April 2005

Gisterenochtend heb ik na de spits de aanhanger van het zweefvliegtuig naar Voorthuizen gereden, naar GeBu, waar dat ding vandaan is gekomen oorspronkelijk. Ik kwam onderweg maar twee obstakels tegen.

De eerste was een paaltje dat vlak buiten het terrein staat waar de aanhanger heeft overwinterd. De draai langs dat paaltje is bijzonder krap, maar het ging (no speed, no damage) in één keer goed.
De tweede was toen ik al bijna bij GeBu was aangekomen. Gert, (de Ge van van GeBu), had me een kaartje gestuurd via de e-mail, waarop hij had aangetekend waar ik hem kon vinden. Ik telde de weggetjes die ik passeerde, één, twee, en dacht Neehée, dat kan niet. Dat is niet meer dan een karrenspoor waar wat teer op is gemorst. Dat zal 'm niet zijn.

Dus stond ik pardoes aan de rand van Voorthuizen, waarvan ik wist dat ik daar niet moest zijn. Ik besloot om de wagen met aanhanger (een combinatie die zo'n twaalf meter lang is) lang de kant te zetten en even Gert te bellen. Hij wist me goed uit te leggen hoe ik hem alsnog kon vinden, maar dan moest ik wel keren. Ahgum, kuch. Ik ben niet zo'n held met die negen meter lange aanhanger, maar ach, straatjekeren, moet kunnen.

Desnoods koppel ik 'm af en draai 'm met de hand nam ik me voor. Maar wonderbaarlijk genoeg kreeg ik die aanhanger in één steek keurig recht een paadje ingereden, zover dat ik er met de auto recht voor kwam te staan, en ik vanuit die positie zonder verdere problemen de goede kant op kon draaien.

Even later stond ik bij GeBu voor de deur. Ik heb nog even wat koffie gedronken met Gert en wat gekletst. Over zweefvliegen natuurlijk, waar anders over. En over de al veertien jaar oude hond die Gert thuis heeft. Een lieve knuffel, zwaar op leeftijd. Hoe je gehecht raakt aan zo'n trouw dier. Daar kan ik me alles bij voorstellen.

Vandaag zou Gert aan de aanhanger werken en vanavond was hij er al weer mee klaar, als alles goed zou gaan. Peter kon 'm helaas niet meenemen vandaag, al rijdt hij er pal langs op de weg naar huis vanaf Deventer waar hij een presentatie heeft voor werk. Dat is nou jammer. Dan zal dat apparaat gehaald moeten gaan worden.
Eens zien of dat zaterdagavond wordt (waar laat ik dat apparaat gedurende de nacht?) of zondagmorgen zeer vroeg. Ik wil überhaupt zeker weten dat het niet verschrikkelijk slecht weer is of zo, want dan rijd ik niet graag met die aanhanger. Zeker niet leeg. Leeg is hij wat gevoeliger voor wind en voor aquaplaining en zo. Niet fijn.

Toen ik weer op huis aanreed vanaf Voorthuizen, bleek het weer omgeslagen te zijn in het Westen. Ik reed dat slechte weer tegemoet en voelde de wind trekken aan de auto. Ik was maar wat blij, dat de aanhanger ter plaatse was voor dat slechte weer inviel.

Maar weinig dingen zijn zo onzeker en slecht te voorspellen als het weer. Toch heeft het werken in grote projecten een beetje trekjes van het Nederlandse voorjaarsweer. Het subteam waar ik voor werkte, is inmiddels opgeheven. Hèhèh. Werkelijk waar. De vier verschillende onderwerpen waar het team zich mee bezig hield, zijn of worden verdeeld over andere team en subteams en de verschillende subteamleden gaan ofwel met het werk mee, ofwel gaan wat anders doen.

Wat er aan deelaspecten restte, vond ik maar matig interessant. Bovendien wilde ik niet uit het huidige team weg. Het team 'Plannen, Begroten, Budgetteren' heeft meer dan de andere teams mijn interesse en aandacht, tenzij het activiteiten bij SPEER betreft die buiten het team PGS vallen, zoals activiteiten bij verandermanagement. Dat laatste gebied sluit ook nog eens naadloos aan op mijn scriptieonderwerp.

Ik kon met een persoonlijke 'top drie' aangeven waar mijn interesse naar uit zou gaan. Dat heb ik gedaan. Morgen, om tien uur, heb ik een bespreking met de teamleiding over mijn voorkeuren en de mogelijkheden binnen het SPEER-project. Spannend. Storm op til, of een warme voorjaarsdag?

Ondertussen was er aan activiteiten voor werk niet veel meer te doen voor me vandaag, dus heb ik een achtergrondhoofdstuk voor mijn scriptie eens bijeen gezocht. Allerlei brondocumenten, citaten, figuren verzameld en geordend in een schets. Ik hoef het geheel alleen nog maar aan elkaar te schrijven en dan is het contexthoofdstuk zo goed als klaar. Ook plezierig, want de tijd die ik voor de scriptie nog heb, is niet gek lang meer.

Het blijkt overigens moeilijk om bij SAMSON iemand te strikken voor een interview. Of mijn verzoeken zijn niet duidelijk, of de animo is domweg nihil. Enfin, daar nog maar even in doorzetten, want ik wil dolgraag iemand op het niveau 'strategisch brein' spreken over visie en strategie. Ik zou niet weten waar buiten SAMSON ik zo iemand zou kunnen vinden voor Defensie.

Komend weekend nog wat poetsen aan kist en aanhanger en daarna kan Peter vliegen en kan ik verder met mijn scriptie . Och, ik ben nu zo ontzettend ver. Als alles is afgerond heb ik er geen last meer van, alleen maar voordeel, en kan ik alles vliegen wat ik wil.

hunker...