Februari 2005

Vandaag gelukkig weer aan wandelen toegekomen. Het was schitterend weer voor een stevige wandeling.

De wandelpret begint eigenlijk al bij de voorbereiding. Boterhammen smeren, waterzak vullen en plaatsen, eitjes koken, mandarijnen er bij inpakken. Allerlei kledingattributen vouwen en stapelen, zoals muts, sjaal, hoofdband, pet en handschoenen. Cameraatje, portemonnee, zonnebril. En nog zo wat. Allemaal in dat gloednieuwe en oh zo praktische rugzakje van me. Op handige plaatsen en in handige volgorde. Ik ben toch al gauw zo'n twintig minuten in touw om alles in te pakken, inclusief het koken van de eitjes en het smeren van m'n boterhammen.

Als ik dan in volle uitrusting de deur uitstap, voel ik in eerste instantie een lichte gêne. Je kan met dezelfde uitrusting met een gerust hard de Ardennen instappen of een mild berggebied. Maar die gêne verdwijnt snel, zeker nadat ik de eerste behoefte aan water heb kunnen lessen.

Vandaag was het zeer druk in het gebied van de Reeuwijkse plassen. Het mooie weer trok talloze lieden, allemaal goedgemutst aan het wandelen, fietsen, hardlopen, rolschaatsen. Iedere mogelijke parkeerplaats in de periferie was in gebruik genomen. Hordes met families zwermden over de toch al onmogelijk smalle veendijkjes.

Daartussen liepen de mensen die er altijd lopen op zondag. Mensen zoals ik. Ik begin ze te kennen, mijn medegebruikers van dat stuk publieke ruimte, en zij mij. De begroeting wordt anders. De glimlach die het 'goedenmorgen' of 'goedenmiddag' begeleid, drukt inmiddels 'Hé, hallo, jou ken ik. Hoe gaat het?' uit. Daar raak ik uitermate opgewekt van.

Vandaag liepen de altijdlopers wat pijnzend kijkend tussen de meute goedweerrecreanten. Op sommige, makkelijk bereikbare plaatsen kon je over de spreekwoordelijke hoofden spreekwoordelijk lopen. Daar stond tegenover dat de veraf liggende paden een stuk rustiger waren. Geen meutes met gillende kinderen, geen roedels dolle honden met 'James! Kut hond! Hierrrr!' roepende eigenaren.

Behalve uitrusting (ik ben heus niet de enige met een goede, stevige en dure uitrusting) en afstand is ook de conventie zeer verschillend tussen de veellopers en de dagjesstapper. De veelloper loopt links, groet opgewekt en vriendelijk iedereen die recht in de ogen te kijken is, laat ruimte voor de medemens en loopt in een vrij constant tempo met een vrij regelmatige pas. De dagjesstappers zwermen, groeten niet, lopen liefst rechts, kijken stug en schuw langs je in plaats van je aan te kijken bij het passeren. Bovendien zijn ze uitermate rumoerig, ook in de stiltegebieden. De veellopers zijn veel stiller.
Ook als ik niet op weg was een veelloper te worden, bevalt dat type wandelaar me stukken beter dan de mooiweerrecreant, maar dat wellicht ten overvloede.

Ik ben het lopen begonnen om mijn poging af te vallen te ondersteunen. Wandelen is daar een uitstekend middel voor, geloof me gerust. Bijvoorbeeld vandaag, ik heb ongeveer zeventien en een halve kilometer gelopen, iets minder. Ik schat in dat mijn gewicht, met kleding, uitrusting (zware schoenen, rugzakje met onder meer twee liter water, al wordt dat minder in de loop van de wandeling), op ongeveer vijfenzeventig kilo komt. Bij dat gewicht heb ik ruim dertienhonderd calorieën verbrand in vier uur tijd. Kijk, daar heb je wat aan.
Behalve sport, ontspanning en vermaak, is lopen dus werkelijk goed voor de lijn.

Dat begin ik eindelijk ook te merken. De eerste twee weken, of drie, van dit jaar had ik niet het idee dat er veel gebeurde, ondanks dat ik mijn eetpatroon drastisch had aangepast (niet alleen minder, maar vooral anders) en duidelijk meer bewoog dan ooit de afgelopen jaren. Vergis je daar maar gerust niet in. Ik heb jaren niet gesport, behalve 's zomers het zweefvliegen. Maar dat deed ik niet vaak genoeg om adequate hoeveelheden structurele lichaamsbeweging op te leveren. Je mag gerust zeggen, dat ik volslagen asportief was.

De eerste weken gebeurde er dus niet zo gek veel. Sterker nog, ik raakte wat opgeblazen, omdat ik vocht begon vast te houden. Misschien een reactie op de wat radicale verandering van voeding en beweging.

Maar ik trok me daar niet veel van aan. Ik dacht 'Als ik er niet van afval, zal het toch ergens anders wel goed voor zijn, al dat gewandel.'

Maar het afvallen begint nu dan toch. En hoe. Ik denk dat ik de afgelopen twee weken spontaan vijf kilo ben kwijtgeraakt. Vocht natuurlijk, maar ook vet. Ik merk het aan mijn kleding. Kleding die ik recent heb gekocht, maat 44 (oeps, wat een maat ), zat toen ik het kocht eigenlijk te strak. Maar een nog grotere maat, dat weigerde ik. Ik zou toch afvallen, vond ik.
Inmiddels zit die 44 me te ruim. En echt, overduidelijk, bij sommige kledingstukken veel te ruim. Ik ben dus terug op maat 42. En daar ben ik heel blij mee.

Maar er mag nog rustig een kilo of tien meer af, hoor. Daar zou je mij niet over horen mopperen. Ik wil dolgraag weer makkelijk in een maat 40 passen. 38 Is met mijn lengte, 1,69m, eigenlijk m'n doel, maar dat hoeft niet. Ik ben ook geen twintig meer immers.
Acht à tien kilo er nog af en ik ben een tevreden mens. Dan ben ik in twee jaar tijd èn gestopt met roken èn op andere fronten gezonder gaan leven èn er uiteindelijk lichamelijk alleen maar op voorruit gegaan.

Enfin, vandaag volkomen tot rust gekomen. Fraaie beelden, mooie wandeling. En ik heb er zomaar aan gedacht wat foto's te maken. Een impressie: