Maart 2005

Het is nu koud buiten en het wordt extreem koud, schijnt 't en dan voor Nederlandse begrippen natuurlijk. Ik heb net eens naar buiten gekeken en de lucht is inderdaad glashelder. Met al die sneeuw, zo'n heldere lucht die uit het poolgebied aan komt schuiven, dat kan niet anders dan diepe vorst opleveren.

Vanmiddag leek het daar nog helemaal niet naar. De dag begon zonnig en vriendelijk. Dat prachtige sneeuwdek, zo'n centimeter of acht tot tien dik, schitterde en glansde. Heel geweldig mooi allemaal. En het lokte me opnieuw naar buiten.

Nog net voor mijn accu 't zou begeven van de kou, dacht ik er aan een foto te maken. Een pad, overhangende takken van twee kanten, veel sneeuw, veel licht. Poort van Belofte.

De wandeling die volgde was fraai, maar door de gladheid wel zeer vermoeiend. Lange stukken was ik meer bezig met het bewaren van mijn evenwicht, dan met ontspannen wandelen.

Er waren opvallend veel vogels in de bermen van de sneeuwvrije wegen. Ontzaggelijk veel vinken. Als vinkenkolonies en oude veenkolonies iets met elkaar te maken hebben, weet ik nu hoe de Vinkenveense plassen aan hun naam zijn gekomen.

Jammer was een ijsbal die mij raakte. Een opgeschoten knaap, tegen de zestien toch al zeker, gooide gericht en hard vanaf een mij tegemoet komende fiets. Zo'n bal raakt je dan met een hoge snelheid. Het was een harde bal ook nog eens en hij raakte me op mijn onbeschermde rechter hand. Dat kwam pijnlijk hard aan. Klein, laf rotjoch.

Maar tien meter later was ik dat al weer vergeten. De omgeving was te mooi om lang te simmen over een ijsbal van een testosteronlulletje. Opeens brak het wolkendek open. En nog voor ik de zin Kijk aan, de zon gaat schijnen. in gedachten had gevormd, was het wolkendek weer gesloten ook en het ging niet weer open. Zeven seconden zon deze wandeling en ik heb het gezien.