Januari 2005

Niet gek lang terug had ik een zeer zware aanval van migraine die dagen heeft geduurd. Ik was toen bij mijn ouders in huis, gelukkig. Aansluitend ben ik naar de huisarts geweest. Die schreef me Naramig voor.

Ik dacht eigenlijk dat ik dat niet, of ten minste niet gauw, nodig zou hebben. Ik heb jaren geleden wel een periode met migraine gekend, maar dat ging voorbij en ik dacht (hoopte) dat deze ene aanval een ongelukkige toevalstreffer zou zijn.

Mis gedacht.

Gisteren was ik niet lekker. Eergisteren ook al niet overigens. Misselijk, slapjes, overgeven. Vrijdag kon ik het nog opbrengen een klein stukje te wandelen. Gisteren werd dat niets. Niet alleen voelde ik me niet lekker, het weer nodigde nou ook niet direct uit om buiten te gaan spelen.

Vandaag was dat heel anders. En ik voelde me wat opgeknapt, en het weer zag er mooi uit. Rustiger en zowaar wat zon.

Dus trok ik er op uit. Dicht bij Gouda en Reeuwijk ontmoette ik nog tientallen mensen, vriendelijk 'goede morgen' zeggend. De meeste dan toch. Maar nadat ik had gekozen om de Hortemansdijk richting het Oosten te gaan volgen, werd het al snel stiller. Wel fietsers, ook racefietsers, een incidentele hardloper, maar geen wandelaars meer.

Toen ik langs Oukoop was gelopen, bevond ik me inmiddels echt midden in het boerenland. Stallen met koeien, schapen buiten, de warme, zoetzure geur van kuilgras overal. Heerlijk m'n kop in de wind gestoken en doorgestapt.

Toch had ik me eigenlijk wat vergist in de afstand. Het begon me tegen te vallen toen ik op de Twaalfmorgen terug aan het lopen was richting Gouda. Ook kwam vrij acuut hoofdpijn opzetten die niet veel goeds beloofde.

Het laatste stukje, door het Goudse Hout en over de Achterwillenseweg, later Graaf Florisweg, heb ik gelopen, omdat het moest. Ik vond het niet heel leuk meer. De afstand viel tegen, m'n voeten deden zeer, m'n hoofd deed zeer.

Thuis gekomen heb ik wat water gedronken, eigenlijk in de veronderstelling dat ik wellicht dorst had gekregen van drie uur en 15 kilometer lopen en daarom pijn in mijn hoofd had gekregen.
Maar de hoofdpijn nam verder toe, tot ik echt op apengapen lag op de bank.

Opeens merkte ik hoe ik mijn ogen met mijn handen afschermde van het licht. Ik had last van het licht en wellicht weer een migraineaanval? Ik had al meerdere gewone pijnstillers geslikt, maar die hadden niets uitgehaald. Sterker nog, ik kotste steeds het water waarmee ik ze innam, weer uit. Zou 't?

Dus graaide ik in m'n tas en slikte een Naramig. Ongeveer na een uur begon ik op te knappen. Nu inmiddels enige uren later, voel ik me een heel stuk opgeknapt. Niet langer misselijk, geen hoofdpijn meer. Wat slaperig (al heb ik vanaf ongeveer half vier vanmiddag tot ongeveer negen uur vanavond al verschillende uren geslapen), maar verder prima.

Je reageert niet op Naramig als je geen migraineaanval hebt. Ik vind het heerlijk dat dat goedje me van mijn hoofdpijn af heeft geholpen, maar vind het minder dat ik zo kort na de vorige al weer een migraineaanval heb.

Maar eens zien hoe dit zich verder ontwikkelt.