Februari 2005

Ik zit met een stijve nek en schouder. Heel pijnlijk bij sommige bewegingen. Vervelend en vermoeiend.

Seizoenen

Maandag had ik dat al. Ik heb toen werk gebeld en een dagje vrij genomen. Autorijden zat er niet in met die nek, maar verder voelde ik me prima om andere dingen te doen.
Zo heb ik bijvoorbeeld mijn druif gesnoeid. Vorig jaar was ik er niet op tijd bij en heb ik de druif maar wat laten aangeroeien. Toch is dat niet goed voor 'm. Nu was ik wel op tijd voor de wintersnoei.

Hij staat er nu kaal en gekortwiekt bij. Altijd een wat spannend gezicht. Dat komt nooit weer goed flitst met enige regelmaat door m'n donder. Onzin natuurlijk. De druif knapt alleen maar op van zo'n rigoureuze snoeibeurt.

Er lag wat snoeiafval her en der op mijn dakterras na het snoeien van mijn druif. Dus nam ik de gelegenheid te baat en heb het geheel maar eens grondig gekuist. Voorjaargereed. Laat het zonnetje maar komen.

Toch heeft de winter ook z'n charme. Gisterenochtend was m'n nek en schouder zo mogelijk nog pijnlijker stijf dan maandag. Ik besloot me ziek te melden. Met moeite ben ik uit bed gekomen. Na langdurig warm douchen, zat er weer enige bewegin in, al was iets simpels als m'n haar kammen een hele onderneming.

Land en water

Ik wilde niet bij de pakken neerzitten en besloot een stuk te gaan lopen. Uiteindelijk heb ik nagenoeg dezelfde route gelopen als zondag. Het was wederom schitterend winterweer. Deze keer waren er veel minder mensen. Er was een onbenoembaar aantal vogels in de plassen aanwezig. En niet alleen in de plassen, ook in de omringende weilanden en in de lucht er boven.

Een impressie:

Wat een prachtig seizoen om te lopen is de winter, mits droog en koud. Het blauw van de lucht is overal, zeker in zo'n natte omgeving. Ondanks de kou van de vorst zijn vele beloften van een uitbundige zomer al gedaan, zoals met de wilgenkatjes.

In grote aantallen staan ook de 'sigaren' uit te pluizen. Het pluis ligt overal. De zon schittert op het pluis dat nog aan de planten zit. Zachtjes wiegend in de wind staan de plasranden vol met deze manshoge staken.

Wat je aan de foto's niet kan zien, is het al om aanwezige geluid. Het geluid was gisteren heel bijzonder. Enerzijds de duizenden vogels die eens in de zoveel tijd in beroering kwamen. Hun geluid zwol dan aan tot een indringend geskwiek. Niet mis te verstaan. Anderzijds was er op sommige plaatsen op de plassen een weinig ijs aanwezig. IJs dat schuurde, piepte en kraakte zoals het door de wind tegen een oever werd aangezet en opgeduwd. Een heel bijzonder geluid.

Mijn schouder en nek ontspanden inderdaad tijdens de loop. Wellicht is het domweg een stuk spanning over de afgelopen maanden, die een uitweg zoekt. Het zal wel weer verdwijnen.

Wat een beetje jammer was, is dat ik op ongeveer een kilometer of twee voor huis een ongelofelijke pijn kreeg in de bovenkant van mijn rechtervoet. Hetzelfde gevoel dat hoort bij een blauwe plek die beroerd wordt. Auwauwauw .

Ik heb geen idee wat er gebeurde of waarom mijn voet opeens zo protesteerde, maar vandaag is hij wat dik en ik heb pijn als ik mijn tenen naar beneden trek. Ook voor wat druk is hij zeer gevoelig. Een wandelblessure. Ik wist niet dat je geblesseerd kon raken van wandelen, maar het is me gebeurd, dus het kan.

Jammer dan.

Afscheid

Maandag belde een dierbare collega me. Ex-collega. Hij heeft inmiddels de dienst verlaten en belde me daarom. Hij was me komen opzoeken op mijn nieuwe werkplak om afscheid van me te nemen, maar daar was ik niet. Ik had verlof opgenomen immers.

Ik zal hem best missen. Ik kon het goed met hem vinden. Hij heeft beloofd in augustus contact met me op te nemen, zodat we eens een fatsoenlijk bier kunnen drinken op het scheiden van onze wegen. Daar heb ik veel zin in. Ik hoop dat hij dat nog weet, augustus.

Straks weer naar school. Daar ben ik al een hele tijd eigenlijk niet mee bezig geweest. Ik heb het te druk gehad in mijn hoofd, en met andere dingen in tijd ook wel eigenlijk. Eens zien of ik de draad weer een beetje wil en kan oppakken.