Juli 2005

Als mijn baas me bij het begin van de dienstbetrekking bezweert Maar dat vergeet ik niet, hoor, Barbara, waarbij dat slaat op een functioneringsgesprek medio 2005, vertrouw ik er op dat hij niet vergeet om medio 2005 een functioneringsgesprek met mij te houden.

Als ik naar een diploma-uitreiking kom, en al mijn klasgenoten krijgen een bemoedigend woordje van de docent bij wie ze zijn afgestudeerd, verwacht ik een bemoedigend woordje van de docent bij wie ik ben afgestudeerd.

Als ik een opdracht uitzet bij de Repro, en ze zeggen me toe dat ze vrijdag, uiterlijk begin volgende week klaar zijn, verwacht ik dat ik vrijdag, uiterlijk begin volgende week mijn spullen bij ze kan komen halen.

Als ik op verzoek van een minister hem laat weten dat ik geslaagd ben, verwacht ik eigenlijk weinig en stiekem verwacht ik toch een reactie. Of nee, ik hoop er op, eigenlijk. Of is het toch een verwachting? Hmm, deze is wat minder duidelijk.

Er zijn bossen lieden die mij en mijn verwachtingen naïef zullen noemen. Ik weet dat het onbevangenheid is. Dezelfde onbevangenheid die me verrassingen bezorgt als ik reusachtige libelles zie in allerlei kleuren. Of mijn ogen voor de twaalfde keer langs de maar doorbloeiende wilde orchideeën leid, inmiddels in meer dan kniehoog gras verscholen. Of als vleermuizen over mijn hoofd scheren in het halve schemerdonker. Of als ik voor de misschien wel honderddertigste keer de kleuren tel wanneer ik met mijn ogen een regenboog aftast van links naar rechts en weer helemaal terug.

Onbevangenheid die me regelmatig voor raadsels stelt, die me even zovele teleurstellingen als verrassingen biedt. Die me alle ruimte laat voor de verwondering waar ik me verschrikkelijk in thuis voel. Laat me me onbevangenheid, alsjeblieft.