November 2004

Ik vind 't ongelofelijk moeilijk om te accepteren dat er in Nederland, in dit kleine, platte, natte, koude polderkleilandschap tussen duinen en löss, mensen rondlopen, medelanders, die al dan niet openlijk een regelrechte doodswens hebben voor een mens. Een doodswens die slechts is gebaseerd op het feit dat je van mening verschilt en dat je je door het meningsverschil beledigd voelt.
Ik denk aan hoe het was, tot 911, hoe ik was. Achteloos levend in een wereld die zich liet kennen door optimisme. De toenadering tussen Oost en West, het verzachten van oude pijnen, de uitbreiding van de democratie als basisprincipe voor het inrichten van een staat en bestuur.

En dan opeens een nieuw conflict. Nieuw vanuit mijn perspectief. Polarisatie en wederkerige haat en onderduikbewegingen. Toen ik zo'n half jaar geleden schreef dat het oorlog was in en met Nederland, had ik dit voor ogen en ik kijk met afschuw naar de ontwikkelingen en slik die hardnekkige brok in mijn keel nog maar eens weg om mijn eigen stem te kunnen verheffen:
Niemand heeft hier het gelijk aan zijn zijde en tegelijk heeft iedereen gelijk voor zichzelf. Hoe dan ook, gezamenlijk hebben we verloren.