Augustus 2005

Donderdag heb ik dan eindelijk weer eens gevlogen. Het was een heerlijk dagje. Ik ben een beetje een gekke en ervaar een wonderlijke spanning voor zo'n vliegdag, die niet echt heel prettig is. Zeker na (op een week na) een jaar niet vliegen, voel ik de spanning in mijn lijf.

Langzaam trek ik zo'n vliegdag aan. Het weer zien van allerlei vliegmaatjes is heerlijk en het sjorren aan en sjouwen met de lierkabels voelt lekker op zo'n zonovergoten strip.
Dat het geen echt zweefvliegweer was, deed er eigenlijk nauwelijks toe. Ik wilde alleen maar een check of twee. En een solovluchtje. Even weer los zijn, zodat ik dit naseizoen ten volle kan gebruiken om te gaan en in te stappen hoe, wat en wanneer ik maar wil. En dat is gelukt.

De checkvlucht verliep wat mij betreft buitengewoon soepel. Ik zat redelijk ontspannen in de kist, kreeg hem netjes omhoog en uiteindelijk weer fatsoenlijk geland. Het bovenwerk was aardig. Niet veel roestvorming deze keer, geen overspannen beleving. Domweg een keurig vluchtje waar de instructeur onmiddellijk tevreden mee was. En, veel belangrijker, ik zelf ook. Die bijna zeshonderd vluchten die ik heb als totale ervaring, beginnen toch te tellen inmiddels.

'Peter' was ook mee. Of eigenlijk was ik met hem mee. Hij had beter weer verwacht en samen hebben we de Astir in elkaar gezet. Maar het echte weer bleef uit en na twee korte(re) vluchten kon de kist weer in z'n doos terug. Helaas.

Op zo'n strip, en later ook op het terras, valt me op dat er toch ook onder zweefvliegers van die suffe lieden zijn die kinderachtig gedrag als de norm hebben, die trots zijn op hun buitenproportionele onvolwassenheid. En dan heb ik het niet over A dirty mind is a joy forever. Een wat verfijnder witz met een erotische ondertoon weet ik uitstekend te waarderen. Ik bedoel lieden die hun Kijk mij eens veertien jaar oud zijn in mijn vijftig jarige lichaam er erg dik op leggen.
Een sukkel die midden op de strip forse sigaren rookt zonder acht te slaan op zijn omgeving, en daarmee andere vliegers in dikke, stinkende, kankerverwekkende rookwalmen hult. Zelfs trots is op de overlast die hij bezorgt als iemand hem subtiel wijst op de last die hij veroorzaakt. Die bovendien blauw ligt van het het lachen, als is hij een achtjarige, bij het woord slurfje dat ik gebruikte om een dust devil op Malden te omschrijven.
Een andere dodo die 's avonds op het terras bij ieder normaal gespreksonderwerp in staat is vrouwonvriendelijke en seksistische opmerkingen te maken. Uren lang.

Mijn leven is te mooi en te kort, en daarmee mijn aandacht te kostbaar, om tijd te besteden aan veertigers, vijftigers die van zichzelf denken dat ze zo volkomen mislukt zijn in hun leven, dat ze zich als pubers denken te moeten gedragen om zich nog enige houding te kunnen geven. Het gedrag dat toen werkte, dertig, veertig jaar geleden, gebruiken ze nu weer, of nog steeds, omdat ze nooit hebben ontdekt wat in hun kennelijk miserabele leventjes er nou werkelijk toe doet. Ik draai me dus van ze af en laat ze ter plekke doodvallen.
Zeer effectief moet ik zeggen. Bestrijden kost tijd, energie en wakkert 't vaak alleen maar aan. Er in meegaan, dan doe ik mezelf geweld aan. Gewoon volkomen negeren. Inderdaad, zoals je dat me een lastig en met fout gedrag om aandacht schreeuwend klein kind ook doet. Waar ze om vragen, dat krijgen ze van me.

Ik was met Peter meegereden naar Terlet. Op de terugweg kwamen we er nog over te spreken, hoe sommigen (en gelukkig de werkelijk uitzonderlijke uitzonderingen) zich niet kunnen gedragen. Eenvoudig van geest, onvolwassen ziel. Jammer eigenlijk. Ze maken het ook voor zichzelf buitengewoon moeilijk. Ik ben bang dat het te laat is, maar ik zou willen zeggen Grow up!

Inmiddels is het weer weer ingestort. Ik ben fors in dubio. Wat zal ik nou gaan doen volgende week? Het is de laatste week verlof deze zomer. Ik kan op en neer gaan rijden, buiten de spits om. Steeds zo rond elf uur op Terlet aankomen en dan een dagje vliegen de rest van de dag. Ik kan ook een tentje neerzetten en er echt een week verblijven.
Maar ja, dat weer. Ik herinner me van vorig jaar dat augustus net zoiets was als dit jaar, en dat ik me af en toe redelijk ellendig heb gevoeld in de kou en nattigheid. Anderzijds moet ik wel nog wat doen om mijn papieren geldig te houden. Ik kom nog wat vluchten cq. uren te kort voor het verlengen van mijn brevet.

Ik stel mijn besluit nog maar even uit. Als ik ga met tent, is dat toch pas morgen of maandag.

Descissions, descissions.