Augustus 2005

Man, wat is het toch akelig koud geweest de hele tijd. Maandag nog: optimistisch van het mooie weer waarin ik wakker werd, met heldere, strak blauwe lucht en een letterlijk schitterende ochtendzon, had ik slechts een T-shirt aangetrokken met een broek en mijn sandalen. Niet heel veel later in de ochtend heb ik een dik vest aangetrokken en die is de hele dag niet meer uit geweest.

Inmiddels is het mooi weer. Heerlijk zelfs. Gisteren ben ik met mijn moeder naar Utrecht geweest. Om meerdere doelen. Onze levens zijn in beweging.
Zij is op zoek naar ideeën en inspiratie voor het nieuwe huis, waarvoor we meerdere stoffenwinkels zijn binnengestapt. Er zijn hele mooie stoffen voor gordijnen en meubels te verkrijgen. Het kost weinig moeite om de soms schitterende stoffen te projecteren op mijn beeld van het het nieuwe huis van mam en Ger. Oeh, fraai.

Zelf wilde ik niet iets bijzonders, maar gaandeweg raakte ik in koopkoorts voor nieuwe kleren. Er zijn zulke leuke dingen voor aanstaande herfts te krijgen. En ik wilde wel wat nieuws aan mijn garderobe toevoegen, omdat ik in een nieuwe baan ga beginnen binnenkort.

Ik ben aangenomen op een nieuwe functie binnen Defensie. Stafmedewerker Bestuursondersteuning bij een bedrijfsgroep van het CDC, schaal 11. Dat vervult me van blijdschap en trots.

Ik heb eerder al beschreven dat mijn huidige functie me wat tegen is gaan vallen. Een combinatie van elk kleinere factoren maakte dat ik me minder comfortabel ging voelen op mijn huidige stoel. Daarnaast vind ik het werk zelf, buiten alle randvoorwaarden en -verschijnselen, inhoudelijk ook maar matig aantrekkelijk.
Alles bij elkaar betekende dat dat ik enerzijds probeerde om mijn huidige plek positief te veranderen, voor zover dat mogelijk is, en anderzijds probeerde om van werkplek te veranderen.

Dat laatste is gelukt. Een nieuwe baan. Voorlopig nog in Den Haag (nog even), en binnenkort in Voorburg. Dat is niet de finale locatie, maar ik weet niet waar die club daarna naartoe gaat.

Ik zat in de auto naar mam en Ger toe, om daar ook mijn oom te ontmoeten, toen ik werd gebeld met het goede nieuws. Ik was nog in gesprek toen ik bij ze aankwam, en kon slechts wat verrast en stralend bij ze binnenstappen met dat goede bericht. Ik had er zelf nog niets mee gedaan, het nog niet weggezet.
Mijn trots en blijdschap straalde onmiddellijk op mam en Ger af en ze waren blij voor mij en met mij. One big happy family.

Op de een of andere manier komt geluk in golven.Toen mam en ik gisteren naar Utrecht gingen zat alles ons mee. Als we een perron opstapten, reed net de juiste trein voor. Het werd mooi weer, sinds weken. Mam spotte twee heren die op zeker zakkenrollers waren.

Toen we op Utrecht Centraal richting Hoog Catherijne begonnen te lopen, zag ik ergens in mijn ooghoeken (en mam tegelijk ook kennelijk) twee mannen in de hal staan. Niet echt zien, maar toch bemerken. Ergens in hun houding en gedrag zat iets van Wij gedragen ons onopvallend.
Ze stonden apart van elkaar, echt een eindje bij elkaar vandaan, maar hadden exact dezelfde lichaamstaal. Ze stonden net niet helemaal stil. Ze keken om zich heen, maar monsterden daarbij net te veel het overige publiek, de blik net te lang laten rusten op mensen die ze niet kenden. Ze hadden de hoofden net iets te ver in de schouders getrokken, de handen net iets te diep in de zakken gestoken.

