Maart 2005

Ik heb een uiterst drukke week achter de rug. Zowel het werk als mijn opleiding vroegen even een piek in tijd en aandacht. Van wandelen is mede daarom als vanzelf helemaal niets terechtgekomen deze week. Tot vanmiddag, gelukkig. Een andere reden om niet te veel buiten te zijn, was het weer. Het leek wel herfst met die harde wind en al die regen. Nee, geef mij maar de sneeuw van een week eerder.

Op het werk begint één en ander inmiddels goed op gang te komen. Het lukt me aardig om me met allerlei nieuwe technieken vertrouwd te maken, inmiddels. Wat helpt in mijn groei van kennis is, dat ik voor mijn opleiding de trainingen en cursussen van werk gebruik in mijn totale leerplan voor dit jaar. Ik koppel het nieuw geleerde, liefst in relatie tot elkaar en tot de opleiding, terug op mijn medestudenten in de leerkring.
Dat geeft me ook gelegenheid om alles in een groter verband te plaatsen, makkelijker dan dat me zou lukken als ik alleen aan het werk was geweest en niet een opleiding daar naast zou volgen.

Gisteren en vandaag ben ik zeer druk bezig geweest met het schrijven van korte briefings over het grotere plaatje over Defensie en SAP. Ook heb ik een kort stukje geschreven over EPC's. Ter illustratie heb ik een EPC opgesteld van het proces 'Scriptieonderzoek'. Dat kostte me nogal wat meer tijd en aandacht dan ik van tevoren had gedacht, maar dan heb je ook wat.

Is ook nuttig voor mezelf, overigens. Nog een kleine drie maanden tot het uur U immers. Tot het afstudeermoment. Ik heb inmiddels wel een scriptieonderwerp, ontwerp en outline, maar het zal nog een beste bak met werk kosten, om het ding te schrijven. Nu ik zo heb lopen spelen met het onderzoeksproces, besef ik beter wat ik moet doen om het tot een bevredigend einde te breien.

Net toen ik de briefings op het blackboard van school had geplaatst, knapte het weer wat op, eindelijk, na dagen baggerweer. Ik was inmiddels hard toe aan wat rust en ontspanning. Dus pakte ik mijn rugzakje in en ging ik op pad.

Een heel ander pad dan ik tot nu toe heb gelopen. Ik ben West van de Gouwe richting Waddinxveen gelopen en in Waddinxveen de Gouwe weer over gestoken. Toen over de winterdijk terug naar Gouda gelopen, een stukje van de Weegjeroute van de ANWB-routes.

Het stuk naar Waddinxveen toe was uitgesproken saai, maar ik heb wel een sluiproute langs de A12 ontdekt die handiger is dan welke ik tot nu toe gebruikte. In Waddinxveen staat bij de brug een waterstaatkerk. De klokken daarvan zijn zeer luid, kan ik je vertellen. Ze beierden net toen ik langsliep om de gereformeerden voor de zoveelste keer (derde?) naar binnen te roepen deze zondag. Kuddes rokken, hoeden en mutsen drongen op richting dat gebouw, maar wel een tikkie kleurrijker dan het blijkelijk verplichte zwart waarin mijn buurtgenoten gekleed gaan op zondagen.

Vlak voor Waddinxveen trof ik nog een boerenechtpaar dat schapen aan het verweiden was. De meeste daarvan waren al aangeland in het beoogde weiland, schapen met lammeren, sommige nog aandoenlijk jong en wiebelig, misschien net een paar dagen oud.
Een schaap was wat eigenzinniger. Die volgde niet het spreekwoordelijke schaap dat de dam al over was, maar bepaalde zelf wel wat ze deed. Haar moederinstinct speelde sterk op. Enerzijds wilde ze best wel uit de weg gaan voor de boerin die zo met haar armen stond te wapperen. Anderzijds had ze een niet te onderdrukken instinct haar twee lammeren te verdedigen tegen diezelfde wapperende armen. Dapper schaap.

Ik bleef staan waar ik stond, omdat anders mijn pad het beoogde pad van dat schaap met lammetjes zou kruisen. Daar zou het dier alleen nog maar verder van verward raken. Uiteindelijk was ook dit schaap de weg over en stapte het het juiste weiland in, maar niet zonder enige malen nog te hebben gedreigd naar de hoedende boerin.

Pas op de winterdijk werd het interessant eigenlijk. Waddinxveen is echt zo'n dorp waar je niet komt, tenzij het toeval wil dat het op loopafstand ligt, of omdat het in de weg ligt van een sluiproute.
Maar die winterdijk is het waard om in een standaard route in ten Noordwesten van mij op te nemen. Uiterst smal, voerend door een wat ruig land. Bij Waddinxveen in de buurt loop je in eerste instantie tussen de boomkwekerijen door. Dichter bij de A12 opent het landschap zich wat. Vooral de sloten, enorme vaarten soms, zijn indrukwekkend.
Het dijkje zelf is niet meer dan een smal pad op een reep veen, waarvan je soms gewaar wordt dat je beter kan blijven lopen dan blijven staan, om te voorkomen dat je wegzakt. Het is een oude winterdijk van de Gouwe, al ligt hij inmiddels niet merkbaar hoger in het landschap. Het pad is zo smal, dat het geen luxe is er niemand tegen te komen. Er zijn punten waarop je elkaar bijna niet fatsoenlijk zou kunnen passeren.

