Maart 2005

Lichaam ...

Gisteren werd ik zeer vroeg in de ochtend wakker (zo vroeg dat de beleving is, dat het domweg nog nacht is). Wakker van de pijn in mijn hoofd. In de loop van de nacht had ik een migraineaanval gekregen.

Op zo'n ongewoon tijdstip wakker worden, is al niet heel geweldig, maar wakker worden van pijn is een uiterst onaangename ervaring. Gelukkig heb ik nu adequate medicatie om de migraine te bestrijden en dus viel ik na ongeveer een uurtje pijnvrij weer in slaap¹⁾. Toch heb ik de hele verdere dag gisteren last gehad van enerzijds die onderbreking van mijn nachtrust en, anderzijds, van de migraineaanval zelf. Ik heb het idee dat Naramig wel de pijn bestrijd, maar dat er verschijnselen zijn die er niet of niet geheel mee verdwijnen (dof gevoel in mijn hoofd, rare sensatie in de huid van mijn gezicht, vooral mijn wang, mondhoek en neusvleugel aan de rechterkant) of wellicht zelfs door Naramig worden veroorzaakt (heel droge mond, vermoeidheid).

Ach, migraine. Nu ik weet wat het is en er altijd fatsoenlijke pijnbestrijders voor onder handbereik heb, is het niet langer de spelbreker die het eerder kon zijn af en toe. Zolang het niet erger wordt dan het is, valt er prima mee te leven eigenlijk. Toen ik nog geen afdoende medicijnen had tegen de pijn, kon ik dat immers ook.

... en Geest

Drift en ongeduld

Een andere hobbel in mijn leven is de eeuwigdurende file. Bijvoorbeeld die van afgelopen donderdagavond. Allemachtig, wat een file. Van mij mogen de parallelgeschakelde roostervrije dagen (die we nu nog feestdagen noemen) allemaal afgeschaft worden en omgeruild tegen vrij opneembare verlofdagen. Schoolvakanties moeten een veel grotere spreiding krijgen dan nu het geval is. In Nederland zijn we met te veel mensen om significante delen van de bevolking tegelijk dezelfde dingen te laten doen. Een significant deel telt immers al gauw een aantal miljoenen. Daar is de infra bijvoorbeeld geheel niet op berekend.

Ik heb grote moeite om me neer te leggen bij de vertraging die een file oplevert. Sowieso begin ik te briesen en te koken als ik ergens lang moet wachten. Ik ben veel te ongeduldig om drie minuten in de wacht te worden gezet voor een rood verkeerslicht bijvoorbeeld. Of een volle minuut in de wacht bij een telefoongesprek. De drempel waarbij ik geïrriteerd raak, is snel bereikt als het wachten betreft.

Maar bij files geldt dat dubbel. De irritatie in een file wordt dan ook door meerdere factoren bewerkstelligd. Niet alleen vind ik het wachten uitermate irritant, ook heb ik een schurfthekel aan het gedrag van een aantal medeweggebruikers. Lieden die me via de vluchtstrook passeren omdat ze een aantal honderden meters verderop de afslag moeten hebben, dezelfde afslag waar ik ook voor in de rij sta en waar ik gevaar vermoed als ik me op een fatsoenlijke manier van de rijstroken van de snelweg op de afslag wil invoegen en dat moet doen tussen de achterop komende stroom overtreders in. Levensgevaarlijk.
Bovendien draagt het gedrag van die overtreders bij aan de ontstane vertraging op de snelweg zelf. Omdat zij de fatsoenlijke automobilisten hinderen, neemt het oponthoud op de rechter rijstrook toe.

