Maart 2005

Vandaag een geweldige wandeling gemaakt. Na de ruime anderhalve kilometer om boodschappen te doen, heb ik nog eens ruim twintig kilometer gelopen. Dwars door de winter, langs plassen en velden. Dwars door de wind en miezersneeuw, omringd door talloze soorten vogels.

Er waren vrijwel geen andere mensen op de route die ik gelopen heb. Althans, vrijwel geen andere wandelaars. Soms iemand met een hond. Een enkele hardloper. Een ouder echtpaar, gearmd, stijf tegen elkaar aan gedrukt de dikke mutsen in de wind wijzend.
Wel was er veel verkeer. Auto's, van die nare busjes vooral. Stompzinnig bouwvakkersvolk dat niet eens een tikkie inhoudt als het passeert. Soms schoot een spiegel met vijftig à zestig kilometer per uur op minder dan een centimeter langs mijn arm die ik net op tijd voor mijn borst vouwde. Soms was de stuwkracht van de boeggolf aan wind om een voertuig heen, zo groot, dat ik haast mijn evenwicht verloor en bijna een sloot of vaart in kukelde.

Vooral het stukje tussen Reeuwijk-Brug en Reeuwijk-Dorp was linke soep. Het is daar op sommige weggedeeltes akelig smal en toch forceert zo'n hufter zich dan langs je, met een rotgang.

Enfin, verder was de wandeling een hele fraaie. Bitter koud en winderig, maar mooi. Bovendien kon ik in mijn wandeldagboek noteren dat ik met relatief veel gemak een wandeling had gemaakt van ruim twintig kilometer. Dat is een hele afstand, hoor. Bovendien heb ik een mooi tempo weten te houden. Ruim vijf kilometer per uur. Voor mij een hele sportieve prestatie.

De kou en het lopen maakte me hongerig. Ik had voor de wandeling al mijn boodschappen gedaan. Moeilijk vind ik dat af en toe. Al dat lekkers dat zomaar voor het oprapen ligt. Een grove granen koek met brokjes pure chocolade... Liters caramelvla... Paprika chips van Lays... Drop van Klene...
Telkens sta ik met iets in mijn handen, bestudeer ik aandachtig het etiket. 450 kilocalorieën per 100g, 380 kilocalorieën per 100g, 320 kilocalorieën per 100g. Ho maar, denk ik dan Ho maar, nu weet ik 't wel.

Vervelend dat juist dat wat niet goed is voor je, althans niet in te grote hoeveelheden en dat is 't al gauw, zo'n aantrekkingskracht heeft. Suikers, vetten, zout. Meng 't en je hebt een goedkope chocolade, melk met hazelnoot. Mjam.

Ik legde alles weer terug in de schappen en was trots op mezelf en mijn zelfbeheersing. Ik doorloop nu al weken hetzelfde ritueel. Wel kijken en soms vastnemen, maar niet kopen. Als ik 't in huis haal, gaat 't op. Toch maar even niet, nu het zo goed gaat met de lijn en zo.

Maar wandelen maakt hongering. Bovendien zijn ook andere dingen dan chips en chocolade en koekjes erg lekker.
Bijvoorbeeld mijn moeders soep. In mijn vriezer zat bevroren soep die ik afgelopen weekend mee heb gekregen. Koolsoep. Maar dan anders. Heel anders.

Heerlijke soep bleek, toen ik hem at. Vol met groene kool, linzen (rode en gele), hompen vlees. Zeer smakelijk en tot de laatste druppel opgegeten.

Linke soep ook bleek, toen ik hem at. Er zat een klein steentje in verstopt. Mijn tong behoedde me voor een gebroken kies. Steentjes in de zolen van mijn wandelschoenen ken ik al, maar steentjes in soep? Zeer apart ingrediënt. Die is vast met de linzen mee gekomen.