Augustus 2005

Gisteren ben ik zomaar aan een lange wandeling begonnen. Ik ging de stad in voor tijdschriften en kranten. Die heb ik gekocht (een National Geographic, vijf verschillende ochtendbladen -Telegraaf, AD, Nederlands Dagblad, Trouw en Volkskrant-), maar ik besloot niet meteen naar huis te gaan om ze te lezen.

Tegenwoordig altijd als ik de stad in loop met mijn rugzakje om, heb ik ook een flesje water bij me. Zo'n 75cc. De kids die zijn begonnen met water te leuren, hadden groot gelijk. Het is heerlijk om af en toe een slok te kunnen nemen.
Ze hadden met meer dingen wel gelijk, als je goed nadenkt. Makkelijk zittende kleding, rugzakken, keycord, stevige sandalen. De jongeren die gingen voor comfort (wat anders dan gemak dus), komen er wel.

Ik ben lekker doorgelopen en heb Gouda aan de Westkant verlaten om er uren later via het Noordoosten weer binnen te stappen. Uiteindelijk ben ik zo'n vijf uur op de been geweest, waarvan ik zo'n ruime vier uur effectief aan het wandelen ben geweest. Heerlijk was het.

Er waren opvallend veel zwanebloemen in de sloten in de polders noordoost van Gouda. Werkelijk heel veel. Sommige sloten stonden over lengtes van honderd meter helemaal stampvol met die planten. Fraai gezicht is dat.

Het was relatief stil op de fiets- en wandelpaden. Een enkel paartje fietsers. Geen wandelaars. Opvallend veel fietsers op de voetpaden overigens. Geen hond die zich wat aantrekt van de borden die het begin en einde van een voetpad markeren. Fietsers van tienerjaren tot ruime zeventig, massaal in overtreding. Wat is dat toch, dat wetten er alleen voor anderen lijken te zijn volgens velen? Merkwaardig gedrag.

De ochtendbladen kwamen pas 's avonds aan bod. De aandacht voor de (naar in de loop van de dag bleek uitblijvende) terugkeer van het Amerikaanse ruimteveer is opvallend. Als ik NASA was, zou ik vliegbewegingen van het ruimteveer plannen buiten de komkommertijd in de Westerse pers. Al die sensatiebeluste ogen.

Ook ander nieuws is dat eigenlijk niet. Men zeurt, is in gespanne afwachting van, maar kan geen nieuws verslaan zolang het zich niet voordoet. Opeens is een weggelopen TBS-er groot nieuw. Het is lullig, mensen, vooral in het licht van de afloop van de vorige ontsnapping. Maar het is inherent aan het humane systeem in Nederland, dat er zo nu en dan een TBS-er onverhoopt verdwijnt.
In Nederland hebben we democratisch besloten om misdadigers die (deels) door onvermogen tot hun daad zijn gekomen, naast hun straf ook te behandelen en daarna (indien mogelijk) te begeleiden bij hun terugkeer naar de maatschappij. Een geesteszieke verdient aandacht. Hij of zij is behalve misdadiger, vooral ziek. Ziekte moet worden behandeld. Je sluit een zieke niet zijn leven lang op. Je brengt een zieke niet ter dood.

De behandeling van de zieke en de begeleiding terug de maatschappij in, is mensenwerk. Ik vind het geheel niet vreemd dat daarbij af en toe besluiten worden genomen die achteraf niet handig bleken te zijn. Inschattingsfouten (schuldeloos overigens; eerder inherent aan mens zijn) zijn daarbij onontkoombaar.
Zolang het niet de spuigaten uitloopt, vind ik het geheel acceptabel. Een begeleider van een TBS-er die wegloopt en vervolgens in oud gedrag vervalt, misdaden begaat, hoe denk je dat die zich voelt? Wanneer gaat die een volgende keer akkoord met onbegeleid verlof of iets dergelijks?

Dat naar aanleiding van zo'n wegloper een aantal kamerleden meteen in de hoogste boom klimt, is uiterst hypocriet. De aandacht die Wilders daarbij krijgt is helemaal misplaatst. Die man zit volkomen onterecht in de Tweede Kamer. Hij is niet op persoonlijke titel gekozen, hij is als vertegenwoordiger van de VVD gekozen. Toen hij brak met die partij, was die zetel niet langer van hem. Hij had moeten opstappen, de stemmendief, zeteldief.
In de plaats daarvan maakt hij vanaf die gestolen zetel een hoop amok over allerlei gefundenes Fressen thema's en verkrijgt daarmee jaren lang tijd en ruimte om reclame te maken voor zijn abjecte standpunten en zijn opgeblazen ego. En de pers springt als een puppy zo blij met ieder van tafel vallend kippenbotje, rond zijn lemen benen, af en toe de neus diep in zijn kruis drukkend. Hondje, pak bal. En, hup, daar gaan ze weer.

Wat ik ook zat begin te worden is de overmatige vertegenwoordiging van (verhalen over) de Islam en de moslims. Natuurlijk wonen er veel Moslims in Nederland en de rest van Europa. Natuurlijk zijn er de afgelopen jaren akelige dingen gebeurd zogenaamd uit naam van de Islam. Maar moet werkelijk iedere krantenpagina een berichtje over moslims of de Islam bevatten? Moet alles daar nou aan gerelateerd worden?

Moslims maken deel uit van de maatschappij. Of ze dat nou willen of niet. Of niet-Moslims dat nou willen of niet. Moslims zijn een grote bevolkingsgroep, volgens een bron zo tegen de miljoen ongeveer¹⁾. Maar moslims zijn wel een minderheid. Significant, ja. Maar desalniettemin minderheid. Welk percentage van de Nederlandse bevolking is moslim? Volgens een bron uit 2003 is dat nog geen vijf procent²⁾ (wat niet helemaal strookt met die miljoen van de eerdere bron). Laat het vijf of zes procent zijn.
Waarom wordt dan een groot percentage van de aandacht (zendtijd op TV en radio, ruimte in krantenkolommen et cetera) aan de moslims vergeven? Waarom een uitgebreid verhaal over zo'n kneuskop van Al Qaeda die weer eens wat dreigende taal uitslaat richting Anglicaans grondgebied? Waarom moslims en moslima's bij ieder item of thema er met de haren bijgesleept? Waarom in komkommertijd een enquête over hoofddoekjes?

Sensatiezucht. De hoop op een (politieke) rel (net als rond die weggelopen TBS-er). Volksoproeren, naar het Binnenhof oprukkende burgertroepen, in de dampkring in stukken uiteenvallende spaceshuttles. Zelfs het wel/niet/wel/niet aantrekken van een nieuwe, in goed Nederlands, anchor man van het NOS-journaal wordt nieuws. Tot nieuws gemaakt.

Niet wat er gebeurt in de wereld bepaalt wat u en ik in kranten, via de radio of op de televisie tot ons krijgen. Maar dat wist u vast al eerder dan ik.

Ik wil wel eens wat meer over mezelf lezen. Over mijn wereld. Een wereld van wissewasjes en ditjes en datjes. Van braaf werken voor je brood. Van water drinken uit een plastic flesje tijdens een lange, schitterende wandeling door een te koud polderlandschap. Van pogen zelf lol te hebben in je leven en anderen daarbij niet tot last te zijn. Van lezen en laten lezen.