April 2005

Ik heb 'm. Ik heb 'm gekocht en ben er nu al zielsgelukkig mee.

Ik heb 'm nagenoeg constant in m'n oren geplugd hangen. De geluidskwaliteit is subliem, ondanks dat de inhoud vertaald is van audio CD's naar MP3tjes en daar verlies bij optreedt.

De iPod 20Gb. Daar heb ik het over. Ik heb al tientallen CD's op de harde schijf van dat apparaatje gezet. Tegen de vierhonderd nummer, waaronder enkele zeer lange klassieke muziek-tracks, ruim 2Gb al.

Ik ben blij dat ik geen klein spelertje heb gekocht, waar ik nu al zou zijn gedwongen om te kiezen uit talloze titels. Ik wil niet kiezen. Tenminste, ik wil pas kiezen op het moment dat ik weet welke muziek ik wil horen.

En als ik lui ben en domweg mijn eigen voorkeur voor easy listening wil hebben, kies ik één van mijn play lists en schakel de shuffle in. Uren luisteren naar de nummers die ik van vijf sterren heb voorzien. De heen en weer reis naar werk ziet er opeens heel anders uit als je The show must go on van Queen of Marcia funebre van de derde symfonie van Ludwig van Beethoven op je laat inwerken.

Het was vandaag ook nog eens fantastisch fraai weer, wat de wereld een fraai uiterlijk geeft. Het groen wordt allengs voller en voller. De lucht blauw koud daar boven, de hele dag lang. Wat een plaatje.
Desondanks ervoer ik de files vandaag als dramatisch. Mijn keuze voor de A12 vanmorgen bleek geen beste, en ik kon pas wat vaart maken toen ik bij Waddinxveen de weg kon verlaten. Vanaf toen leek het een beetje te lopen, maar bij Zoetermeer liep ik toch weer vast in een hardnekkig stukje, en voor het Prins Clausplein gebeurde dat weer. Het was domweg ontiegelijk druk.

Vanmiddag dus weer. Stomweg veel te druk. Ik dook bij Zoetermeer de snelweg (anachronisme zeg; we kennen geen snelwegen meer in de Randstad) af. Dat was onhandig bleek, en doe ik niet snel weer tenzij de A12 werkelijk helemaal vaststaat. Het weggetje vanaf Siemens naar het Oosten stond stampvol en slechts stapvoets kroop ik richting een klein klotenkruispuntje dat continu geblokkeerd werd door kruisend verkeer, ondanks de verkeerslichten. Wat een puinhoop.

En wat kan ik daar slecht tegen. Wat ervaar ik een onmachtige en stressvolle woede als ik daar opgesloten sta in zo'n stompzinnige kutrij. Wat is dat toch? Waarom kan ik dan niet even een keer of wat diep ademhalen en genieten van de muziek, het weer, de landerijen om me heen? Ik word alleen maar alsmaar kwaaier en kwaaier. Woest, in staat om de zoveelste vrachtwagenchauffeur die met zijn twee keer negen meter moedwillig het kruispunt blokkeert uit z'n cabine te rukken en z'n nattige shagpeuk tussen z'n gore, bruine tanden in z'n stinkende bak te rammen. En passent ook nog even de plek van z'n kloten en z'n oogbollen verwisselen en z'n vette vieze bierpens platstampen. Heerlijk. De klootzakken verdienen 't. Zij hebben geen zin om nog langer te wachten, dus blokkeren ze tientallen andere chauffeurs stomweg de weg. Buitendat, het is ook nog eens bij wet verboden, wat ze doen. Hufters zijn het.

En dat is dan ook waarom ik niet tot rust kan komen. De vertraging is niet het grootste probleem. Het hufterige kutgedrag van medeweggebruikers, somtijds ook nog eens zeer gevaarlijk, daar maak ik me woest over. Voordringen, bumperkleven, snijden, blokkeren, voorrang nemen als je het zeker niet hebt. Op dagen als vandaag, prachtig helder weer en geen enkele vorm van neerslag met bijbehorende gladheid, gebeurt er toch nog een fors aantal ongevallen en aanrijdingen. Puur door de ongeremde hufterigheid van enkelen. Duizenden en duizenden lijden daar onder.

Ik heb er wel eens over gedacht om een bumperklever waarvan ik het langdurig en bij hoge snelheid te dicht achter mij rijden als zeer bedreigend heb ervaren, aan te klagen voor openlijke geweldpleging. Ik weet zeker dat ik dat doe met de eerste die mij aanrijdt. Niet alleen de verzekeringskwestie mag een rol spelen. Zo'n hufter moet gestraft. Kei- en keihard gestraft.
Een aanrijding is voor degene die aangereden wordt, een zeer geweldadige inbreuk op de integriteit van zijn lichaam, geest en goed. Dat valt makkelijk onder geweldpleging te scharen. Zeker omdat tachtig of negentig procent van de aanrijdingen (als het niet veel meer is) te voorkomen is, mits de veroorzaker zich fatsoenlijk en oplettend door het verkeer had bewogen.

Dus, u weet 't: als ik u tref op mijn trekhaak, bent u de klos. Ik ben niet onaanraakbaar, maar weet waar u aan begint.

Overigens voel ik me af en toe wel onaanraakbaar, met die iPod op m'n oren aangesloten. De wereld in al haar complexiteit valt ruim buiten mijn waarneming wanneer Finale van Once upon a time in the West mij bereikt op vol volume.
Vanmiddag heb ik op werk een kort moment gewerkt aan het uitschrijven van enkele gespreksverslagen van interviews die ik houd voor mijn scriptie. Ik had om het even waar kunnen zitten. Ik was helemaal weg. Wonderlijk hoe geluid effect heeft op mijn geest.

Overigens is de werkplek fysiek een drama. Ik tuur tegen het zonlicht in als ik op de computer zit te werken. Dat is één. Ten tweede wordt het (nu al!) veel te snel veel te warm, zonder dat je daar wat aan kan doen, anders dan jezelf op de tocht te zetten. Wat een rotplek.
Ik was maar net op tijd om een zware hoofdpijn af te wenden, maar dat lukte alleen door pijnstillers te slikken.

Ik heb maar een radicale keuze gemaakt. Met papier heb ik mijn venster afgeplakt. Het zonlicht kan me niet niet meer direct bereiken. Ik hoop dat het helpt, want een iPod kan veel, maar het kan geen wonderen verrichten.

Misschien kan de nieuwe Paus dat wel.