Januari 2005

Vorig jaar was het heel eenvoudig. Ik had slechts één goed voornemen: stoppen met roken. Daar kon ik me geheel op focussen. En het lukte me prima. Zonder hulpmiddelen, met wat ondersteuning van vrienden en kennissen. En met wat hulp van lotgenoten in de nieuwsgroep nssmr

Ik ben heel gelukkig dat ik vorig jaar al ben gestopt met roken. Ik zou niet graag voor die opgave staan. Zoiets moet je werkelijk maar één maal in je leven moeten doen.

Anderzijds ben ik op een kinderlijke manier apentrots dat ik inmiddels ècht ben gestopt. Ik denk er eigenlijk niet meer aan, heb gezellig forse hinder van de rook van anderen (zoals volgens mij alleen oud-rokers dat kunnen hebben) en voel me er heel goed bij.

Al is het stoppen niet geheel zonder gevolgen gebleven. Ik ben fors aangekomen. Van een maat 38-40 naar nu maat 44. Dat is niet hoe ik het wil hebben.
Maar, hé, als ik sterk genoeg ben te stoppen met roken, ben ik zeker ook sterk genoeg om wat af te vallen. Terug naar maat 38 hoeft niet, heus. Maar 40-42 zou toch moeten kunnen. Voor ik veertig wordt en zo.

Met alleen minder eten zal dat niet gaan lukken. Ik heb nog eens nagedacht, maar ik eet helemaal niet gek veel. Ik zal meer moeten bewegen. Volgens mij is daar niet eens zo gek veel voor nodig.

Ik loop heel makkelijk. En ik vind lopen leuk en lekker om te doen. Ik ontspan er van. Onderweg zie ik vanalles en eigenlijk loop ik gedachtenloos kilometers weg, zonder er hinder van te hebben.
Dus is mijn goede voornemen om vooral wat te gaan wandelen dit jaar. Het zal me goed doen.

Van huis uit heb ik de Reeuwijkse plassen vlakbij liggen. Makkelijk op loopafstand. Er zijn drie routes die ik af en toe loop. Een wat kortere van een kleine zes kilometer en twee wat langere, beide iets meer dan tien kilometer. Deze routes zijn geen megaprestatie en ze kosten me slechts tijd. Tijd die ik vast wel heb.

Gisteren heb ik de korte gelopen. Lekker even buitenspelen met allerlei mensen die partner of hond of beide als excuus hebben om over die veendijkjes te banjeren. Ik loop daar alleen, maar geniet er niet minder om. Gisteren was het één en al nieuwjaarswens dat over de paadjes op die dijkjes klonk. Non-stop glimlachte ik.

Op andere dagen is het er doodstil. Ik heb er wel eens gelopen, toen er net een leuk pak sneeuw was gevallen. Niemand. Het was er glibberig en glad en doodstil. Een ongeschonden landschap waar alle kleur uit was gewassen. De verschillende grijs- en witwaarden kenden nuances, met zo'n klein verschil dat geen camera in staat is het te vangen. Schitterend.

In hoog zomer zijn de plassen vergeven van de veelkleurige bootjes. Aan iedere oever die vanaf de wanderpaden vrij te bereiken is, spelen kinderen. Elders zitten stelletjes te picknicken of liggen kleine kajuitjachtjes te dobberen, barbecue op het mini-achterdekje.

Al dat fraais heb ik dus op loopafstand, bijna alsof het m'n achtertuin is. En mijn goede voornemen is om daar wat vaker te vertoeven. Mijn eigenlijke voornemen is, om dagelijk minstens vijf kilometer te lopen, een klein uurtje is dat. En om dat uit te breiden als ik er de tijd voor heb en als het weer er naar is.
Maar ik vergeef het mezelf als ik niet verder kom dan drie keer per week .

Want ook dat is een goed voornemen voor dit jaar en voor de rest van m'n leven: een beetje lief zijn voor mezelf.

Google geeft een inkijkje in de goede voornemens van andere mensen. En geeft meteen ook een aantal pagina's weer, waarin wordt uitgelegd waarom het toch zo vaak niet lukt om je aan je eigen goede voornemens te houden.

Ik trek me daar lekker niets van aan. Ik stap zo in mijn wandelschoenen en ga een stukje lopen. Net als gisteren en net zo als ik dat morgen zal doen.
En overmorgen, en de dag daarna. Ik kan dit, net zoals ik vorig jaar kon stoppen met roken.