Januari 2005

Altijd als de EO Netwerk presenteert, denk ik 'Wat een naar ventje'. Eigenlijk ongeacht wie van de EO de presentator is.

Als je nadenkt over de culturele achtergronden van personen die zich bevinden in de wat striktere georganiseerde godsdiensten, is mijn reactie op hen helemaal niet vreemd. Vanaf het moment dat er op een natuurlijke manier een autonoom individu begint te ontstaan, leert dat individu dat het de geneugten des levens slechts stiekem kan verkrijgen en met liegen en bedriegen voor eeuwig voor zijn of haar omgeving zal moeten verbergen.
Stiekem een kusje stelen achter de fietsenstalling van school. Stiekem in elkaars broekjes kijken op een gestolen moment op een overvol badstrand. Stiekem neuken in een inmiddels meer dan zestig jaar oude bunker in de duinen tussen Wassenaar en Scheveningen. Een onverlaat spuit in heldere graffiti zijn niet mis te verstane statement Zimmer frei. Het vrijend paartje kent die humor niet. Slechts de nood.

En dan heb ik het alleen nog maar over heteropubers. Als hun genoegens al altijd met duister zijn omringt en met leugens bedekt, hoe slecht heeft een homoseksuele jongere het dan wel niet in zo'n omgeving.

Dat gluiperige, stiekeme, leugenachtige wordt een tweede natuur. Met schrikbarend gemakt liegt en bedriegt een beetje gezonde jongeling zich 69 slagen in de rondte om behoeftes bevredigd te krijgen.

Die tweede natuur, ik kan ze zien bij die gasten van de EO. Ik zweer 't je.
Bijgevolg zap ik nagenoeg onmiddellijk weg van Netwerk, als zo'n griezel presenteert. Of het onderwerp moet wel zeer aantrekkelijk interessant zijn. Dat is zelden het geval.

Dit geheel terzijde uiteraard.

Sandbox

Vandaag weer in hoog tempo een SAP-module afgerond. De Masterclass KFI/PSM. Hier begint het betere denkwerk om de hoek te kijken. De inrichting van Defensie is nog geen uitgemaakte zaak. In hoofdlijnen ligt een voorstel voor organisatiestructuur. De processen zijn nog niet uitgekristalliseerd.

Die cyclus, stukje organisatie opzetten, processen ontwerpen, organisatie op dieper detailniveau verder uitwerken, processen verder in kaart brengen en verfijnen, et cetera, is nog maar net in gang gezet. Verder dan potlood-fase zijn we echt nog niet.

In zo'n training, als die van de afgelopen twee dagen, worden wel verschillende essentiële vraagstukken voorzichtig voor het eerst geformuleerd. En dan herformuleerd en nog eens.
Tot opeens een stukje bekend gaat klinken en iedereen, ik incluis, de oplossingsrichting in holt. Zonder omkijken, hals over kop, go go!.

Gelukkig blijken we als groep, zeker ook door de actieve aanwezigheid van consulenten van allerlei employ, zeer wel in staat om onszelf dan terug te fluiten. Ja, dat kan. zegt er dan één. Maar er kan nog veel meer. Misschien zit bij dat onverkende en onbekende gebied wel een veel logischer, praktischer, efficiënter oplossing. Waarna iedereen weer braaf verder gaat met de zoektocht door het SAP-systeem.

Genoeg over werk.

Speels

Ergens in de middag begon het hard en prachtig te sneeuwen in Den Bosch. Allerlei collega's die hardnekkig heen en weer rijden tussen huis en SAP keken wat bevreesd en zodra het kon riepen ze via internet de file-informatie op.
Ik veerde juist op. Ik word altijd zeer speels van sneeuw. Ik wil sneeuwballen maken. En gooien natuurlijk . Mijn aandacht was definitief afgeleid en ik was opgetogen toen de sessie was afgelopen.

Ergens tijdens die sneeuwbui ontstond bij mij het idee om van SAP naar het Golden Tulip Central te lopen. De lucht was klaar, het licht was prachtig en de afstand schatte ik op zo'n vijf kilometer. Goed te doen.

En dus ben ik inderdaad gaan lopen. Een heerlijke wandeling. Met rode wangen kwam ik aan. Het eerste dat ik heb gedaan, is die vijf kilometer in mijn Wandeldagboek genoteerd. Toch wel trots dat ik in deze mallotige weken, zo ver van enige routine vandaan, aan mijn wandelingetje ben toegekomen.

Ik heb in het hotel gegeten en ben nu gedouched en al klaar voor de nacht. Het is nog steeds een gekke ervaring, in pyama op een hotelkamer. Het heeft niet mijn voorkeur. Beslist niet.

Nu nog een kamer van morgen op donderdag en mijn kostje is gekocht. Dan kan ik nog een paar keer op en neer lopen en heb ik mijn auto pas donderdag weer in hartje Den Bosch. Tot mijn verdriet zijn namelijk de parkeerkosten voor de auto ruim elf euro. Elf Euro!
Ook dat hielp bij het besluit om heen en weer te gaan wandelen overigens.

Ik kan me niet herinneren ooit parkeerkosten te hebben betaald als je een kamer had geboekt en je kwam met auto. Nergens ooit. Ook niet in drukke grote steden in Frankrijk bijvoorbeeld. Kneuterig zeg, parkeergeld terwijl je in een hotel slaapt. Dat stop je als hotel toch onzichtbaar ergens in de rekening? Suf, want het geeft me een bekocht gevoel, dat heel eenvoudig was te voorkomen.