Vlak bij de A12 begon het landschap naar karnemelk te ruiken. Meestal zit er dan een kaasboerderij in de buurt. Nu kon ik die niet ontdekken. De wind was zo hard, dat de geur eigenlijk overal wel vandaan kon komen, bovenwinds dan, hè.
Ik heb inmiddels de geuren van de landschappen leren waarderen. De geur van de plassen, stallen en weilanden ruiken eigenlijk heel, euh... Daar heb ik geen woord voor. Ik zoek een woord dat 'plezierig, zoet, vacht, vrij, groen, haardvuur, ruig, nat, zuur, open en tweede jas' in één uitdrukt. Is daar een woord voor? En dan bedoel ik niet 'Schotland'.

Toen ik me weer onder de mensen begaf, hun machines, hun bebouwing, was die geur weg. Wel valt me op hoe goed mijn reuk is inmiddels, sinds een ruim jaar niet roken. Ergens tijdens mijn wandeling, nog richting Waddinxveen lopend, rook ik onmiskenbaar banaan. Ondanks de harde wind waar ik altijd een druipneus van krijg, rook ik banaan. En geen twee stappen bij me vandaan lag inderdaad een bananenschil te versnotten. Nu kan het zijn dat de bermen van de Nederlandse wegen vergeven zijn van oude bananenschillen en dat deze treffer toeval was, maar ik stel me voor dat ik die schil rook fermenteren.

Overigens heb ik ook de achterbuurten van het groen ontdekt inmiddels. Vooral rond de snelwegen, waar ik vandaag twee maal onder door ben gelopen (gekke gewaarwording, die tweede maal; donker en vrij lang bruggetje, zo lang als de volledige snelweg breed is, dat was opgehangen aan de onderkant van de snelweg), maar ook langs de achterkant van het industrieterrein dat je vanaf de A12 nadert, en het strookje woeste leegte tussen spoor en weg, zijn onaanzienlijk. Verschrikkelijk veel vuilnis, afval, rotzooi. Triest. Ik kreeg er een unheimisch gevoel bij. Wie is de vent of vrouw die zijn rotzooi zo zonder gêne in de openbare ruimte stort? Openbare ruimte die ook van mij is, weet je.

Enfin, ik heb geen idee van de afstand die ik heb afgelegd. Ik schat zo'n veertien, vijftien kilometer. Ik heb er zo'n drie uur en twintig minuten over gedaan.
En het zal wel weer een tijdje duren voor ik een nieuwe wandeling kan maken met enige fatsoenlijke afstand. Morgen moet ik naar Amsterdam voor mijn werk. De eerste van een serie Roadshows wordt daar gehouden. Roadshows voor de mensen die in het netwerk zijn opgenomen rond het project waar ik in werk. Interessant, maar wel vervelend dat het Amsterdam moet zijn. Een rot eind weg en bovendien een stad waar ik niet van hou.

Eenmaal weer thuis was ik moe en vooral hongerig. Man, wat had ik een honger. Ik heb veel honger de laatste tijd. En ik val daar giga van af. Vooral de laatste paar weken gaat dat hard. Verstandig maar matig eten en veel meer dan voorheen bewegen, het is niet gek dat mijn in december en januari gekochte rokken inmiddels zowat van mijn kont zakken. Alles raakt me veel te groot.
De rokken vooral zijn redelijk aan de prijs (ruim honderd euro 't stuk). Ik wil niet dat ik die niet meer kan dragen. Ik zal ze laten vermaken als ik op 'maat' ben. Nog wat maandjes. Dan kan ik daarna alles weer aan, maar wel enkele maten kleiner.

Dat was een idee van mam. Ik sprak haar aan de telefoon, vlak nadat ik thuis kwam van mijn wandeling. Ger en zij hebben afgelopen vrijdag een huis bezocht, waar ze aanstaande vrijdag nog eens naar gaan kijken. Dan kan het daarna opeens heel snel gaan. Spannend hoor.
Ik merk aan mam dat zij dat ook vindt, heel spannend zelfs. Nog maar even en ze is èn gestopt met werken, èn verhuisd. Beide stressvol. Ze slaapt er af en toe niet zo heel goed van, gaf ze aan. Och erm.

Maar het zal wel goed komen. Ze gaat een hele nieuwe fase in. Zij en Ger. Ger heeft haar opeens alle dagen thuis. Dat is ook wat. Poeh.

Woensdag ga ik naar ze toe. Eten, voor m'n verjaardag.

Trein. Ik mag niet vergeten morgen op tijd op te staan en dan naar het station te gaan, in plaats van mijn auto in te stappen. Trein.
Vanavond een mantra voor het slapen gaan, een stukje zelfhypnose. Anders is de kans dat ik morgenochtend in Den Haag ontdek dat ik fout zit, erg reëel.