Juli 2005

Het is verbazingwekkend welk een positief effect het filevrij rijden op mijn humeur heeft. Of hoe, andersom geredeneerd, files mijn humeur negatief beïnvloeden. Nu het vakantie is, en ik fluitend steeds in een half uurtje op mijn werk ben of weer terug thuis, zijn de dagen een stuk aangenamer dan buiten de vakanties om.

Vakantie. Deze week nog en dan begint die van mij. Ik hoop dat het weer opknapt. Vorig jaar was augustus geen fraaie maand. Dit jaar wil het ook al niet echt zomeren. Ik heb geen behoefte aan dertig graden en strak blauwe luchten. Juist niet. Maar wat minder herfstig dan het huidige trieste weer, mag heus wel. Het is niet eens vliegbaar op dit moment. Al dagen niet.

Inmiddels ben ik gebeld door de journaliste die voor de Volkskrant een verhaal schrijft over weblogs. Dus toch. Ze was vrijdagavond thuisgekomen en had op de automatische piloot haar avond-vlak-voor-het-weekend-routine afgelopen. Dat ken ik wel. Vrijdagen ben je moe. Dan doet de rest van de wereld er even niet meer toe.

Een uurtje heb ik met haar gesproken. Over weblogs, over mijn ervaring met het schrijven van een weblog, of met publiceren überhaupt, en tegelijk andere rollen hebben. Als werknemer, als collega, in vriendschappen, als dochter en zus.

Ergens kwam de vraag of ik er nooit aan dacht om anoniem te publiceren. Daar hoefde ik niet heel lang over na te denken. Als ik denk aan de blogs als Geenstijl waar anonieme lui gezichtloos een zeer grote bek opzetten, dan is mijn enige reactie Achossie. Het jochie heeft een toetsenbord cadeau gekregen onder de Kerstboom. Als je iets niet onder eigen naam kan schrijven, moet je het niet schrijven. Anonieme blogs worden gerund door lafaards.

Het publiceren onder de vleugels van de organisatie waar je voor werkt, lijkt me ook niets. Dan moet je je opeens conformeren aan regels die een ander je oplegt. Zo'n systeem is me te star. Ik wil mee kunnen bewegen in een veranderlijke wereld met verschuivende grenzen en flexibele normen. Ik wil kunnen experimenteren. Ik wil desnoods zelf grenzen verleggen en normen wat oprekken. In een omgeving die door bijvoorbeeld je werkgever gefaciliteerd wordt, knelt teveel het keurslijf.

Ik kon horen dat de journaliste meerdere mensen had gesproken. Bloggers. Organisaties wellicht. Werkgevers. Ze is duidelijk opzoek geweest naar een breed spectrum op het fenomeen blogs en verantwoordelijkheid. Uit haar bijdrage in het gesprek maakte ik op dat het stuk niet aanstaande vrijdag, maar de vrijdag daarop gaat verschijnen. Misschien hoor of zie ik van te voren nog wat. Ik ben wel benieuwd naar het totale verhaal eigenlijk.

Ik heb vandaag dan eindelijk ook weer eens een bak werk weggezet. Als ik mezelf dwing, kom ik een heel eind. Het resultaat is goed. Dat zie zelfs ik. Dat is dan wel weer bevredigend.

Bevredigend. Dat is het sleutelwoord voor de dag. In retrospectief.