Juli 2005

Gisteren ben ik inderdaad met een schitterend nieuw telefoontje thuis gekomen. Het kostte me wat inspanning, maar leverde me een leuk apparaatje en veel voldoening op.

Het begon met BelCompany waarvan de verkoper me naar het internet verwees om daar mijn keuze te gaan maken voor hem als verkoper lastig te komen vallen. Verkopen is bij het filiaal van Belcompany waar ik binnen stapte verworden tot een kassahandeling.

Bij T-for-telecom was het gedrag van de verkoper ronduit schunnig. Toen hem eenmaal duidelijk begon te worden waar ik op uit was (een toestel dat in de losse verkoop om en nabij de driehonderd tot driehonderdvijftig euro zou kosten), begon hij aan te sturen op een abonnement. Ik had toch duidelijk aangegeven dat ik daar niet op uit was. Dat soort dure toestellen verkopen wij alleen in combinatie met een abonnement. zei hij na enig heen en weer gepraat. Verbaasd zei ik Maar dat is niet waar. Ik kende de folder en daar staat het type telefoon waar ik naar zoch ook voor losse verkoop beschikbaar aangeboden. Mevrouw sprak hij afgemeten, Als ik dat zeg, dan is dat zo. Even afgemeten beet ik hem toe Mijnheer, als u dat zegt, staat u te liegen. Goedenmiddag. En weg was ik. De verkoper volkomen verbouwereerd achterlatend.

De volgende toko binnen. Die winkeltjes zijn op een stapeltje gesitueerd, allemaal pal naast elkaar. Het is dus heel eenvoudig om van winkel naar winkel te hoppen. Dat maakt het gedrag van de beide verkopers van de genoemde winkels deste onbegrijpelijker.

The Phone House was aan de beurt. Daar werd ik meteen een stuk beter ontvangen. Ik wees op een Nokia en op een Sony Ericsson die ik graag wat beter wilde zien. Zonder problemen haalde de verkoper de toestellen uit het magazijn en begon ze te activeren met batterijen die het deden en SIM-kaarten om de boel realistisch te kunnen tonen. Bovendien kwam hij met nog een andere Nokia op de proppen, toen ik hem vroeg of er nog andere modellen waren met hetzelfde soort features als de twee die er al lagen.

Zonder morren werd ik op mijn wenken bediend. Het viel mij op dat ik geen collega's zag. Je bent toch niet alleen in de zaak? vroeg ik de verkoper. Helaas wel, mevrouw. was zijn respons. Vakanties en ziektes. In zijn gedrag merkte ik echter niets van gejaagdheid of wat dan ook. Ondanks dat er inmiddels een rij ontstond.

Heel soepel hielp hij parallel aan mij nog een aantal andere klanten. Ondertussen deed hij navraag bij Vodafone over de status van mijn abonnement. Spittend in tabellen wist hij me vertellen dat ik, door mijn huidige abonnement met twee jaar te verlengen (no strings attached, geen andere abonnementsvorm, geen aanvullende diensten, geen prijsverhogingen of gekke dingen), het door mij gewenste toestel van € 379,⁰⁰ gratis mee naar huis kon nemen.

Ik wist niet wat ik hoorde. Ik ben zeer tevreden over Vodafone en heb geen enkele intentie om daar te vertrekken. Die verlenging doet me geen cent pijn. En alleen door te bevestigen wat ik waarschijnlijk ongemerkt had laten passeren, kreeg ik een toestel van tegen de vierhonderd euro gratis mee naar huis. Het was mijn beurt om even geen woorden te hebben, behalve een grijnzend Ik geloof niet dat ik dat heel erg vind.

Ik begon de handleiding te lezen van de Sony Ericsson K750i, want die is het geworden, terwijl de verkoper het papierwerk aan het verzorgen was. Ik moest even wachten op een contractje dat van Vodafone naar zijn winkel zou worden gefaxt.
Ongelofelijk eigenlijk. Ik was van plan geweest om rond de driehonderdvijftig euro uit te gaan geven en zou thuis gaan komen zonder uitgaven, maar wel met het apparaat waar het me om begonnen was überhaupt.

Na enkele minuten kon ik het contract ondertekenen en de verkoper begon het spul netjes te verzamelen en in te pakken. Ik wil nog wel graag een laadsnoer voor gebruik in de auto er bij kopen. vulde ik nog aan. Dat kan ik niet toestaan, mevrouw. zei de verkoper met een uitgestreken gezicht. Ik aarzelde en wist me even geen houding te geven. Die ga ik u namelijk gratis meegeven. Ik schoot in de lach Opnieuw kan ik daar geen bezwaar bij bedenken. Dat zou wat zijn, zeg. zei de verkoper Om helemaal aan het eind van deze transactie alsnog ruzie te krijgen over zoiets. Die man was echt goed op dreef.

Wellicht bedoelde de eerdere verkoper ook slechts een verlenging, bedacht ik me later, maar dan had hij maar duidelijker moeten zijn.

Ik bedankte de verkoper van The Phone House voor de uitstekende service en liep opgetogen terug naar huis. Ik huppelde zowat. De Weltschmertz ver van me.

Dat is nou eenmaal het prerogatief van de vrouw: jezelf gelukkig kunnen kopen, zelfs zonder een cent daar bij uit te geven, blijkt. Dat vandaag collega's kwijlend mijn toestel van hand tot hand lieten gaan, leverde me de overtreffende trap van de mijne is lekker mooier/groter/sterker/geweldiger^*) dan de jouwe .

^*) laat staan wat het vetst is.