April 2005

Heerlijk zeg, dat echte voorjaar. Frisse nachten, fraai zonnetje overdag. Genieten, op en top. Het zou altijd voorjaar moeten zijn, vol belofte. De belofte is sowieso vaak mooier dan de invulling er van.

Zodra ik zag aankomen wat voor weer het zou zijn, heb ik verlof opgenomen van werk. Donderdag was ik al vrij. Meteen ben ik aan het wandelen gegaan. Om te beginnen heb ik maar eens een kaart gekocht van het poldergebied om Gouda heen. Honderden sloten en slootjes tussen de Lek en de Oude Rijn. Indrukwekkend veel water.

Donderdag heb ik ruim twintig kilometer gewandeld door dat prachtige polderlandschap. Ik heb Gouda aan de zuidkant verlaten en ben vervolgens over Haastrecht en Hekendorp tot aan de Dubbele Wiericke gelopen. Ergens ben ik tussentijds ook nog het spoor overgestoken.

Omdat Gouda en Goverwelle met hun stations dichtbij zijn vanaf dat oversteekpunt gerekend, rijden de treinen er geen honderveertig kilometer per uur, maar ze gaan wel verdomd hard. Ik kwam bij de oversteekplaats een bord tegen met daarop de waarschuwing dat het een dubbel spoor betrof, en dat oversteken op eigen risico gebeurde. Links en rechts turend en goed luisterend naar de stilte die van de rails kwam, stak ik over. Geen treinen. Gelukkig.
Tot m'n stomme verbazing was het hek aan de andere kant van deze voetgangersoversteekplaats afgesloten met een ketting en een hangslot. Nee, dat is handig! Zo houd je een in potentie onveilige situatie (een wandelaar binnen een paar meters van de rails) lekker in stand.

Enfin, ik vond een neembaar hek enkele tientallen meters verderop, en stond daarna weer veilig op de openbare weg. Heerlijk verder kunnen lopen, geregeld tussen allemaal aandoenlijke mekkeraars, omzichtig tussen de schapenkeutels door stappend.

Gisteren voelde ik de wandeling van donderdag nog goed in mijn voeten zitten. Ik heb gevoelige voeten die lelijk pijn kunnen gaan doen als ze vermoeid raken. Niet zomaar wat branderigheid op de huid of zo, maar echt pijn aan het netwerk van pezen die in de middenvoet zitten, of een vlammende pijn in de bal van mijn voet waar ik last heb van artrose.
Toch ben ik gaan lopen. Het kunnen genieten van het voorjaar is me wat last wel waard.

Dus trok ik er opnieuw op uit. Deze keer verliet ik Gouda via het Noordwesten, via de Bloemendaalseweg in de richting van Boskoop. Boskoop, als er geen water ligt, staat er een boom. De bomenkwekerijen rond Boskoop zijn talloos. Overal rijen en rijtjes met allerlei bomen. Ik heb geen bekende allergieën, maar in het voorjaar tussen al die verschillende bomen en boompjes liep ik af en toe toch aardig te niezen.

Het bleef gisteren wat koeler dan donderdag. Donderedag heb ik een lang stuk gelopen met slechts mijn T-shirt aan. Gisteren moest ik mijn vest aanhouden, want het was te fris.
Wel heb ik op de terugweg langdurig van het zonnetje zitten genieten, toen ik al weer in Waddinxveen was. Pal naast de brug, prachtige hefbrug waarvan het horizontale deel met een verbazingwekkend hoge snelheid op en neer beweegt als hij wordt bediend, op een parkbankje, uit de wind, in de zon. Heerlijk.

Het was ook wel nodig, want ik begon erg veel last te krijgen van mijn voeten. Ze deden me echt pijn. Boskoop was eigenlijk wat te ambitieus na de wandeling de dag er voor. Meermaals tijdens de terugreis had ik de aanvechting om in de bus te stappen en me naar huis te laten rijden.
Toch bleef ik lopen, af en toe onderbroken door een pauze waarin ik mijn pijnlijke voeten, vooral de rechtervoet, masseerde en tot rust liet komen.

En ik haalde het lopend weer thuis te komen. Dat gaf toch wel voldoening moet ik zeggen. Vandaag rest wat spierpijn in mijn voeten en wat stijfheid rond de heupen. Ondertussen heb ik wel fantastisch gewandeld.

De laatste week van april ga ik met mijn moeder naar de Ardennen, ook om te wandelen, maar vooral om er lekker even uit te zijn. Mam is sinds donderdag gestopt met werken. Ze zal wel een raar soort vakantiegevoel hebben of krijgen de komende tijd. Tot het doordringt dat ze nooit meer naar haar werk hoeft. Nooit meer, dat is lang hoor.
Enfin, wandelen in de Ardennen, dat lijkt me weer eens heel wat anders dat de platte en natte polders die ik tot nu toe belopen heb. Ik heb er veel zin in.

Voor die tijd kom ik liefst ook weer eens aan zweefvliegen toe. Morgen ga ik naar 'Peter', we noemen hem Peter. Samen de winter van de aanhanger afschrobben. Dat ding heeft onder bomen gestaan en ziet er nu niet uit. Woensdag rij ik de aanhanger naar GeBu voor enkele noodzakelijke aanpassingen. Kort daarna kan de kist terug naar Terlet. Om gevlogen te worden

Ik zal 'm er nog één maal uit moeten trekken om met een lege aanhanger naar een keuringsstation van de Rijksdienst voor het Wegverkeer te kunnen, zodat de aanhanger daarna keurig z'n eigen kenteken heeft. Daar zijn we, Peter en ik, tot nu toe eigenlijk niet aan toe gekomen, om dat te regelen. Het had wat ons betreft een geringe prioriteit. Zolang we met dat ding leeg in de rondte rijden, zal niemand iets merken, want dan blijft 't gewicht en 't maximum laadvermogen keurig onder de 750 kilo.
Pas als we de kist in de aanhanger hebben, lopen we een risico. We hebben die aanhanger niet om er leeg me te crossen, natuurlijk. We willen er de kist mee kunnen vervoeren, binnen en buiten Nederland. Tijd dus om de aanhanger en het papierwerk eens aan alle eisen te laten voldoen.

Ondertussen is Rome weer even het middelpunt van de wereld. Een oude man sterft daar binnenkort.