November 2004

Ik woon in een omgeving waar zich veel Marokkanen bewegen. Gemiddeld genomen vrij liberale Moslims. Liberaler dan de Gereformeerden die hier ook leven en die openbare kerstversieringen en kerstbomen slopen, omdat dat heidense uitingen zijn die hun geloof bezoedelen.
In de nabije omgeving zitten zwarte scholen, een Marokkaanse kapper en een Hammam.

Die Hammam. Daar zijn er slechts twee van in Nederland. Één in Amsterdam en één in mijn straat. Sterker nog, deze Hammam is mijn buurman. Iedere dag van de week is het een komen en gaan van klanten die in overweldigende meerderheid Marokkaan en Moslim zijn.

In een angstig visioen zag ik hoe gefrustreerde ultra-rechtse jongeren deze Hammam uitkozen als doelwit voor hun haat, in plaats van de inmiddels bewaakte Moskeeën verderop in de stad. 's Nachts, rinkelend glas, brand. De eerste willekeurige burgerslachtoffers in deze oorlog tussen radicalen.
Angst. De oorlog is tastbaar in het zweet in mijn handen.