April 2005

Netwerk, vrijdagavond

Handy

[...]Charles Handy. Hij is een van de meest invloedrijke denkers over management van de afgelopen eeuw. Bedrijven die zich alleen op winst richten, zullen niet de beste mensen krijgen, stelt hij in het boek van Haijtema.

Betekenis

Je hebt een hoger doel nodig. Medewerkers willen graag verschil maken en iets van betekenis doen. Hij wijst op bedrijven die al streven naar maatschappelijk verantwoord ondernemen. Niet geld, maar mensen zouden volgens hem het belangrijkste kapitaal moeten zijn van een onderneming.

Missionaris

Dan heb je ook een ander soort leider nodig, iemand die meer heeft van een missionaris of een priester, aldus Handy. Hij moet het menselijke gezicht van de organisatie zijn, talent ontwikkelen en de processen sturen: [...]

bron: Netwerk, vrijdag 16 april 2005

Het is de verdienste van de opleiding Bestuurskunde/Overheidsmanagement aan de Haagse Hogeschool, dat ik als vierdejaars deeltijdstudent deze boodschappen oppik en inmiddels weet dat deze guru, en anderen, gelijk hebben als het gaat over betekenisgeving en zingeving voor professionele kenniswerkers. Kenniswerkers die als grootste goed kennis, kunde, vaardigheden, competenties, ervaring in de organisatie pompen waar zij werken, mits ze gemotiveerd zijn dat te doen.

Al gaat de boodschap van de guru's uit Netwerk verder dan wat de HHS biedt.

Het is ook mijn verdienste uiteraard dat ik gevoelig ben gebleken om nieuwe theorieën en concepten op te pikken en dat ik de capaciteiten heb en me de inspanning getroost heb om deze theorieën en concepten te verkennen, plaatsen, verdiepen en verder uit te werken voor mijn eigen situatie, nu en toekomstig.
De HHS laat enorm veel ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. Mijn visie, beargumenteerd volgens de regelen der kunst, krijgt alle ruimte en recht van bestaan in die opleiding. Het in de deeltijdvariant mogen spelen met de eigen ervaringsdeskundigheid, de in de opleiding geboden klassieke theorieën en uit de omgeving naar eigen inzicht te plukken vernieuwende ideeën en concepten zou eigenlijk oneindig moeten duren.

Enfin, ik heb in ieder geval voldoende fundament om me zeker te voelen over de richting die mijn scriptieonderwerp met mij en mijn onderzoek heeft genomen . Jazeker, het onderwerp leidt op dit moment. Niet ik. En ik laat me met gretige graagte leiden, omdat ik vermoed dat dat de enige manier is om iets te ontdekken en vanuit die ontdekking iets nieuws te ontwikkelen.

Ondertussen heb ik vandaag de eerste van een reeks interviews afgenomen. Dat is knap spannend, moet ik toegeven. Woensdag is de volgende.

Vandaag betrof het nog een directe collega van me. Enerzijds neemt dat zenuwen weg over kennismaking en zo, maar anderzijds wekt het ook verwachtingen. Die collega wil mijn scriptie hebben. Ik kan er dus niet in gaan zitten kloten. Dan maak ik mezelf belachelijk.
Het ging wel goed, overigens. Mijn werkwijze is om een aantal thema's voor gesprek op papier te hebben, voor m'n neus, en ze ook al vrij grondig in mijn hoofd te hebben. Aan de hand van die thema's begeleid ik een gesprek. Meer een gesprek dan een interview met vaststaande vragen.

Het enige waar ik zeer goed op moet letten, is het uitsluiten van mijn eigen meningen en visies. Vragen mogen eigenlijk niet sturend zijn. Dus niet Denk je dat, omdat zus en me zo..., maar recht toe recht aan Waarom denk je dat? Wat zie je dan gebeuren? Wat vind jij daar van? Op een gegeven moment raakte ik daar bedreven in. Ik merkte dat, omdat degene die ik bevroeg af en toe diep moest nadenken om zijn antwoorden geformuleerd te krijgen. Ik gaf geen voorzetten. Hij moest het echt zelf onder woorden brengen en sommige zaken sprak hij voor het eerst uit, volgens mij.

Gelukkig hoorde ik een aantal voor mij nieuwe dingen. Misschien is niet alles bij Defensie, rond de reorganisaties, zoals ik daar nu (nog) over denk. Dat ga ik dan vanzelf ontdekken.

Maar toch ook hoorde ik veel bekends. Dat kan ook eigenlijk niet missen, ik werk zelf bij dat bedrijf. Bovendien sta ik redelijk bewust in die omgeving. Er zijn dingen die me ontgaan, maar veel merk ik op. Mijn visie op Defensie en op de reorganisaties zijn zo beroerd niet, denk ik. Althans, denk ik nu. Wie weet wat ik nog ga ontdekken .

Weer heel wat anders: enige tijd geleden vroeg Ger me wat MP3 toch was en hoe dat werkte. Veel verder dan Uuhhm ... kwam ik niet. Ik had geen idee. Ja, iets met muziek, ja. Maar verder kwam ik niet.

Afgelopen weekend had ik geen zin in de studie en het was ook geen heel lekker weer (behalve zondagmiddag), dus van wandelen kwam ook niet veel. Ik ben me maar eens gaan inlezen op het onderwerp MP3.

Allmachies, daar is veel over te lezen! Enerzijds is er niets bijzonders aan de hand. De evolutie die beeldcomplressie heeft doorgemaakt (van bitmaps naar JPEG's), heeft ook plaatsgehad in de audiowereld. Past op een gewone audio-CD, met standaard audiobestanden die op de gewone audioapparatuur kunnen worden gespeeld, een (pop)nummer of vijftien, op diezelfde CD passen plotsklaps ruim honderd nummers, mits ze zijn opgeslagen in het MPEG-formaat, als MP3 dus. Een compressie tot ongeveer een achtste van de oorspronkelijke omvang, zonder noemenswaardig kwaliteitsverlies.

