Januari 2005

Ik heb een paar dagen verstek laten gaan hier. Vrijdag en zaterdag was ik erg moe en niet zo lekker. De indrukken van de afgelopen weken laten zich voelen. De nieuwe materie en de nieuwe collega's doen mijn hersens op volle toeren draaien. Bijzonder leuk, maar ook heel vermoeiend.

Als ik zo terugkijk op deze maand, is het een best begin van 2005 geweest. Daar was ik ook wel een keertje aan toe, eigenlijk. Een beetje mazzel is nooit weg.

De nieuwe werkomgeving is zeer inspirerend. De discussies die door de collega's onderling worden gevoerd, zijn levendig en argumenten zijn vurig, doch goed gefundeerd. Meningsverschillen worden benut voor verdieping van kennis. Een compromis vinden is niet genoeg. Er moet voor voorstellen en besluiten echte consensus bestaan, anders gaan we niet verder.

Ondertussen doet een ieder zo'n beetje z'n ding. Zelf ben ik op dit moment verschillende blauwdrukken uit de SAMSON-projectgroepen aan het doorspitten. Nog niet iedere subgroep heeft al een blauwdruk opgeleverd, maar die er zijn, kunnen relevant zijn voor de taken van het team waar ik in werk. Daar kijk ik die stukken op na.

Parallel daaraan stel ik een presentatie op. Over die blauwdrukken. Op zoek naar aangrijppunten voor de materie waar ons team zich over druk maakt, probeer ik èn die stukken door te vlooien en uit te leggen, èn accenten te leggen waar ik denk dat we als groep op moeten aanslaan.

Enfin, genoeg te doen. Ook voor mij. Formeel is één en ander nog steeds niet rond. Dat heeft bijvoorbeeld de knullige situatie tot gevolg, dat de ene club, de oude club me geen nieuwe toegangspas tot de kazerne wil verlenen, omdat ik zeer binnenkort uit hun verantwoordelijkheid verdwijn (als alles goed gaat), maar de andere club, de nieuwe club me nog geen pas wil geven, omdat ik voor hen nog niet besta . Beetje suf. Het laat in ieder geval zien dat er nog heel wat winst is te behalen met SPEER.

Maar, zo'n nieuwe omgeving, met al die nieuwe lieden om me heen ... Ik ben zeer vermoeid aan het einde van de week.
Vrijdag was ik er misselijk van. Ik heb de avond kort gehouden en ben zeer op tijd gaan slapen.

Zaterdag ben ik de stad ingedoken. Op zoek naar een fatsoenlijk rugtas om mee te kunnen wandelen. Ik heb in verschillende zaken allerlei tassen en rugzakken op mijn rug gehad. Uiteindelijk trof ik er één waarvan het harnasje me precies goed zit. De hele tas met inhoud wordt zo keurig gefixeerd, dat ik nauwelijk voelde dat ik een tas op mijn rug had gebonden.

Het is de Deuter Futura 22 AC geworden. Goede hoogte, stevig en prettig aanzittend frame, een net en harnas waarmee de tas zelf op afstand van je rug wordt gehouden, een prettig gewicht en respectabel volume. Vele handigheidjes aan vakken en riempjes en riemen.
Mijn CamelBak past er uitstekend in en de drinkslang wordt met een eigen klemmetje onder handbereik gehouden bijvoorbeeld. De tas is naar keuze in tweeën te delen of als één groot compartiment te benutten. Helemaal onderop zit een klein vakje waar een rain cover uit te trekken is voor als het stortregent en je de boel droog wilt houden. Verder zitten er nog wat vakjes en zakjes aan de buitenkant waar je wat kleine spulletjes onder handbereik kan houden.

Een hele fijne rugzak bleek toen ik hem zondag ging gebruiken. Het weer leek me onbetrouwbaar. Zaterdag had ik voor een paar euro een petje gekocht bij de HEMA. Van stof, met een soort rul en warm voerinkje. Met een spuitbus heb ik die waterdicht gespoten. Tegen de regen.
Dat petje en een muts en een wollen das en een haarband gingen in het bovenste compartiment van m'n rugtas. Een volle CamelBak er bij natuurlijk. In het onderste compartiment stopte ik wat boterhammen en lekkers, een rolletje WC-papier nog en een pakje papieren zakdoekjes.
In verschillende vakjes duwde ik nog een zonnebril, m'n cameraatje, m'n portemonnee, een zakmesje dat ik altijd bij me heb.

Zo bepakt ging ik op pad. Ik had mam en Ger gebeld of ik naar ze toe kon lopen. Of zij me dan later op de dag weer af wilden zetten op station Woerden of zo. Dat is goed hoor zeiden ze. Kom maar gezellig, dan zorgen wij er wel voor dat je weer thuis komt.
Ik ben om de Reeuwijkse plassen heen gelopen naar Oukerk. Ik moet onthouden dat ik me op zondag niet op smalle veendijkjes begeef, als net de kerk uitloopt. De kerkgangers schieten rakelings langs je met hun auto's, zonder vaart te minderen. Echt angstig. Één raakte me zelfs met zijn autospiegel. En hard. De klootzak reed door zonder vaart te minderen.
Het begin van de wandeling was dus wat minder, maar daarna werd het al gauw plezierig.

Langs Oukerk gelopen. Het is daar een mooie boerenomgeving. Het ruikt naar stal, warm, zuur en zoet tegelijk, dampende dieren. Hier en daar jammeren geitjes met een ijle gil. Ooievaars en reigers plonsen hun buit bijeen. Het is een gebied waar maar weinig wandelaars te vinden zijn nog. Wel veel fietsers en wat hardlopers.

Daarna richting Driebruggen gelopen. Dat is een wat saaier stuk, al maakten het weer en de wolkenpartijen het beeld wel aantrekkelijk. Het vrolijke Goedemorgen dat steeds werd uitgewisseld, was al veranderd in Goedemiddag inmiddels.
Van Driebruggen naar Waarder was niet zo heel ver en een wat minder aantrekkelijk stuk volgde. Tot onder de A12 door. Toen was ik al bijna in Nieuwerbrug.

Dat was het moment dat het wat begon te miezeren. De wind kwam schuin van voren en de miezer was koud. Het petje dat ik zaterdag had gekocht en dat ik wijselijk had meegenomen, zette ik op. Zo hield ik m'n hoofd droog en de klep schermde mijn gezicht wat af. De miezer was verrektes koud. Het is pas januari immers.
Bovendien moest ik plassen. Wat te gretig gelurkt uit mijn watervoorraad wellicht. Ik begon haast te krijgen en stapte stevig door.

Toen ik bij mam en Ger aankwam bleek ik maar drie uur onderweg te zijn geweest. Dat was wat vlot. Te vlot bleek. Ik werd een beetje niet lekker. Pas toen ik een half uurtje op bed had gelegen, knapte ik snel weer op.
En vandaag had ik wat spierpijn. Geestig. Wandelen als echte sport.

Ach, het was best lekker zo. En de middag en avond waren heel gemoedelijk. We hebben mams 'lieve dingen doosje' doorgelopen. Allerlei kaarten en brieven en kaartjes en briefjes van decennia terug tot nu ongeveer. Allemaal herinneringen aan mensen en momenten. Zo spit je door een heel leven, bijna dan.

Ik ben er blijven slapen. Vanmorgen heel vroeg heeft mam me bij mijn eigen huis gedropt. Daar heb ik me gedouchet en omgekleed en daarna ben ik alsnog naar werk gegaan.
Wakker worden bij m'n moeder op maandagmorgen. Vreemd. Wel een heel lang weekend zo.