Mei 2005

Bewogen dagen vind ik de eerste week van mei. Altijd, en dit jaar in het bijzonder. De viering van zestig jaar bevrijding. Een mensenleven vrijheid. Al die jongemannen van toen, nu oud en stram en krom, maar de ruggen zo recht als mogelijk. De kleinzoon van hun held met rode band om de platte pet, groetend en weemoedig, de aandacht verdeeld over zijn eigen sentimenten en al die oude jongemannen die hem passeren, zoals ze dat deden bij zijn grootvader voor hem.

Waar kameraden niet langer hun stappen plaatsen, klinkt de pas van een nieuwe generatie vrijheidsstrijders. Van Europa tot Irak. Van vijfenveertig tot vandaag. Er blijven jongemannen sneuvelen voor de vrijheid van anderen, wereldwijd.

Een oude jongeman sprak, aangeslagen, Strong men cry in cemeteries... alvorens zijn stem brak. Tranen biggelden opeens langs m'n wangen.

Nou ben ik toch al wat wiebelig op dit moment. Misschien dat het is van de nieuwe medicijnen die ik ben gaan slikken sinds woensdag. Het zijn bêta-blokkers. Die kende ik allen uit de context van hartproblemen, maar ze schijnen ook te werken in de preventie bij migraine.

Bijwerking, of eigenlijk de oorspronkelijke werking, is alleen wel dat mijn hart een stuk rustiger slaat. Normaal heb ik al een vrij trage hartslag (zo'n zestig slagen per minuut in rust), maar nu duikelt het aantal slagen af en toe onder de vijftig slagen per minuut.
Ik voel me dan ook wat vermoeid. Slaperig vooral. Maar toch ook makkelijk moe. Ik heb woensdag wat gewandeld, maar kwam niet veel verder dan een kilometer of dertien. Toen had ik het wel weer gezien. Ik ben vervolgens niet in the mood geweest om mijn wandeling te vermelden in mijn wandeldagboek of nog eens wat in dit blog te schrijven. Echt duf.

Morgen is het moederdag. Mam zou oorspronkelijk niet thuis zijn morgen. Ik had dus nergens rekening mee gehouden. Vanmorgen belde Ger echter om te zeggen dat ze er morgen wel zijn. Tja, euh...
Ik heb nog wel een cadeau opgeduikeld voor mam, De Tuin Exclusief (een 'tijdschrift' over tuinen, maar dan bijzonder), en ben bovendien bezig om één van de illustraties uit dat tijdschrift te aquarelleren. Probleem bij aquarelleren is de droogtijd die steeds nodig is tussen de verschillende fasen van opzetten en uitwerken. Ik hoop dat ik het haal.

Ik hoop ook dat ik me snel wat beter ga voelen, wat energieker. Want dit is niks.