast tussen A en B, gehaast om het begin van hun dag niet te missen.

Mijn dag was zojuist begonnen en hij begon goed.

| Categorie: persoonlijk |