Samenleven
Sat, 11 Dec 2004 22:51 +0100
Politieke voorkeuren
Uit meerdere van mijn recente blog entry's kan iemand anders vrij nauwkeurig opmaken hoe ik denk. Filosofisch, cultureel, politiek, religieus. Ik ben daar vrij duidelijk in.
Zie bijvoorbeeld:
Al jaren en jaren begeef ik me ideologisch in zones en dimensies die in het Nederlandse politieke bestel nog niet voorkomen. Duidelijk liberaal. Ik geloof sterk in de kracht van de individuele mens en derhalve in de verantwoordelijkheid voor zichzelf en zijn of haar directe omgeving van de individuele mens. Ik geloof ook in grote vrijheid van het individu. Vrijheid die slechts genoten kan worden als verantwoordelijkheid voor het eigen handelen en voor de eigen omgeving in gelijke mate serieus genomen wordt.
Daarnaast geloof ik in samenleven, in de intrinsiek sociale aard van de mens. Het individu bestaat bij de gratie van zijn of haar omgeving. Dat 'bij de gratie van' is daarbij vrij letterlijk te nemen. Zoals ik geloof in verantwoordelijkheid vàn het individu, geloof ik ook in verantwoordelijkheid vóór het individu. De omgeving is dus evenzo verantwoordelijk voor het individu als andersom.
Bij de vrijheid als hoog goed, hoort ook erkenning van grenzen en beperkingen. Beperkingen die al dan niet zelf gekozen zijn. Als het individu grenzen niet respecteert, zichzelf niet beperkt, niet zijn of haar eigen verantwoordelijkheid neemt, corrigeert de omgeving het individu. Ook daar ligt de verantwoordelijkheid van de omgeving.
In alles is de relatie tussen het individu en de omgeving reciprook. Vrijheid, erkenning van elkaars vrijheid en dus accepteren van begrenzingen en aanvaarden van verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid voor elkaar.
Dat is samenleven.
Politieke middenweg?
Althans, zo denk ik er over. Dat gedachtengoed, wat ik op mezelf betrek in mijn artikel Overtuigingen, heb ik nog niet herkend in enige politieke partij. Iedere verkiezing opnieuw las ik pamfletten, programma's en twijfelde. Vaak maakte ik pas de definitieve keuze, als ik met mijn vinger over de knoppen van de stemcomputer dwaalde.
Lokaal stemde ik altijd linkser dan nationaal. Provinciaal stemde ik altijd liberaal. Bij waterschappen stemde ik altijd op een technisch geschoolde, jonge vrouw. En nooit was ik tevreden met mijn stem, noch met het bestuur dat na verkiezingen werd gevormd.
Het kan niet dat ik de enige ben
, heb ik vaker verzucht. En onder vrienden en kennissen bleek ik niet de enige, al zijn mijn vrienden vaak veel linkser en mijn collega's bijvoorbeeld juist een stuk rechtser dan ik. De links-rechtse dimensie in alle politiek en bestuur van Nederland is er één uit de tijd dat de wereld nog eenvoudig was. Die past niet meer. Die is te plat, te eenvoudig, en nodigt uit te vluchten in extremiteiten op het moment van maatschappelijke onrust en sociale onvrede.
Nieuwe politieke dimensie
Niets 'Politieke middenweg'. Het politieke midden bevindt zich nog steeds in die platte, twee dimensionale wereld. Dat volstaat niet.
Zo plat is de wereld niet meer
, hebben gelukkig ook anderen gedacht. Daaruit is een nieuw initiatief ontstaan. Een groep mensen die dwars door alle ideologiën heen, geheel autonoom zijn gaan denken. Ze hebben daarbij de links-rechtsverdeling los gelaten en de huidige maatschappij met haar complexe structuren en mechanieken als uitgangspunt genomen.
Het Zo denk ik!
, dacht ik.
Ik ga meer doen dan toekijken. Ik wil mee het debat in, mijn visies zuiveren, mijn meningen aanscherpen, bijdragen aan een maatschappij waarin ik niet alleen verantwoordelijk ben voor mijzelf, maar u dat ook bent en wij bovendien verantwoordelijk zijn voor elkaar. In vrijheid levend, ten volle erkennend dat er grenzen zijn omdat u ook in vrijheid wilt leven.
We spreken af dat we dat samenleven noemen. Samenleven in een samenleving die die verantwoordelijkheid aankan op individuele basis èn als geheel.
copyright © 2003-2004 Barbara de Zoete