Het menselijke brein is bij uitstek gericht op het waarnemen van afwijkingen. Afwijkingen van wat je als normaal beschouwt, kan een kans inhouden op iets lekkers bijvoorbeeld, of het voedt je nieuwsgierigheid waarom je weer wat leert.
Afwijkingen ten opzichte van wat je als veilig kent, kan ook gevaar inhouden (een beweging van het hoge gras verraadt een sluipend roofdier bijvoorbeeld). Deze kwaliteit, extreem goed in het waarnemen van afwijkingen, betekent dat je met het menselijk oog zeer nauwkeurig waarneemt of iets exact rond is, of een punt exact in het midden zit van een lijn. Dat soort zaken. Het betekent ook dat je automatisch een afwijking een kort moment scant op oorzaak en eventuele gevolgen voor jezelf (is er gevaar).
Het constateren en kort bestuderen van afwijkingen is natuurlijk en menselijk. Daar zit geen wil, onwil of onbeleefdheid achter.

Daarom blijven blikken een kort moment hangen op mensen met een zichtbare handicap, bijvoorbeeld. Of volgen de ogen van blanken in een overwegend blanke gemeenschap een kort moment de bewegingen van een zwarte medemens. Of reageren automobilisten met snelheidsvermindering en kijken bij een ongevalssituatie op hun weg. Dat heeft niets met onbeleefd staren te maken of met een 'kijkersfile', maar alles met het reflexmatig en instinctief constateren van een afwijking ten opzichte van de standaard van de eigen omgeving, en vervolgens monsteren van het potentiële gevaar dat die afwijking in zich houdt. Bij de constatering geen gevaar raakt de blik weer los van het geobserveerde subject en gaat ieder weer ongestoord zijn eigen weg.

En bovendien, eigenlijk mag je dat niet vinden, maar dat doe ik lekker toch, had één van de twee mannen in de hal van het Centraal station van Utrecht een uitgesproken onguur uiterlijk. Wonderlijk hoe je daar ook onmiddellijk, als instinctief, als in een reflex, een uitgesproken waardeoordeel over hebt.

Enfin, ik sloeg verder geen acht op die mannen. Mam wel, naar bleek. Opeens ging zij ergens rechtsaf, terwijl ik zeker wist dat we niet die richting op hoefden. Wat doe je mam? vroeg ik wat verbaasd. Even iemand laten passeren. zei ze rustig.
Die twee mannen die eerder gescheiden van elkaar in de hal stonden, kwamen ons voorbij, samen oplopend. Enkele meters verderop hielden zij de pas in, draaiden zich om en begonnen weer terug te lopen naar de hal van het station. Wonderlijk.
Pas toen ik weer een paar meter verderop een stel veiligheidsagenten zag staan, viel het kwartje. Die twee mannen staan een eindje uit elkaar on the look-out voor zakkenrollen of roof en gaan gezamenlijk achter hun slachtoffers aan. Dat kon niet anders. Dat verklaarde hun net afwijkende gedrag. Dat is waarom ik ze had waargenomen ergens uit mijn ooghoeken, en mam ook. Dat is waarom mam hun bewegingen in de gaten had gehouden.

Op het moment dat mam die plotselinge hoek sloeg, rechtsaf, om iemand te laten passeren, liepen die twee kerels pal achter ons. Echt vlakbij, net een pas achter ons aan. Zeker weten doe je het niet, maar toch wel vrij zeker: ze waren uit op onze spullen. Mam voorkwam dat ze iets konden doen, met haar onverhoedse ruk naar rechts. De beide mannen liepen onverrichterzake langs ons en even later weer terug naar hun uitkijkplaats.

De dag had dus heel somber kunnen verlopen, maar dat was niet het geval. Het was een heerlijke dag. Met mooi weer, koffie en appelgebak, nieuwe kleertjes, stalen van gordijnstof en behangpapier, prima verbindingen op het spoor, en een cadeau voor Ger's verjaardag.
Ger is vandaag jarig. Mam en ik hebben een schitterend boek gekocht voor hem. Echt een cadeau van ons samen. Dat hadden we nog niet eerder gedaan, iets van ons tweeën geven.

Vandaag even een dagje wennen aan de zomerse temperaturen. Dan ga ik morgen maar eens op Terlet kijken. Eens zien of het er nog ligt. Of ik een vluchtje of wat kan maken.