November 2004

Vrijwel niemand heeft de tijd om enig moment stil te staan. Stoppen van A naar B te bewegen en kijken waar je je eigenlijk bevindt. Niet alleen vooruit kijken, of alleen terugkijken, maar echt om je heen kijken. Wat zie je? Waar ben je? Wat vind je daar van? Kan je op nog een andere manier kijken? Blijft je visie op je positie dan dezelfde?

Vrijwel niemand heeft de tijd of neemt de tijd. De traditionele reflectiemomenten zijn uit onze moderne systemen verdwenen. Kerk en gebed, huiselijke feestdagen, het beukennootjes rapen met de kinderen op een koude, herfstige zondagmiddag.
Om visies, mensbeelden, ideeën over anderen, jezelf, over hoe de wereld in elkaar steekt, te vormen, heb je reflectie nodig. Zonder reflectiemogelijkheden val je terug op mechanische en automatische reflexen.

Zo komt Donner tot de conclusie dat hij ook het verbod op de corrigerende tik in een wetboek wil hebben. Een reflex geboren in een gereformeerde cultuur van voor 1953, toen dijken nog dijken waren en God nog God was zonder concurrentie. En de wet zorgde voor een streng kader waar de gemiddelde Nederlander zich aan conformeerde.