November 2004

Eigen notebook terug!

Je kan vinden van sommige commerciële organisaties wat je wilt, soms komen ze (vrij onverwacht) hun afspraken grondig na.

Ik heb al geruime tijd problemen met mijn eigen computer, een Toshiba Satellite Pro van inmiddels bijna twee jaar oud, waar een aantal maanden geleden een glas Port door het toetsenbord is gegaan. Die machine is nu een aantal malen op en neer geweest naar Rotterdam, naar Dunnet. Ik ben dus ook een aantal malen op en neer geweest naar Rotterdam.
Tot ik dat zat was. Inmiddels bijna drie weken geleden heb ik mijn machien opnieuw naar Rotterdam gebracht met een herhaling van vorige klachten. Dunnet nam me serieus bleek, en bood aan om mijn machine, eenmaal gerepareerd, bij mij thuis om te ruilen. Daar voelde ik wel voor.

Vanmorgen stond onaangekondigd en plotsklaps een heer van Dunnet voor de deur. Met mijn machien in zijn handen. Om die te ruilen tegen de machine die ik had meegekregen voor tijdelijk gebruik.

Dat was wat onverwacht. Gelukkig werk ik op een manier waarbij mijn data altijd apart staat van de rest en is een kopie erg snel gemaakt. Het enige waar ik wat langer naar moest zoeken, waren de datafiles van Outlook Express die diep verstopt zitten in verborgen mappen.

Enfin, toen die files eenmaal boven water waren en ik ze had opgeslagen, kon ik, midden in het werk waar ik mee bezig was, alles afsluiten en de computer meegeven aan de vriendelijke jongeman van Dunnet.

Mijn eigen machine. Ik heb 'm weer. Tot mijn genoegen. Het leenapparaat was traag en bevatte lang niet alle applicaties waar ik behoefte aan heb. Mijn eigen machientje had ik net geheel geformatteerd en opnieuw ingericht en alle applicaties opnieuw geïnstalleerd. Nu ik hem weer in handen heb, geniet ik van de snelheid waarmee hij alles doet wat ik wil.

Eigenlijk zonder werkelijke interruptie kon ik zo weer aan de slag. En beter.

Het enige waar ik wat huiverig voor ben is of mijn Toshiba de nacht wel overleeft. De vorige keren overleed het apparaat tijdens het opladen van de accu in de nacht. Het moederbord is nu vervangen, maar er is niets gezegd op de werkbon van Dunnet of er ook is gekeken naar de accu. Ik ben eigenlijk van mening dat de accu kapot is (misschien kaduke oplaadstop als 'ie vol is?). Ik merk 't morgen wel, vrees ik, of hoop ik als alles goed gaat. Ik ben verschrikkelijk afhankelijk geworden van mijn notebook.

Talen

Ik zat midden in een zelfverzonnen klusje, toen Dunnet langs de deur kwam. In veel van mijn pagina's gebruik ik woorden, begrippen, zegswijzen en soms hele zinnen of alinea's die geen Nederlands zijn. Als ik een tekst lees, vind ik het prettig als een woord of begrip uit een vreemde taal herkenbaar is, bijvoorbeeld omdat het cursief is afgedrukt. Mijn leesbrein neemt net wat meer tijd om zo'n woord tot zich te nemen, wat de kans vergroot, dat ik in één keer begrijp wat de schrijver bedoelt.

Als publicist wil ik daarom dat niet-Nederlandse woorden voor mijn bezoeker herkenbaar zijn. Ik het dat tot nu toe op verschillende manieren geprobeerd. In eerste instantie (bijvoorbeeld voor begrippen uit het Engels) door <i lang="en"> bij zo'n begrip te gebruiken. Het resultaat daarvan was (bijvoorbeeld) cascading style sheets.
Later stapte ik over naar een striktere toepassing van HTML en koos ik er voor om <i> niet meer te gebruiken, omdat het niet semantisch is. Het vertelt een browser slechts dat een deel van de tekst Italic moet zijn, maar het vertelt niet wat dat gedeelte van de tekst dan is. Ik ging <em> gebruiken. Dat vertelt een browser dat iets nadruk krijgt. Veel browsers renderen <em> cursief, dus dacht ik een mooie oplossing gevonden te hebben.

Inmiddels denk ik daar ook weer anders over. Ik wil geen nadruk op niet-Nederlandse stukjes tekst. Ik wil slechts een signaal, dat zegt "dit is net even anders dan alle andere tekst". Inmiddels probeer ik om niet-Nederlandse tekst in de markup aan te geven met <span lang="en">. Het inline element <span> is nagenoeg betekenisloos. Het vertelt een browser slechts, dat er een stukje inhoud is dat bij elkaar hoort en hetzelfde behandeld moet worden. De toevoeging van het attribuut <lang="en"> vertelt een browser dat dat bij elkaar horende stukje inhoud in het Engels is gesteld.
Erg veel meer wil ik een browser eigenlijk niet vertellen over dat ene stukje tekst dat toevallig in het Engels is in plaats van in het Nederlands. Maar een bezoeker wil ik wel een signaal geven. Dat doe ik nu door in mijn stijlblad op te nemen span[lang] { font-style:oblique; }. Zo weet de browser dat een tekst in een afwijkende taal van de rest van de content is geschreven en krijgt mijn bezoeker datzelfde signaal. Prima geregeld, vind ik.

Natuurlijk zijn er ook mensen die daar dan weer anders over denken. In ciwah loopt op dit moment een draadje over dit onderwerp. De geleerden zijn er nog niet over uit, en dit is misschien ook wel een wat arbitraire keuze. Als webschrijver zal je die keuze toch moeten maken.

Ik kies nu toch voor de oplossing met <span[lang]>, omdat ik dan onafhankelijk van de markup in mijn tientallen pagina's vlot kan besluiten op welke manier ik een anderstalig begrip herkenbaar wil maken, als ik dat al wil. Pragmatische keuze dus en niet zozeer een zeer principiële.

Net toen mijn het leenapparaat van Dunnet werd gewisseld tegen mijn eigen notebook, was ik in een aantal van mijn pagina's het voorheen gebruikte <em> aan het vervangen voor <span>. Nu kan ik daar weer op m'n dooie akkertje mee doorgaan. Eens zien hoe lang ik bij deze keuze blijf .