Dan heb je nog de mensen die net zo ongeduldig zijn als ik, maar daar in hun gedrag ook nog eens uiting aan geven. De hiphoppers, van links naar rechts en terug, ieder moment dat ze een mogelijke meter winst op de andere baan vermoeden. De notoire bumperklevers die in het continu optrekken en afremmen nooit verder van je achterbumper verwijderd blijven dan zo'n twee meter, ook als de snelheid op weet te lopen naar zeventig kilometer per uur of meer. De mensen die met een sukkeldrafje vanaf de invoegstrook naar links en nog verder naar links komen, omdat ze anders achter een vrachtwagen terechtkomen. Dat het snelheidsverschil tussen hun zestig of zeventig kilometer per uur en dat van het natuurlijk net tot honderd of hondertien kilometer per uur optrekkende overige verkeer op de linker rijstrook voor levensgevaarlijke situaties zorgt, zal ze worst zijn. Zij hebben geen zin om achter die vrachtwagen te moeten wachten en dus moet jij maar vol op de rem voor hen.
Die lieden. Ik kan ze wel wat doen. soms is het maar goed dat ik geen vent ben, twee meter lang, twee meter breed, want als dat wel het geval was, had ik ongetwijfeld wel eens een andere driftkikker uit zijn auto gesleurd en er onder gemept.

En dan zijn er die zonder enig verkeersinzicht of met een gebrekkige (recente) ervaring of onzeker, en iedere combinatie van die drie. Die vent of vrouw die met een zeer lage snelheid toch de uiterst linkse rijstrook opkomt, dat hoeft geen vooropgezette kwade wil te zijn. Dat kan ook gebrek aan inzicht zijn.
Anticiperen op wat je kilometers lang al ziet aankomen? Welnee, gewoon met honderddertig, honderdveertig doorblazen en bij de staart van de file met geblokkeerde wielen op rokend asfalt tot stilstand komen. Misschien op tijd. Die maximaal twee meter afstand, dat hoeft geen opdringerig gedrag te zijn. Dat kan ook een slechte gewoonte zijn die, net als roken, niet alleen slecht is voor je eigen gezondheid. Ik heb wel eens zo'n dromer aan m'n staart die maar niet wil verdwijnen. Of ik nou links blijf rijden of naar rechts ga, of ik nou versnel of vertraag. 't Kleeft.
In de middelste van drie rijstroken blijven hangen met honderd, honderdtien, terwijl op de rechter rijstrook de eerstvolgende auto zeker anderhalve kilometer verderop rijdt en het snelheidsverschil tussen jou en die auto verderop niet gek groot is. Niet tijdig of te vroeg naar links komen voor een onhandige inhaal manoevre. Je snelheid significant laten variëren, zodat anderen niet kunnen anticiperen op jouw weggedrag, bijvoorbeeld bij het inhalen van een vrachtwagen (gas los; waarom eigenlijk? angst?) of bij het op- en afrijden van viaducten of in- en uitrijden van tunnels en aquaducten. Je gas loslaten bij de eerste spetters regen. De auto's in de rechterbaan 'opsluiten' achter langzaam verkeer, door niet fatsoenijk door te rijden bij het inhalen. Et cetera.
Inzicht. (Recente) Ervaring. Zelfverzekerd rijgedrag. Het is velen niet gegund. De gevolgen zijn enorm²⁾:

Dagelijks vallen er in Nederland per dag 3 doden en tientallen gewonden in het wegverkeer, een getal om bij stil te staan? Dagelijks ontstaat er in veel families soms onherstelbaar leed, waarvoor de vereniging verkeersslachtoffers zich wil inzetten, samen met andere betrokken organisaties.

Het is noodzakelijk dat het aantal van meer dan duizend doden in het verkeer en 40.000 ernstig gewonden worden teruggedrongen. De maatschappelijke kosten van de verkeersonveiligheid bedragen ca 14 miljard per jaar, een bedrag, 7 maal groter dan de kosten van files, | Lees verder |

Bron: Vereniging Verkeersslachtoffers

Van mij mogen de eisen voor het halen van een rijbewijs fors worden verhoogd. Misschien moet het examen dermate worden verzwaard, dat het niet langer iedereen is gegund, een rijbewijs te halen. Waarom zou het voor iedereen zijn weggelegd, om zich gemotoriseerd door iets complex als het hedendaagse verkeersbeeld te bewegen? Ik weet zeker dat de complixiteit dermate groot is, dat er mensen zijn die het aan intellectuele en emotionele vermogens ontbreekt om daar zo mee om te gaan, dat de veiligheid van henzelf en anderen is gewaarborgd.

Overigens, gezien mijn ongeduldige en driftige aard, zou het verhogen van de eisen aan een bestuurder/verkeersdeelnemer weleens kunnen inhouden, dat ik zelf incapabel word geacht .

