September 2005

Wat is het een schitterend weer. Helder, koel, koud zelfs, een stille bui sluipt voorbij en een kwartier later schijnt de zon zijn strijklicht uitbundig door alles dat groen was. De herfst nadert. Dat is zichtbaar, voelbaar, haast tastbaar.

Gisterenavond scheen de maan, bijna vol. Ze gaf zo veel licht dat ze door mijn vensters banen trok mijn huiskamer binnen. Ademloos heb ik een kort moment naar haar staan kijken. Even de TV-gids er bij gepakt om te zien of het schijnsel van de maan sterk genoeg was om er de spreekwoordelijke krant bij te kunnen lezen. Nadat mijn ogen waren gewend aan het relatieve donker, las ik makkelijk wat er een paar meter verderop richting bank werd gestuurd aan visuele en auditieve signalen.

Gelukkig dat het mooie weer eindelijk in het weekend valt. Vandaag heb ik heel wat te doen, de gebruikelijke huishoudelijke dingen, maar morgen helemaal niets . Dat wordt dan eindelijk weer vliegen! Joepie.

Voor nu geniet ik van de ochtend. Ik voel me in dit weer en dit seizoen, net als in de lente, veel prettiger dan in de soms klamme hitte van de hoogzomer. Ik slaap dieper, word beter uitgerust wakker en heb buitengewoon veel genoegen aan een eenvoudig 'zijn' en me daarvan bewust, het tot me door laten dringen van hoe mijn omgeving zich aan mij manifesteert via mijn zintuigen.

Mijn ontbijtje is al op. De koffie geurt nog en smaakt me goed. Radio 1 verhaalt van nieuwe herzieningen in de regelgeving rond taxi's en taxichauffeurs. Een Turkse Tortel valt door het verkleurende blad van mijn druif naar beneden, op weg naar... I don't know, zijn eigen drukke bezigheden op zaterdag denk ik.

Enfin, ik ga zo maar eens aan de slag.