Januari 2005

Slimme sneeuw vandaag. De frontjes trokken door, net op die momenten dat ze ook van aandacht gegarandeerd waren. De ochtend- en de avondspits. Toch had ik bij beide geen enkel probleem. Wel de gewone file waarmee de heen- en weerrit een uur per keer kost, maar geen echte problemen. Volgens verschillende nieuwsbulletins gold dat vanmorgen zeker niet voor iedereen. Files, slippartijen. Het lijkt wel winter.

En toen weer aan het werk. Gewoon, aan een bureau, met de standaard aanloopproblemen. Geen inlogaccount voor het netwerk, geen computerwerk kunnen uitvoeren dus. Nergens een contact kunnen leggen waar ik mijn smartcard kan vernieuwen (mijn huidige is verlopen). Geen kantoorspullen (penen, potloden, schrijfbloks). Heerlijk fout begin van vele kleine dingen.

Andere dingen waren veel aangenamer. Ontmoetingen met oudcollega's, waarbij zoenen en een stevige knuffel wederzijds genegenheid uitdrukten. Warm. Mooi. Een andere oudcollega die me even komt opzoeken op mijn nieuwe werkplekje (heel dichtbij immers). Ook leuk. Zo werk ik op een geheel nieuwe plaats en voel ik me toch nog zeer welkom en thuis. Dat was de goede start van de hoofdlijnen.

Inhoudelijk lijkt het nieuwe werk me op het lijf geschreven. Dit zijn twee stukken. Kan je de hoofdlijnen daarvan op de DMO transponeren? Vrijdag een notaatje, red je dat? Natuurlijk red ik dat! Zeker toen ik de stukken had gelezen. In een schema had ik het gedachtengoed uit de twee stukken vrij vlot en sluitend op papier. Morgen zal ik eens zien of ik het als verhaal aan een collega verteld krijg. Aansluitend kan ik dan het stuk schrijven en verfijnen. Dan is het vrijdag zeker klaar.

Wonderlijke wereld. Zo sta je met je handen in de sneeuw te grabbelen om je auto uit te graven, zo doe je heel serieus mee in een spel dat je nooit eerder hebt gespeeld (mijn poker face komt me van pas).
Vervolgens glibber je terug naar je auto om die opnieuw uit te graven. Sneeuw. Ik blijf eeuwig vier jaar oud, als het maar af en toe wil sneeuwen.

Eenmaal thuis heb ik eens wat uitstaande e-mailberichten verwerkt. M'n lieve collega in Irak een groet gedaan. Ik denk vaak aan hem. Een studiegenoot gevraagd wanneer de volgende bijeenkomst is van de leerkring.
Een student uit België geantwoord met wat wedervragen. Hij vroeg om informatie over Accessibility en Usability naar aanleiding van wat hij daarover in mijn blog had gelezen. Kewl, maar dan wil ik wel graag eerst weten welke bronnen hij kent en wat hij er bruikbaar aan vindt voor zijn eindwerk (zoals hij dat noemt). Dan kan ik er eventueel aanvullende informatie bij bedenken. Voorkomt dubbeling van wat hij al weet (dan zou ik me voor nop inspannen) en voorkomt ook dat ik zijn onderzoekswerk doe .

En een contact dat is begonnen rond het thema Webdesign, meer specifiek Fluid Design, berichtte me over wandelen. 't Kan gek lopen in de wereld. Hij weet daar weer meer van af dan ik. Zo kunnen we elkaar vast op weg helpen. Hij mij adviseren over wandelen en ik hem over webdesign.

De vierentwintigste januari schijnt (wetenschappelijk bewezen; ja ja) de depressiefste dag van het jaar te zijn. Alle mindere dingen komen bij elkaar. Het blijkt dat het je niet gelukt is jeaan je goede voornemens te houden, het weer zit tegen, het wil maar niet lichter worden nog (merkbaar), je geld is op, en meer. De wereld is niet echt heel fijn op zo'n dag. Die dag valt kennelijk op 24 januari.

Geestig. Ik genoot juist vandaag. De sneeuw. Die schitterende volle maan, heb je die gezien? Hij staat er nog. Nu. Bekijk de pracht, zeker de weerschijn erbij op een besneeuwd dak. Vandaag viel de winter. Als je niet hebt opgelet, heb je dat seizoen dit jaar gemist .

Enfin, waar ik moe ben van het werk van vandaag, bulk ik paradoxaal genoeg van de hernieuwde energie door het weer onder de mensen zijn. Ik begrijp niet dat mensen vrijwillig thuis blijven. Werkelijk niet. Werk is voor mij een hele sociale activiteit. Het doet me goed weer aan de slag te zijn.