Mei 2005

Ik worstel heel erg met de bijwerkingen van de medicijnen die ik heb voorgeschreven gekregen als preventiemedicijn tegen de migraine. De Propranolol werkt stevig in op me. Vanmorgen, toen ik nog maar net wakker werd, was mijn hartslag net aan veertig slagen per minuut. Inmiddels is dat opgelopen tot zo'n achtenveertig slagen. Ik voel me er zeer vermoeid bij en loop bovendien constant te gapen. Daarnaast is ook nog eens mijn buik van slag.

Gisterenochtend had ik een lichte, zeurende hoofdpijn die gelukkig vrij snel weer verdween. Meestal is zo'n ochtendhoofdpijn een voorbode van meer. 's Avonds kwam inderdaad vrij snel een zware hoofdpijn opzetten. Niet super zwaar, maar wel vervelend. Ik merkte dat ik aan mijn haar lag te trekken om wat tegenpijn te creëren. Ik besloot te gaan slapen. Ik wist dat dit weer een migraineaanval was, maar vond hem te mild om er iets tegen in te nemen.

Vannacht echter werd ik wakker van de pijn in mijn hoofd. Dan heb ik het al gauw gehad met de wereld en mezelf, moet ik zeggen. Ik scharrelde naar beneden om te plassen en om Naramig te zoeken. Daar heb ik niet gek veel meer van in huis, maar ik wilde er toch wel erg graag eentje innemen.
Even later ben ik in slaap gevallen.

Vanmorgen was ik pijnvrij. Dat is wel lekker wakker worden. Dat ken ik ook anders. Wat dat betreft is die Naramig een uitkomst.
Anderzijds voelde ik me hondsmoe. Ik klokte mijn pols en vond die slechts veertig slagen per minuut¹⁾. Geen wonder dat ik me slap en vermoeid voelde.

En nu nog. Ondanks de koffie (Jaja, ik weet 't. Koffie wordt geacht slecht te zijn voor migrainepatiënten. Jammer dan) kom ik maar niet op gang. De dag glijdt zo'n beetje weg, ongemerkt.

Ik weet niet of ik wel heel blij ben met deze medicijnen.

Ik kan altijd kiezen om domweg weer zonder medicijnen verder te gaan. Ik heb zo ongeveer mijn hele leven al migraine, blijkt, en ik heb prima zonder gekunt. Het was domweg mazzel geweest, als ik probleemloos een preventief medicijn of een aanvalbestrijdend medicijn, of beide, had gevonden. Misschien dat ik met die Naramig onverdroten verder kan. Daar heb ik nog weinig nadelen van ontdekt. Maar die ß-blokkers zouden wel eens teveel kunnen zijn.

Ondertussen heb ik ook via usenet informatie proberen in te winnen over migraine, medicatie bij migraine en zweefvliegen. In de groep ras heb ik een vraag geplaatst over zweefvliegen, migraine en medicatie. Daar is een behoorlijk aantal reacties op gekomen en wat bruikbare informatie.

Ook heb ik gezocht in de archieven van die groep en in de archieven van het oude zweefvliegprikbord en het nieuwe zweefvliegforum. Nergens vind ik zelfs maar het woord 'migraine'. Eigenaardig.
Verschillende bronnen spreken er van dat ongeveer tien procent van alle mensen last heeft (in meer of mindere mate) van migraine. Dat zijn heel veel mensen. Dan moeten er enkele onder de duizenden Nederlandse zweefvliegers te vinden zijn, laat staan onder de honderduizenden in de internationale gemeenschap. En nergens laten zij hun sporen na. Alsof ze niet bestaan.

Nou is het in de zweefvliegwereld niet echt Salonfehig om het over kwalen en kwaaltjes te hebben. Anderzijds is het belangrijk dat je als vlieger zeer verstandig met je fysieke (en geestelijke) gesteldheid omgaat. In de driedimensionale wereld waarin je je begeeft, kan je uitval van lichaamsfuncties niet riskeren. Je kan niet even je zweefvliegtuig parkeren om op adem te komen, en later weer door te vliegen. Je zal goed en kundig moeten blijven vliegen, tot je geland bent en geheel tot stilstand bent gekomen.
Vanuit dat standpunt gezien, zou het helemaal niet gek zijn om onderling te spreken over hoe je omgaat met fysieke tekortkomingen, van welke aard en oorsprong dan ook: leeftijd, vermoeidheid en dorst, menstruatie, fysieke schade na mild hartfalen of kleine beroertes, de naweeën van zware verkoudheid of griep. Zweefvliegers zijn domweg mensen met een sterke wil en een soms falend lichaam.

Toch kom ik 'gezondheid' in al zijn aspecten maar zelden tegen in forums, prikborden, usenet. Of aan de bar of 's avonds boven bier bij een kampvuur wat dat betreft. Het lijkt wel of er een stilzwijgende afspraak is om 'Daar hebben we het nog wel eens over, maar niet nu' altijd van toepassing te laten zijn.

Enfin, dat betekent voor mij dat ik het vooral zelf zal moeten uitvinden. Al wordt er ook door welwillenden vriendelijk in mijn mailbox gereageerd. Die reacties, met het draadje in ras, bieden me voldoende aanknoping om verder te zoeken naar informatie. Alleen jammer dat ik ervaringsdeskundigheid mis.

Ik denk dat ik zo maar eens contact opneem met mijn huisarts (of met een plaatsvervanger; ik dacht dat mijn eigen huisarts nu op vakantie was). Eens zien of ik die trage hartslag met het algehele gevoel van vermoeidheid en 'niet lekker' daarbij, zondermeer moet accepteren. Of ik nog wat langer moet beproeven hoe het gaat, omdat mijn lichaam er op moet anticiperen.
Of dat dit te gek is (wat ik vind) en dat ik er maar beter weer mee kan stoppen. Zo functioneer ik niet.