September 2005

Deze week waren de files een stuk minder dan vorige week. Gelukkig maar, want ik word er knap dol van als ik veel langer dan een uur onderweg ben naar stomweg je werk. Alleen maar om op je werk te komen, zestig procent van je tijd op andere mensen wachten. Dat doen we verschrikkelijk veel, op andere mensen wachten, hier in het West. Op straat, op het werk, in de file, in de winkels. En maar wachten.
Niet alleen op elkaar. Ook op het netwerk, op het opstarten van computers, op de voortzetting van een film, onderbroken door reclames. Op vanalles. Wachten.

Deze week was de week van de workshops op het werk. Drukke dagen waarin groepen Defensiemedewerkers op uitnodiging werden ontvangen voor presentaties, workshops en besprekingen over zeer specifieke en specialistische onderwerpen.
Vooraf vergt dat wat voorbereiding. Vooral voor het houden van de presentaties en kleine workshops is een extra inspanning nodig. Het bespreken van bestaande stukken gaat dan in één moeite door.

Ik had één stuk door te nemen met een groep deskundigen over het opstellen van bedrijfsplannen, en een kleine presentatie over een specialistisch onderwerp, de bewaking van budgetten en planwaarden en SAP. Bij beide ondervond ik wat hick-ups in de voorbereiding, maar ik bracht het er in de uitvoering toch goed vanaf.

Ik heb een beste persoonlijkheid, aanwezig en mijn meningen en visies steek ik ook niet onder stoelen of banken. Bovendien werk ik op mijn manier met groepen. Tot nu toe steeds naar genoegen.
Inhoudelijk werd er de afgelopen tijd steeds fors gesleuteld aan mijn stukken. Op een manier dat ik het er niet altijd mee eens was. Niet alleen inhoudelijk kon ik me niet altijd vinden in aanpassingen. Het was vaker de wat directieve manier van sturing die me trof, waar ik een onbehagelijk gevoel bij kreeg.

Ik hou er niet van als mensen mij vertellen hoe ik mijn werk moet doen. Ik ben niet voor niets zo ver gekomen als ik nu al ben. Ik weet heel goed hoe ik een bespreking moet leiden of hoe ik een presentatie moet geven of een workshop houd. Als er dan iemand naast me komt zitten, vlak voor de start van een workshop bijvoorbeeld, om me uit te leggen wat het doel is en welke structuur ik aan mijn presentatie moet geven, rol ik van mijn stoel van verbazing. En vervolgens slaat de ergernis toe.

Anderzijds, Het maakt niet uit hoe ik me voel. vertelde ik vandaag aan een collega. Ik ben binnenkort toch weg.

Ondertussen is het al geruime tijd weer schitterend mooi weer. Heerlijke dagen, zwoele avonden, en toch relatief koele nachten. Althans, het is geen twintig graden meer als ik 's ochtends wakker word. Ik heb steeds in de loop van de nacht slapend toch weer een hoek van mijn dekbed over mijn bast getrokken. Te kil om helemaal zonder bedekking te blijven slapen kennelijk.
Gisteren was de sunset van een buitengewone schoonheid. Roodkoper, gemoffeld, vloeiend en smeltend. Ademloos heb ik enige tijd toegekeken, gewoon uit het raam van mijn woonkamer. Gelukkig dacht ik er aan een paar foto's te nemen. Het Engels heeft er een goed woord voor beautiful, 'schoonheidsvol'.

Door de workshops zijn de werktijden in deze week wat flexibel geweest. Beide kanten op. Vanmorgen begon ik al om 07u40. De uitkomsten van de vorige dagen verwerken, commentaar op documenten, uitkomsten uit workshops, dat werk. Vanaf even na negenen ging het hard, omdat ik samen met een collega door een aantal documenten fietste. Efficiënt en effectief. Fijne manier van werken was dat.

In de middag had ik een aantal afspraken met mensen op mijn nieuwe werkplek. Iemand van personeelszaken voor de administratieve kant van het verhaal. En met mijn nieuwe chef, om de werkomgeving en taken van mijn nieuwe functie wat verder te schetsen dan tijdens een sollicitatiegesprek tijd voor is.
Dat is eigenlijk heel lekker, van functie wisselen maar bij de zelfde baas blijven. Omdat je voor dezelfde baas blijft werken, krijg je alle ruimte om je oude functie netjes af te ronden en op de nieuwe al wat in te dribbelen. Er zit geen strakke knip tussen de twee stoelen. Op enig moment ben ik natuurlijk bij mijn huidige plek weg, maar dat gaat wat geleidelijk. Voor alle partijen is dat gunstig, denk ik.

Op de nieuwe werkplek heb ik inderdaad wat kennis kunnen maken met mensen. En gezien waar ik kom te zitten, voor nu (de eenheid waar ik kom te werken verhuist binnenkort). Een kamer alleen. Hmm, dat zal wennen zijn. Wat stil en zo. Maar wellicht is dat bij de verhuizing, op de nieuwe locatie opgelost.

Er zijn wat stukken naar mijn account van mijn huidige werkplek gestuurd. Kan ik me alvast beginnen in te lezen. Volgende week zit ik een deel van een MT bij. Verder zal ik wat mee het land in gaan om kennis te maken met de bedrijven en de commandanten.
Ondertussen wordt een aantal projectjes, vooral betreffende inrichtingsvraagstukken, vlotgetrokken, waar ik dan vanaf 15 oktober vol tegenaan kan. Lekker mijn tanden stuk bijten op multi-vraagstukken en echte mensen. Ik heb er waanzinnig veel zin in.

Ondertussen kreeg ik van de journaliste van de Volkskrant volkomen onverwacht inmiddels het stukje onder ogen dat zij schrijft over webloggende werknemers. Wat ze mij laat zeggen is niet helemaal wat ik heb gezegd (sommige dingen heeft zij gezegd en die heb ik dan slechts bevestigd met een zoiets, ja of dat kan, maar de strekking klopt aardig. Van één ding heb ik haar gevraagd of ze dat wil veranderen. Ze dicht me toe dat ik van werkgever wil veranderen, omdat mijn huidige plek me niet bevalt. Dat laatste klopt, maar dat veranderen van werkgever is onjuist. Dat heb ik haar dus teruggemeld, met het verzoek dat nog te veranderen.

Ik heb ook gevraagd wanneer het stuk geplaatst is. Ik wil die krant hebben natuurlijk. Ik wil dat stukje in druk zien.

Morgen is het een rustiger dagje op het werk. Maandag trekt het pas weer aan. Liefst zou ik in het weekend lekker gaan vliegen. Na zo'n drukke week lijkt me dat heerlijk, voor de komende drukke week uit lijkt 't me ook al heerlijk. Ik hoop dat het weer niet werkelijk helemaal instort. Dat zou ik niet eerlijk vinden. Werkelijk niet.

Je bent afhankelijk van de onwaarschijnlijkste dingen. Files, net de juiste toon in een sollicitatiegesprek, het weer, een glimlach in een winkel, het per ongeluk zien, bewust zien van wat er mooi is in de wereld, het per ongeluk gespot worden door een journalist op zoek naar een verhaal. Oude media ontmoet nieuwe media.