Allergieën - Macht

Ondertussen is een allergie voor te stringente bemoeienis door derden me wel heel sterk duidelijk geworden. Volgens mij ageer ik zo sterk, omdat ik het uitoefenen van macht ervaar. En iemand heeft alleen macht over mij, als ik dat toesta. Ongeacht welk machtsmiddel wordt ingezet, alleen als ik daar gevoelig voor ben, heeft de ander werkelijke macht.
Zolang ik als gestoken reageer op de verbale signalen die liggen besloten in woorden als mogen en de vergoeilijkende en paternalistische toevoeging hoor, geef ik het signaal aan de gebruiker van die taal, dat hij een gevoeligheid heeft geraakt en dat daar een mogelijkheid tot machtsuitoefening ligt. Niet heel handig van me, als dat nou juist is wat ik niet wil dat gebeurt.

Er zijn mensen die hun schouders optrekken over dat soort woorden. Zolang zij denken dat ik dat mag, kan ik doen en laten wat ik wil. is hun redenatie. Daarmee is de persoon die het machtsmiddel probeert in te zetten, alle macht weer ontnomen. Fraaie en ontspannen houding, die ik eens beter zou moeten bestuderen.

Anderzijds ben ik niet vies van inhoudelijke sturing aan mijn activiteiten. Er was behoefte aan een korte probleemanalyse over de doelen van het subteam. Zo'n taak trek ik ongehoord snel naar me toe. In een middag ram ik een analytisch stuk op papier, waarbij ik er wel aan denk alle stromingen in ons subteam recht te doen. Maar het zijn wel mijn woorden die in dat stuk staan. Mijn hoofdlijn en mijn accenten, en het moet heel gek lopen wil daar niet het merendeel van intact blijven.
Uiteraard laat ik de paragrafen met conclusies en aanbevelingen open. Na de beschrijving van het probleem en de beschouwing van de context waarmee oordeelsvorming mogelijk is (en waarmee ik die oordeelsvorming al stevig heb gestuurd), moet het subteam als groep de conclusies trekken en op basis daarvan de aanbevelingen opstellen voor de teamleiding.

Kennelijk ben ik niet vies van invloed uitoefenen als zodanig. Zelfs niet van het hebben en gebruiken van macht en het inzetten van bepaalde machtsmiddelen. Waar nou precies de scheidslijn ligt tussen Dit doe ik nog graag en Dit vind ik onplezierig worden is mij niet helemaal duidelijk nog. Maar ik heb ontdekt dat er één is.

Allergieën - Netwerken

Not one of my strongholds, netwerken of lobbyen of hoe je het ook wilt noemen. Dacht ik althans. Toch blijk ik dat dag in dag uit te doen, steeds wanneer ik voor het doel van mijn werk iemand anders nodig heb, weet ik die ander razendsnel te identificeren en zoek ik naar de juiste manier om hem of haar te benaderen, zodat ik de kennis die bij de ander aanwezig is (meestal gaat het immers om kennis die ik kom weghalen) rap ontsluit en kan inzetten voor mijn doelen. Netwerken optima forma.

Die vaardigheid valt helemaal weg, zodra ik persoonlijk gewin als oogmerk heb. Persoonlijk gewin is daarbij heel relatief. Heb ik iemand nodig om te kunnen interviewen voor mijn scriptie? Ik moet een enorme drempel over om die te benaderen. Heb ik iemand nodig om nou eindelijk eens rond te breien dat ik een juiste toegangspas krijg voor het kazerneterrein? Ik aarzel en aarzel en aarzel.

Allergieën - Centraal Thema

Merkwaardig die spagaat die ik ervaar tussen 'zaak' en 'persoon'. Dat is een thema dat ik op meerdere plaatsen en momenten tegenkom, nu ik dit stukje nog eens overdenk. Gaat iets, what ever that may be, over de zaak, de inhoud, het doel, dan schuw ik geen middel om gedaan te krijgen wat ik nodig vind dat gedaan moet worden, om te bereiken wat ik wil bereiken. Raak ik in de focus van het handelen van mijzelf of van anderen of beide, dan val ik in enen stil.

Barst. Ook hier valt iets te leren. Maar wat? Nogal een Paasei gevonden voor mezelf om te bebroeden.