Januari 2005

De opleiding van vorige week, met daarbij de kennismaking met talloze nieuwe collega's, heeft vrij veel energie van me gevergd. Vrijdag was ik lelijk uitgeteld. Gisteren was ik nog steeds vrij moe. Ergens in de middag viel ik in slaap en nadat ik een groot aantal kranten had doorgenomen, vroeg in de avond, viel ik weer in slaap. Verloren dag.

Vandaag was dat heel anders. Gisteren belde mijn moeder me. We spraken af dat ik vandaag naar haar toe zou komen. Zij had wat nieuwe recepten te koken en ik zou haar proefkonijn zijn. Daarnaast zouden we eerst lekker gaan wandelen door de omgeving.

Tegen elf uur ben ik richting mam en Ger gereden. Het was inderdaad heerlijk winters weer. Ik moest eerst krabben om de ruiten van mijn auto ijsvrij te krijgen. Daarna koerste ik op m'n dooie akkertje door het polderlandschap.

Mam en ik hebben beide onze wandelschoenen aangetrokken en zijn domweg begonnen te lopen. Eerst richting Woerden, volgens het ANWB-bord een kilometer of zes vanaf de voordeur van mam's huis. Van Woerden weer terug naar Nieuwerbrug, maar dan aan de hoge kant van de Oude Rijn. Het vreemde is, dat aan die hoge kant op de wegwijzers staat aangegeven dat Woerden en Nieuwerbrug slechts vijf kilometer uit elkaar liggen.

Enfin, ik houd het er maar op, dat we zo'n elf kilometer hebben gelopen. Althans, zo schrijf ik het in mijn wandeldagboek. Een vriendelijk wandelingetje, ontspannen kwebbelend en stappend in een zonnetje dat toch lekker aanvoelde al.
Na die elf kilometer stapten we blozend weer naar binnen. Binnen waren Ger en de katers en die nieuwe recepten.

Keuvelend, kletsend, lachend, mam het meest in de keuken, Ger en ik er omheen drentelend. Af en toe iets proeven. Af en toe iets voorstellen. Geregeld de keuken weer uitgejaagd worden.

Het eerste dat mam op tafel zette, was rode koolsoep met een 'dressing' van room met Roquefort. Lekker, maar mam vond de soep niet goed genoeg, zeker gezien de tijd die het kostte om het te maken.
Later in de middag kregen we een varkenshaas met lekkere aardappeltjes (die al wel bekend zijn, natuurlijk), met daarbij een salade van spruiten, rucola, geroosterde pijnboompitten en cranberry's. Een heerlijke salade met nog eens een geweldige vinaigrette er bij ook. Zeer geslaagd.
Het dessert was een tartain met stoofperen. Om te smullen.

Ik heb heerlijk zitten smikkelen. Het is niet zomaar dat ik het eten in een hotel meestal vind tegenvallen. Met de kookkunsten van mijn moeder, wat wil je dan.

Volkomen verwend ben ik nu weer thuis. Voor een nachtje. Morgen reis ik weer af naar Den Bosch. Daar ben ik dan de volle werkweek. In het Golden Tulip Central deze keer. Althans, dat is de bedoeling. Voor de nachten maandag op dinsdag en donderdag op vrijdag hadden ze ruimte. Voor de tussenliggende nachten sta ik op de wachtlijst, maar wel helemaal bovenaan. Bij een hotel met ruim honderdtwintig kamers moet het raar lopen wil er geen één afzegging zijn.

Een weekje Den Bosch kan leuk zijn. Dat hotel ligt in het centrum. Dan ben ik wat minder afhankelijk van de keuken van het hotel. Een een avondje rond de markt en in het centrum rondhangen is ook wel leuk, denk ik.

Voorlopig vandaag maar eens op tijd gaan slapen vandaag. Ik kan mijn energie de komende dagen goed gebruiken, denk ik.