Februari 2005

Mijn streven af te vallen heeft tot nu toe een aantal voordelen opgeleverd. Ik voel me er goed bij, bijvoorbeeld. Het wandelen is een prachtige tak van sport en vermaak gebleken. En, het belangrijkste, ik verlies daadwerkelijk gewicht. Dat merk ik aan mijn kleding. De rokken die ik in december en januari kocht, en die eigenlijk te strak zaten toen, beginnen nu duidelijk te ruim te worden. Soms zelfs veel te ruim al.

Maar er zijn ook nadelen. Zo loop ik toch wel een aantal uren per dag rond met honger. Ik wordt wakker met honger, tegen de lunch heg ik echt honger. Ruim voor het avondeten heb ik al weer honger. Als ik onverstandig vroeg eet, en ook nog eens licht, dan heb ik opnieuw honger tegen een uur of tien 's avonds. Al die uren per dag honger, ik vind dat toch wat minder plezierig, maar, enfin, het moet maar.

En dan zijn er de aanvechtingen. Visioenen van family packs Paprikachips, ponden drop en een literbak Hartog roomijs pecan caramel. En dan niet of…of, maar en…en. Ik hoef me in ieder geval niet af te vragen waarom ik toch zo ben aangekomen sinds ik vorig jaar stopte met roken.

Gisterenavond had ik zo'n aanvechting. Ik kwam op tijd uit werk thuis. De winkels waren zelfs nog open. Woehoeoeh, dat is het gevaarlijkste moment van de dag. Ik weerstond de verleidingen en ging mijn huis binnen. Wat later, toen de winkels eenmaal gesloten waren, overviel me opnieuw die drang naar snoepen. Ik had eenvoudig even mijn jas aan kunnen schieten en naar het benzinestation verderop kunnen lopen om wat te halen.

Ik besloot dat ik sterker was dan dat. Dat ik er niet aan wilde toegeven. Dat ik nou net zo trots was op die kilo's die ik al kwijt was geraakt (ik schat toch tegen de kilo per week sinds 1 januari) en dat niet wilde doorkruisen.
Het gekke is dat de gedachte aan grote hoeveelheden snoepgoed en ijs en chips uren kan blijven hangen. Welliswaar in intensiteit afnemend, maar hij is niet zondermeer uit te bannen en daarmee verdwenen.

Het is overigens niet zo dat ik helemaal niet snoep of zo. Ik haal best nog wel eens wat drop of een Big Mac. Maar ik ben een stuk matiger dan voorheen, ik let op wat ik doe en eet en ik ben veel bewegelijker met al mijn gewandel.

Hmm, als ik nu zo eens naar buiten kijk, zal er van wandelen vandaag niet veel gaan komen. Al zou het weer verbeteren, alles is drijfnat. Bovendien loopt het ook al niet echt lekker in storm.
Enfin, ik zie wel. Maar het zal wel een binnendagje blijven. Misschien ga ik een voorjaarsbloembak inrichten. Dat is ook een vorm van mezelf verwennen en een stuk onschuldiger dan een pond drop. Blauwe druifjes, narcisjes. Even 2005 aanmoedigen tot het geven van mooie voorjaarsdagen en een goede, Hollandse zomer.