Tenminste, dat zeggen ze. Ik ben meteen aan het experimenteren gegaan. Haast uiteraard zou ik zeggen . Van een CD die altijd met mijn computerbladen meekomt, heb ik het programma dBpowerAMP Music Converter geplukt. Allerlei nieuwe termen... zucht. Blade? Lame? Què?

Na verder lezen en domweg proberen, lukte het me probleemloos om tracks van CD's te rippen en als goede kwaliteit (192kb/s, 44100Hz, Blade) MP3 op te slaan met alle gegevens die relevant zijn voor de tracks die ik kopieer er bij vastgelegd.
Die gegevens komen overigens tot nu toe steeds automatisch van internet af, van freedb.org. Het ripprogramma maakt zelf contact en haalt de relevante gegevens binnen om op te kunnen slaan bij de betreffende MP3.

In een aantal uurtjes had ik van mijn geliefdste CD's MP3's gemaakt, èn deze opgeslagen als MP3's op een data-CD. Gebrand en al. Bovendien had ik van een aantal MP3's weer een audio-CD gebrand.
'Ze' zeggen dat er voor mensen nauwelijks hoorbaar kwaliteitsverlies optreedt. Muh hoela. De muziekstukken verliezen dimensie onderweg. Net als je bij JPEG-bestanden 'iets' ziet gebeuren en hoewel het menselijk oog zich makkelijk laat bedotten, welzeker de ervaring hebt van verlies van kwaliteit, ook bij hele goede kwaliteit JPEG's, hoor je iets merkwaardigs gebeuren in MPEG of MP3 audiobestanden. De muziek verliest diepte. Alle impulsen staan tegelijk op hetzelfde level op de voorgrond. Dat is een kwaliteitsverlies van jewelste die er echter niet toe hoeft te doen. Of dat erg is, hangt geheel af van je doel met de muziek.

Als je muziek draait terwijl je lekker buiten aan 't spelen bent, lopend, wandelend, what ever, en de muziek slechts omlijst wat je werkelijk aan het doen bent, of als de muziek lekker als achtergrond klinkt uit de toch al niet zo soepele boxjes van je laptop, terwijl je hard aan het werk bent op dat kreng, en ze slechts dient om je brein in een bepaald ritme te krijgen, dan boeit de kwaliteit niet heel erg. Maar als je trek hebt in muziek en je er in onderdompelt en wentelt en er even niets is dan de muziek en jij, jij en de muziek, dan moet de kwaliteit uitmuntend zijn.

Voor die laatste momenten zou ik geen MP3 willen gebruiken. Dat weet ik zeker. Maar voor die andere situaties kan het er mee door. Ik zit er zelfs sterk aan te denken om een MP3-spelertje voor mezelf te kopen. Donderdagavond even de stad in of zo.

Zaterdag had ik helemaal zo'n dag waarop je wenst dat je niet intellectueel vermogend bent, waarop je domweg iedere dag wil opstaan, eenvoudig werk doen, 's avonds naar bed, en in het weekend voetbal kijken of zo. Al dat ontwikkelen en opleiden... Waarom in godsnaam? Zo volstreks nutteloos. Dat we nu weten dat ons menselijk genoom uit dertigduizend genen bestaat en een slordige achtmiljoen combinaties van de vier basiseiwitten kent, wat doet dat er toe? Wat brengt ons dat?

Zo'n dag. En toen 's avonds ook nog eens de film The Pianist. Wat schitterende film. Zo'n film die je confronteert met de raadsels en vraagstukken waar echte mensen in hun tijd en werkelijkheid zich ook mee geconfronteerd zagen. Dat vergt veel van de kijker. Van mij wel in ieder geval. Je kan het hele menselijke leven programmeren uit achtmiljoen combinaties van vier eiwitten in dertigduizend genen, en als je dat doet, gebeurt er iets als de Tweede Wereldoorlog.

Ik ben geen held. Daar ben ik van overtuigd. Ik zou opgegaan zijn in de massa, grijs, waakzaam voor eigen lijf en leden. Als je leest en luistert naar de verhalen van verzetsmensen hoor je daarin toch veel het haast verontschuldigende het gebeurde, ik werd gevraagd of ik ben er per ongeluk ingerold. Pas als anderen over verzetsmensen spreken, worden die mensen helden.

Ik probeer de absoluut moedige daden overigens niet de bagetaliseren! Geenszins! Want dat er moedige mensen betrokken zijn geweest in het verzet, georganiseerd, en daar buiten, staat buiten kijf.

Eind april nadert, en daarmee ook de eerste week van mei. De gedachten aan de breekbare mens in z'n barbaarste verschijningsvorm: oorlogvoerend. Ik weet niet wie ik zou zijn geweest. Ik durf er geen eed op te zweren. Ik zou zelfs 'fout' hebben kunnen zijn, als ik kijk naar mijn niet aflatende drang tot vernieuwing en het volkomen kunnen adopteren van nieuwe ideologieën en adapteren aan een nieuwe situatie. Was ik jong en bevattelijk geweest, had ik fout kunnen zijn.

Wat een mazzel heb ik, nu te leven en niet toen, en dit soort vraagstukken slecht hypothetisch voor te zien komen. Het hoogst ethische dilemma waar ik me in mijn dagelijkse gang mee geconfronteerd zie, is hoe verantwoord en legaal het is om muziek te kopiëren, voor eigen gebruik. Uiteraard voor eigen gebruik.