Waar statige zwanen voorbij zijn gegaan
en spreeuwen hebben gekwetterd om het hardst
en gevlogen,
daarin zweven vlokken, groot als guldens,
met een zuivere glinstering
en zuiver kleurloos
en zonder geluid.
Het sneeuwt.
Waar schuimend water de dijken heeft gebeukt
en sluiswater heeft gekolkt tussen de deuren
en gestroomd,
daarop legt zich ijs, glad als gepolijst
met een diep zwarte schittering
en helder doorzichtig
en zachtjes krakend.
Het vriest.
Waar forse cumuls hoop tekenden
en zwevers dreven op vleugels
en vlogen,
daarheen gaan mijn dromen, als gevluchte gedachten
met een vurig verlangen
en eerlijk begerend
en hard roepend om meer.
Het is winter.
copyright © 1997-2005 Barbara de Zoete