Mei 2005

Eigenlijk meteen na het stoppen met slikken van de bêta-blokkers knapte ik onmiddellijk op. Gisteren was ik akelig druk en aan het eind van de dag vermoeid en plakkerig. Ik had een wat opgejaagd gevoel, maar voelde me vele malen beter dan de dagen daarvoor.

Vandaag was het opgejaagde gevoel verdwenen, maar was ik nog wel wat drukker dan anders. In de middag raakte ik snel sterk vermoeid. Gelukkig was het lekker rustig op de weg, tot vlak voor Gouda. Maar na enig oponthoud veroverde ik al snel een Big Mac. Verzadigd en happy zit ik nu te wachten op Lost, een serie die ik graag zie.

Woensdag op school eindigde het ouderwets gezellig met eten en borrelen met het groepje waar ik de afgelopen vier jaar veel mee ben opgetrokken. Één van ons heeft zijn scriptie al af (!). Twee van ons (ik incluis) zijn al wel begonnen, maar moeten nog best wat werk verzetten, en van die twee heb ik nog het meeste te doen, denk ik. Wij hebben onderling een afspraak gemaakt. De eerste is voor mij. Dan moet ik zover zijn dat wij mijn scriptie kunnen bespreken. De tweede afspraak is voor hem. Dan moet hij ook zover zijn. Zo houden we elkaar gedisciplineerd. Als dat er niet van nature in zit, moet je je op dit soort kunstgrepen verlaten. 't Werkt vast .

Ondertussen ben ik wel een aantal avonden druk bezig geweest met het verder werken aan mijn scriptie. Ik heb de notities van de interviews uitgewerkt en aan de verschillende geïnterviewden gestuurd om te controleren. Tot nu toe zijn ze allen akkoord met de weergave, inhoudelijk, van hun gesprek.
Vooruitlopend op hun terugkoppelingen op de gespreksnotities heb ik de resultaten geordend en in een matrix opgenomen. Vier categoriën en een vrije kolom brengen wat orde in de chaos van zes uur praten.

Dat levert leuke resultaten op. Op het eerste oog zijn de mensen die reorganiseren en de mensen die de reorganisaties ondergaan op een aantal thema's nogal gepolariseerd in hun denken. Bij beter kijken zijn ze het onderhuids grotendeels met elkaar eens. Het verschil is eigenlijk dat de reorganiseerders praten vanuit een wishful thinking positie, terwijl de gereorganiseerden domweg geen blad voor de mond nemen en grenzeloos de downside van reorganiseren benoemen.

Daar krijg ik wel een leuke tekst uit om met de theorie te confronteren.

Wat ook een echte opsteker is: donderdag de zesentwintigste heb ik een afspraak met de Minister. Ja, echt. Heus. Een afspraak om de Minister van Defensie te interviewen. Zeer geweldig. Heel leuk van die man om na mijn verzoek om een persoonlijke toelichting op zijn strategische visie op de Nederlandse Krijgsmacht tijd in te ruimen voor een gesprek.

Wat onverwacht ook, eigenlijk. Ik heb dat verzoek bij hem ingediend zonder er veel van te verwachten. Nu heeft hij Ja er op gezegd en zal ik me grondig moeten voorbereiden.

Wat ik me ook afvraag: Wat beweegt zo'n druk man om Ja te zeggen? Maar dat is geheel terzijde.

Enfin, onverwacht genoegen zullen we maar zeggen. Je bent brutaal in handelen, maar zeer beleefd in voorkomen en, hallekiedée, je krijgt de eigen minister te spreken. Dat draagt wel bij aan mijn welbevinden van dit moment moet ik zeggen, dat ik zo iets wonderlijks zonder enige inspanning lijkt het, voor elkaar krijg.