September 2005

Vanmorgen zag ik sociale controle en correctie in volle omvang aan het werk. Mensen tolereren overtredingen of asociaal gedrag (of beide) niet heel best, als ik zo om me heen kijk. Rokers op perrons krijgen een terechte uitbrander en worden naar de rookpalen verwezen bijvoorbeeld.

Vanmorgen had de sneltrein naar Den Haag een fikse vertraging. +20 min. stond op de borden boven de perrons. Dat betekende dat de stoptrein van even na half acht er eerder zou zijn, mits die niet vertraagd was.
En die kleine, kleine trein was eerder dan de vertraagde sneltrein. En iedereen wilde die trein in. En dat lukte ook best eigenlijk. Beetje jammer dat je betaalt voor eerste klas en vervolgens op een balkon staat, maar vooruit dan maar.

Pas bij Zoetermeer-Oost, meer nog bij Zoetermeer, ontstonden kleine problemen. Het leek toch echt of er niemand meer bij kon en nog steeds stapten er mensen in.

Een mevrouw bleef in al dat gedrang zitten. Pontificaal zitten. Al zittend nam ze onnodig veel breedte-ruimte in beslag. Bovendien stonden twee mensen onhandig en instabiel over haar heen gebogen met de handen tegen de wand boven haar hoofd. Die lieden werden domweg omver gedrukt en konden niet anders.

Opeens werd het iemand te veel en Zou u niet eens gaan staan en zo een beetje ruimte maken, mevrouw. klonk het geïrriteerd. Voor de dame in kwestie kon reageren vielen vijf, zes andere passagiers de moedige spreker bij. De vrouw werd verbaal in het nauw gedreven. A-sociaal klonk het. Sommige mensen schamen zich nergens voor. zei een ander.

U discrimineert viel de vrouw uit. Inderdaad had ze een kleurtje, maar daar had dit alles niets mee te maken natuurlijk. Lafaard. kreeg ze te verduren, en meer. Haal de conducteur er maar bij. sputterde ze tegen. Echt zo'n dame die de troonrede van gisteren, meer specifiek de passage over verantwoordelijkheden, rechten èn plichten niet begrijpt.
U heeft zo geen last meer van me sprak ze want ik moet er in Voorburg uit. Hoongelach viel haar ten deel. Echt waar? sprak een man die over haar heen gebogen stond. Nou, veel succes. Dit balkon is zo vol. sprak een ander De kans is groot dat u mee zult moeten naar Den Haag.

Eenmaal op Voorburg kreeg de dame in kwestie geen enkele medewerking. Niemand ging een spat opzij. Ze moest echt worstelen en het scheelde werkelijk verdomd weinig of ze had inderdaad op Den Haag pas uit kunnen stappen. Een paar benauwde momenten, verdiend.
Toen ze was vertrokken, sprak een passagier nog Dat je je beroept op discriminatie in zo'n situatie, wat ben je dan machteloos.

De groep grinnikte. De stilte na het sluiten van de deuren was opvallend. In die stilte ging iemands mobiele telefoon. Zij nam op met Hé, hallo. Vrolijk, een korte pauze. Ja, je belt gelegen. ging ze verder Ik zit in de trein.
Hilariteit alom. Zitten? Dat is het understatement van de dag!

Ik heb berekend dat ik met mijn wandelingetjes tussen stations, huis en werklocatie per week zo'n vijfendertig kilometer loop. Als ik daar mijn boodschapjes en uitstapjes naar de stad bij optel, kom ik op zo'n vijfenveertig tot vijftig kilometer per week. Dat moet gezond zijn.
In ieder geval is al dat lopen en sporen heel goed voor mijn bloeddruk, bij wijze van spreken, want ik ontspan per dag verder. Ook zo'n vertraging of volle trein doet met weinig blijkt. Ik heb altijd gedacht dat het vooral het gedrag van medeweggebruikers is, waar ik me zo ongelofelijk aan stoor en niet de files op zich. Nu ik de ervaring met de trein op begin te doen, voel ik me gesterkt in die aanname.

En ondertussen loop ik dus. Heel wat zelfs. Lekker, want het wandelen was een beetje in het slob geraakt. En dat terwijl ik het zo graag doe.
Om me wat voor te bereiden op de winter, heb ik mijn uitrusting aangevuld. Een heel lijstje met spullen die ik nodig (kan) hebben of domweg wil hebben:

• lange onderbroek van Falke¹⁾
• gamasches
• stokken
• kijkertje2)
• kompasje
• zaklampje

De dagen worden korter, kouder en natter. Al dit spul kan van pas komen. De onderbroek, gamasches en stokken als eerste natuurlijk. De rest is vooralsnog voor de heb, al wil ik wel vertrouwd raken met het gebruik. Als ik eenmaal goed kan omgaan met kompas en kijker, kan ik mijn wandelgebied verleggen en mijn actieradius vergroten. Niet langer pijltjes en paddenstoelpaaltjes volgen, maar op kaart een wat ruiger terrein doorkruisen, zoals de Veluwe of zo. Heerlijk.

En zo'n zaklampje om een beetje duister te kunnen hebben op de weg terug.

Ik heb de komende dagen verlof genomen. Ik zal eens zien of ik ergens lekker kan gaan wandelen. Buiten de paden, liefst in wat rommelig terrein. Dan kan ik oefenen met alles dat ik nu heb. Lijkt me geweldig lekker en leuk.
Misschien dat ik dat buiten de paden nog een wandeling uitstel. Pas als ik begrijp wat ik nu aan materieel heb en het weet in te zetten, stap ik in het ongewisse.

Ik ga eind oktober naar een oom die ik recent weer heb ontmoet sinds een hele lange tijd zonder contact. Hij is in de tijd dat we geen contact hadden gescheiden en weer hertrouwd, en hij woont nu in Engeland. In York. York is deels plat, maar deels ook niet en ik weet niet precies waar hij woont. Maar ik ga er ook naar toe om te wandelen. Tegen de tijd dat ik naar die oom ga, wil ik de nieuwe stukken uitrusting goed kunnen inzetten.

Nu zit ik er alleen maar naar te kijken, als een kind naar nieuw speelgoed. Het in slaap vallen nog even uitstellen, de nieuwe spullen in zicht gezet, zodat het het eerste is dat je ziet, wanneer je weer wakker wordt de volgende ochtend.

| Categorie: persoonlijk, wandelen |