Juni 2005

Tjongejongejongejonge. Er is iets aan vandaag. Een dag om vlug weer te vergeten.

Omdat ik toch niet naar school zou gaan en besloot ook nog eens niet naar Terlet te gaan, dacht ik Kom, ik ga naar de Multicopy bij het station en laat een aantal full colour exemplaren van mijn scriptie maken.. De mevrouw aan de balie was heel duidelijk: 's ochtends gebracht is 's avonds klaar.

Dus legde ik uit wat ik wilde: mooie cover. Twee enkelzijdig in een ringbandje voor school. Dertien dubbelzijdig in een kleefrug voor verdeling onder iedereen die er toe doet. Ik liet een origineel achter en een CD-tje met een PDF van het document. Dat moest voldoende zijn.

Tegen halfzes stap ik de winkel weer binnen. Mijn opdracht is bijna uitgevoerd. De mevrouw van de balie staat net de laatste hand te leggen. De cover is werkelijk schitterend geworden. Ik loop door de enkelzijdige kopie en stel vast dat de pagina's er allemaal in zitten en in de goede volgorde liggen. Wel zie ik dat de pagina's in landscape 180° gedraaid liggen, maar, vooruit. Het is goed genoeg.

Ik spring bij, bij het laatste inbindklusje en al gauw is alles klaar. Ik betaal, slik. De stapels worden in tegen de regen beschermende tassen gepakt en ik kan er mee naar huis. Opgetogen. Fijn idee om de schoolexemplaren en de definitieve kopieën voor verspreiding nu gewoon goed geregeld te hebben.

Thuisgekomen haal ik de kopieën uit de tassen en stapel ze op, klaar om mee te nemen naar verschillende mensen en locaties. Eigenlijk wil ik met de CD's aan de slag, die in de kopieën gelijmd moeten worden. Nog even blader ik door één van de dubbelzijdige exemplaren.

Kut! Er ontbreekt een pagina! Ik had bij één exemplaar al geconstateerd dat de bladen los zaten en dat ze niet goed waren verlijmd. Bij een ander was een gedeelte van de lijm in grote vegen op de cover terecht gekomen. Die twee wilde ik sowieso laten vervangen.
Maar nu bleken ze alle dertien in één klap waardeloos. Godverdomme! 't Is me niet gegund zeg. Wat een rotdag vandaag.

Ik zoek op de factuur het telefoonnummer en bel. Ik hoop dat er nog iemand is. Het is net na sluitingstijd. Er wordt opgenomen. Ik leg uit hoe en wat. Dat ik niet zomaar morgen of vrijdag of zo terug kan komen, omdat ik dan op mijn werk in Den Haag zit. Als ik weinig medewerking tegenkom, ga ik verder. Dat ik verschrikkelijk baal als ik ontdek dat ik veel geld uitgeef omdat ik er op wil kunnen vertrouwen dat er een goed product wordt afgeleverd. Als ik zelf de tijd, zin en aandacht over had gehad om alles te begeleiden, had ik dit wel op school uitbesteed of op de repro op het werk. Dat ik graag een rappe oplossing wens. En als dat niet kan: m'n geld terug.

Ze zitten bomvol met werk, weten niet hoe of wat. Hadden deze opdracht eigenlijk niet willen aannemen. En de mevrouw die mij hielp loopt ook maar in de weg. En hij was al vanaf vanmorgen vijf uur bezig.
Ik wil dat allemaal niet horen. Dat zijn fijne lessons learned intern zijn toko, waar ik als klant helemaal niet mee geconfronteerd wil worden. Ik wil domweg een oplossing omdat ik veel geld heb betaald voor een wanprestatie.
Ik kan de kopieën vanavond nog terugbrengen. Dan krijg ik m'n geld terug.

Niet ideaal. Dan moet ik alsnog elders een oplossing vinden, maar goed. Dat lukt me dan vast ook wel weer.

Weer door de regen, terug, onder het station door. Bij de winkel aangeklopt. De man heeft er weinig zin in. Hij begint zijn hele verhaal opnieuw. Ik stort de kopieën los op de balie, trek de factuur tevoorschijn.

Dan begint het feest pas echt. Door de telefoon had hij aangegeven dat ik de kopieën en factuur mee moest nemen, precies wat ik bij me heb. Nu wil hij ook het origineel omdat hij anders niet kan constateren waar de fout zat. Bij mij of bij hem. Ik plof. Ik leg uit dat ik de enkelzijdige expemplaren heb gehouden, omdat die compleet en goed zijn. Dat die pagina er dus was en dat het bij de ene soort kopie probleemloos is gegaan. Dat ik het origineel niet bij me heb, omdat hij dat ook niet heeft gevraagd.

Hij blijft er bij dat hij dat ding moet hebben. Ik stel voor dat hij dan nog eens twintig minuten wacht, zodat ik op en neer kan lopen om het origineel te halen. Hij geeft aan dat hij niet zo lang kan wachten.

En doet ook geen enkel ander voorstel. We hebben het hier wel over een deal van driehonderd euro, waarbij hij een slecht product heeft geleverd. Hij doet of ik om een gunst sta te bedelen. Ik wordt dwingender en eisender. Hij redeneert in maar één cirkel: ik moet het origineel hebben, maar ik kan er niet op wachten. Gek wordt ik er van als we dat punt voor de vierde keer dreigen te bereiken.

Ik ben hem voor, maak zijn verhaal voor 'm af en zeg Nou wil ik dat niet meer horen! Ik wil alleen nog maar horen wat wel kan. Ik wil alleen nog maar een oplossing horen. Mijn stem slaat over van woede. Hij denkt zich ook nog te kunnen permiteren te zeggen Misschien moet u wat aan uw sociale vaardigheden doen, want dit is het gedrag van een kind van tien. Ik plof zo mogelijk nog verder en vertel hem dat dit nou boosheid is. Domweg een zeer, zeer boze klant die zojuist voor driehonderd euro troep heeft gekregen en dat nog steeds opgelost wil zien.

Ik wordt zo boos dat hij opeens aangeeft dat hij de politie wil bellen. Ik negeer dat bericht volkomen. Hij doet maar. Wat gaat hij ze zeggen? Dat er een teleurgestelde, boze en gefrustreerde klant in zijn zaak staat die net driehonderd euro heeft uitgegeven, naar blijkt voor rotzooi. En dat hij niet bereid is om in oplossingen te denken, in plaats van in zijn interne problemen? Ze lachen 'm vierkant uit.

Ik doe net of hij dat helemaal niet heeft gezegd en geef pokhouterig nogmaals aan Wat dan wel? Hoe lossen we dit nou op? Ik wil niet horen waarom dit fout ging of wat er niet kan. Ik wil alleen maar horen hoe dit wordt opgelost.

Opeens zegt hij Als u het origineel vanavond in de bus doet, met uw adres er bij, brengt morgen een koerier de dertien kopieën bij u thuis. Jezus, man. Had dat meteen voorgesteld, zeg. Denk ik. Ik zeg dat dat netjes is, zeg Tot ziens. en denk Hier kom ik nooit, maar dan ook never nooit meer terug. Tabee.

Nog eenmaal loop ik op en neer, door de regen, en ik drop een enveloppe met het origineel en de CD en mijn adres (en dat van de buren ingeval de koerier overdag komt) in de brievenbus. Ik ben benieuwd naar morgenavond.